บทที่ 688 เข้าไปอยู่เมืองเยี่ยนตู

ในห้องโถงต้อนรับขนาดใหญ่ จู่ๆก็เงียบกริบ และทุกคนก็รู้สึกประหม่า

แม้แต่หานเซี่ยวเทียนที่รู้จักตัวตนของหยางเฉิน ก็ยังรู้สึกประหม่าเล็กน้อยในขณะนี้

ไม่ว่าในกรณีใด เซวข่ายก็ยังเป็นสมาชิกของตระกูลเดอะคิง แม้ว่าหยางเฉินจะเป็นผู้รักษาดินแดนเหนือ แต่มันก็เป็นเพียงอดีต

ถ้าจะเทียบกับเซวข่ายด้วยตัวตนปัจจุบันของหยางเฉิน เทียบไม่ได้จริงด้วย

แต่ในฐานะที่มาจากดินแดนเหนือด้วยกัน หานเซี่ยวเทียนยังคงมีความรู้สึกเคารพชื่นชมผู้รักษาดินแดนเหนืออย่างไม่มีเหตุผล แม้ว่าหยางเฉินจะสู้เซวข่ายไม่ได้ เขาก็ไม่มีวันเสียใจที่เลือกยืนอยู่ข้างหยางเฉิน

“ในเมื่อพี่หยางต้องการจะดู ก็ลองดูละกัน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซวข่ายกลับมาอีกครั้งในทันใด หัวเราะเสียงดัง จากนั้นจึงหันหลังและจากไป

ในห้องโถงต้อนรับ มีเพียงห้าตระกูลอันดับต้นๆในสามจังหวัด

“คุณหยาง ก่อนหน้านี้ผมตาสุนัขมองคนต่ำและเผลอดูถูกคุณ ไม่รู้ว่าเป็นคุณ โปรดยกโทษให้ผมด้วย ขอเพียงคุณยอมอภัย ต่อจากนี้ คุณเรียกใช้ตระกูลจินได้ตามใจเลย!”

จู่ๆจินจื้อหมิงก็เดินมาและกล่าวด้วยความเคารพ

เหลี่ยงเหวินคางก็กล่าวตามว่า “ยังมีตระกูลเหลียงของผมด้วย ต่อจากนี้ไปเราจะปฏิบัติตามคำสั่งของคุณหยาง!”

หยางเฉินเหลือบมองทั้งสองคนอย่างเฉยเมย และพูดอย่างเฉยเมย "ผมพูดอย่างชัดเจนแล้ว เรื่องในหนันหยังกับตงหลัน ไม่เกี่ยวกับผม!"

ในตอนนี้หยางเฉินได้วางแผนที่จะเข้ามาตั้งรกรากในเยี่ยนตูแล้ว เรื่องของหนันหยังและตงหลัน เขาไม่สนใจ

“คุณหยาง คุณเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วยไม่ได้นะ! ไม่ว่ายังไง เจียงผิง ตงหลันและหนันหยังก็เป็นจังหวัดดั่งพี่น้องที่ใกล้คุณที่สุด หากคุณไม่ช่วยเรา ตระกูลของเราก็จะถูกทำลายจริงๆ!”

"คุณหยาง ได้โปรดช่วยตระกูลเหลียงเราด้วย ต่อไปคุณจะเป็นเจ้านายของตระกูลเหลียง เราจะทำในสิ่งที่คุณขอให้เราทำ"

จินจื้อหมิงและเหลี่ยงเหวินคางขอร้องอย่างรวดเร็ว

เซวข่ายแสดงให้เห็นชัดเจนว่า เขาไม่ยอมรับตระกูลจินและตระกูลเหลียง และเซวข่ายมุ่งมั่นที่จะเข้าควบคุมยักษ์ใหญ่ในสามจังหวัด

ตอนนี้ หยางเฉินได้แสดงท่าทีตาต่อตา ฟันต่อฟันกับตระกูลเซว นี่เป็นความหวังเดียวของตระกูลจินและตระกูลเหลียง

“เมื่อกี้พวกคุณยังได้แสดงความภักดีต่อตระกูลเซวไม่ใช่เหรอ ต้องการร่วมมือกันเพื่อทำลายตระกูลกวนของผมไม่ใช่หรือ? ทำไมตอนนี้ถึงขี้ขลาดแบบนี้ล่ะ ผมขอบอกพวกคุณนะ ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว!”

กวนเจิ้งซานกล่าวอย่างโกรธเคือง

หานเซี่ยวเทียนก็เอ่ยปากและพูดว่า "ภายในห้านาที ถ้าพวกคุณยังไม่ออกไป อย่าโทษตระกูลหานของผมไม่ไว้หน้าล่ะ!"

การข่มขู่อย่างต่อเนื่องของกวนเจิ้งซานและหานเซี่ยวเทียน สีหน้าของจินจื้อหมิงและเหลี่ยงเหวินคางซีดเผือด

"เราไปกันเถอะ!"

ทั้งสองไม่กล้าลังเล แล้วรีบพาคนออกไป

“คุณยังอยู่ที่นี่ทำไม?”

กวนเจิ้งซานถามซูเฉิงอู่ที่เหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูด

ซูเฉิงอู่ฝืนยิ้ม “อย่างไรก็ตาม ตระกูลซูก็เป็นหนึ่งในสมาชิกของเจียงผิง การจัดการตระกูลซูนั้น เป็นเรื่องของตระกูลซูด้วยเช่นกัน”

หานเซี่ยวเทียนตะโกนโดยตรง “ไสหัวออกไป!”

ส่วนหยางเฉิน ก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะให้ซูเฉิงอู่อยู่ต่อ

ในที่สุดซูเฉิงอู่ก็เข้าใจว่า ต่อจากนี้ไป ตระกูลซูจะไม่สามารถเข้าร่วมวงการเศรษฐีของเจียงผิงได้อีก

เพราะว่า ตอนนี้ตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งและสอง มีความสัมพันธ์ที่ดีมาก และทั้งคู่ก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับหยางเฉิน ในเจียงผิง หากพวกเขาไม่อนุญาต ใครสามารถเข้าไปในแวดวงของพวกเขาได้บ้าง?

ครั้งแรกที่ซูเฉิงอู่รู้สึกเสียใจทีหลัง แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว

"ไปจากที่นี่ซะ!"

หยางเฉินเอ่ยปากกล่าว

"ครับ!"

ซูเฉิงอู่ไม่กล้าขัดใจ และตอบด้วยความเคารพ จากนั้นจึงหันหลังและจากไปพร้อมกับความผิดหวัง