บทที่ 69 ฉันจะไปหาเขา

ดวงตาของชายหัวโล้นเต็มไปด้วยความตกใจในขณะนี้ ขณะเดียวกันพร้อมกับความกลัวเล็กน้อย

ในช่วงเวลาสั้นๆเช่นนี้ มีคนจำนวนมากที่สามารถระดมเงินได้หกล้าน แต่คนที่สามารถได้รับเหรียญหนึ่งหยวนหกล้านเหรียญ ก็ไม่มีใครคนที่สองในเจียงโจว

สีหน้าของหยางเวยเหม่อเช่นกัน ครั้งแรกที่เขาพบหยางเฉินในฉินซื่อกรุ๊ป เขาไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตา

แม้ว่าเขาจะเห็นทายาทสายตรงของตระกูลสงที่อยู่อันดับต้นๆในเมืองเจียงโจว ขอโทษหยางเฉินเป็นการส่วนตัว เขาก็ไม่เชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทำให้เขาตระหนักถึงว่าหยางเฉินนั้นไม่ธรรมดา ไม่ใช่ว่าตระกูลสงขอโทษผิดคน แต่เป็นเพราะเขาประเมินหยางเฉินต่ำไป

ฟางเยว่ก็ตกตะลึงเช่นกัน เธอนึกไม่ถึงว่าหยางเฉินจะสามารถหาเงิน 6 ล้านเหรียญที่เป็นหนึ่งหยวนมาได้

เมื่อเห็นสีหน้าของชายหัวล้านเปลี่ยนไป หยางเฉินก็หัวเราะอย่างเย็นชา “ทั้งหกล้านอยู่ที่นี่ ไม่ทราบว่าคุณจำเป็นต้องนับมันหน่อยไหม?”

ชายหัวล้านส่ายหัวอย่างรวดเร็ว "ไม่ต้องนับ"

“พ่อตาของผมยังเป็นหนี้คุณหนึ่งล้านใช่ไหม?” หยางเฉินมองไปที่หยางเวยและถาม

หยางเวยเกือบจะแน่ใจว่า คนที่ตระกูลสงขอโทษในวันนั้นคือหยางเวย เขากล้าที่จะหยิ่งในเวลานี้ที่ไหนล่ะ? "คุณหยางพูดตลกละ ในเมื่อผมรู้ว่าลุงฉินเป็นพ่อตาของคุณ แน่นอนว่าผมก็ไม่ควรเอาเงินจากคุณ"

หยางเฉินเยาะเย้ย “เงินพวกนี้ส่งมาให้คุณแล้ว แต่คุณไม่รับ คุณวางแผนที่จะปล่อยให้ผมเอากลับไปด้วยตัวเองเหรอ?”

หยางเวยส่ายหัวอย่างรวดเร็ว“หยาง คุณหยาง ผมขอโทษ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น”

เขากลัวจนตัวสั่นที่จะพูด

“พี่หยาง คุณขอโทษเขาทำไม?ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถเอาเงินหกล้านเหรียญมาได้ ก็ไม่สามารถเปลี่ยนตัวตนของเขาในฐานะลูกเขยที่ไร้ประโยชน์ได้ พี่หยาง คุณเป็นคุณชายตระกูลที่อยู่ต้นๆ ใช่ขยะอย่างเขาสามารถเปรียบเทียบได้ที่ไหนล่ะ? "ฟางเยว่กล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนที่เธอจะตระหนักถึงว่าหยางเฉินไม่ธรรมดา

"ผวะ!"

ทันทีที่เธอพูดจบ เธอก็ถูกหยางเวยตบ

“ไอ้ผู้หญิงเลว คุณหยางเป็นคนที่คุณพูดจากถากถางใส่ได้เหรอ ยังอยากแต่งเข้ามาในตระกูลหยางของผม ฝันไปเถอะ! ไปไกลๆซะ!” หยางเวยโกรธ ตบฟางเยว่และเตะฟางเยว่ลงกับพื้น

แต่ในขณะนี้ ไม่มีใครเห็นอกเห็นใจ พวกเขาทั้งหมดมองฟางเยว่ที่รันทดด้วยท่าทางเย้ยหยัน

ใบหน้าของผู้หญิงคนนี้ ตอนที่เธอปฏิเสธว่าไม่รู้จักฉินต้าหย่ง ทุกคนก็ได้เห็นมันกับตาแล้ว

แก้มซ้ายของฟางเยว่ที่เดิมทีโดนหม่าชาวตบจนบวม แต่ตอนนี้ถูกหยางเวยตบแก้มขวาอีก ใบหน้าทั้งหน้าของเธอแดงและบวม ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวเล็กน้อย

“พี่หยาง เขาเป็นแค่ขยะ！ทำไมคุณ…”

ฟางเยว่ต้องการพูดต่อ หยางเวยรีบลุกขึ้นและตบหน้าฟางเยว่สองสามที ปากของเธอเต็มไปด้วยเลือดและเขาก็หยุดจนได้ยินคำพูดไม่ชัด

หยางเฉินมองอย่างเฉยเมย แต่ไม่ได้ห้าม

ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เลวธรรมดา เขาทนเห็นมันไม่ได้มานานแล้ว

“คุณหยาง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้หญิงเลวคนนี้” หลังจากที่หยางเวยตบฟางเยว่ เขาก็รีบมาตรงหน้าหยางเฉินเพื่ออธิบาย

หยางเวยไม่ใช่คนโง่ คนที่สามารถทำให้ทายาทของตระกูลแถวหน้าของเมืองเจียงโจวขอโทษเป็นการส่วนตัว ไม่ใช่คนที่เขาสามารถยั่วยุได้

ยิ่งไปกว่านั้น สงโป๋เฉิงผู้ซึ่งขอโทษในวันนั้น ได้กลายเป็นหัวหน้าของตระกูลสงแล้ว

เมื่อคิดถึงที่เขาเกือบจะหลอกฉินซีมานอนในคืนนี้ หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยอง และเขาก็รู้สึกขอบคุณมากสำหรับการปรากฏตัวของชายหัวโล้น

หยางเฉินเหลือบมองหยางเวยด้วยสายตาที่เย็นชา จากนั้นจึงขยับสายตาไปที่ชายหัวล้าน “เงินที่พ่อตาเป็นหนี้คุณ ทั้งต้นทั้งดอกก็ได้คืนให้คุณหมดแล้ว ต่อไป เรามาพูดถึงการทำร้ายพ่อตาของผมกันเถอะ"

เดิมทีชายหัวล้านคิดว่าหยางเฉินปล่อยเขาไปแล้ว แต่เขาคิดไม่ถึงว่าจะพูดถึงมัน และเขาก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่ครู่หนึ่ง

เขากำหมัดแน่น แล้วปล่อยไปอย่างช้าๆ อย่างไรก็ตาม ในที่สุดเขายอมอ่อนข้อ

“ก่อนหน้านี้ทำให้คุณขุ่นเคืองมากแล้ว โปรดยกโทษให้ผมด้วย คุณหยาง สำหรับเรื่องที่ผมทำร้ายพ่อตาของคุณ ผมยินดีจ่าย 5 ล้านสำหรับค่ารักษาพยาบาล” ในใจชายหัวล้านเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและความอัปยศอดสู