บทที่ 70 เราไปจากที่นี่กันเถอะ

ทันทีที่ฉินซีวิ่งออกไป เธอก็เข้าสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น เธอตกใจ และผลักอีกฝ่ายออกไป

“เสี่ยวซี ผมเอง!” เสียงของหยางเฉินก็ดังขึ้น

ข้างนอกมืดเกินไป ฉินซียังไม่รู้ว่าเป็นหยางเฉิน หลังจากได้ยินเสียงของเขา ฉินซีก็ไม่ลังเลเลย และทันใดนั้นก็พุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของหยางเฉิน กอดคอของเขาแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง

หยางเฉินตกตะลึงกับความสุขที่มาอย่างฉับพลัน ยกมือขึ้นสูง ไม่กล้าที่จะเอาลงมาเป็นเวลานาน

“เสี่ยวซี เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?” หยางเฉินรู้สึกงงในขณะที่หัวใจของเขารู้สึกหวานมาก

“พ่อของฉันบอกว่าคุณถูกคนของปู๋เย่เฉิงทุบตีจนขาหัก ฉันยังคิดว่ามันเป็นเรื่องจริง” ฉินซีกล่าวด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

ที่แท้ก็เพราะห่วงตัวเอง มือของหยางเฉินแตะที่หลังของฉินซีเบาๆ และหัวใจของเขาก็รู้สึกซาบซึ้ง “อย่าลืมสิว่าสามีของคุณเคยทำอะไร คนในเจียงโจวที่สามารถทำร้ายผมได้ ยังไม่เกิด"

“พี่เขย คุณกลับมาแล้วเหรอ!” ฉินยีรีบออกจากห้องและเห็นทั้งคู่กอดกัน

อาจเพราะเธอรีบออกมา เธอยังมีเสื้อคลุมอยู่ในมือที่ยังไม่ทันใส่มัน

เธอมองหยางเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า จนเธอยืนยันว่าหยางเฉินไม่ได้รับบาดเจ็บจริงๆ เธอจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แค่เห็นภาพของหยางเฉินและฉินซีโอบกอดกัน เธอก็รู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

ภาพที่ฉินซีกอดหยางเฉินถูกคนอื่นเห็น ในใจตกใจ ผลักหยางเฉินออกไปอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวยี ผมไม่เป็นไร!”

หยางเฉินเห็นความกังวลของฉินยี และมีกระแสอบอุ่นไหลผ่านหัวใจของเขา จะบอกว่าเขาไม่ซาบซึ้งเลยนั่นเป็นเรื่องไม่จริง

ในขณะนี้เอง เสียงคำรามของเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นนอกประตู และผู้หญิงทั้งสองก็ตกใจ ทำไมจู่ๆถึงมีรถมาจอดที่หน้าประตูลานบ้าน?

“ไม่ใช่คนในปู๋เย่เฉิงมาล้างแค้นหรอกใช่ไหม?” ฉินยีตกใจ

เธอรู้ว่าหยางเฉินนั้นเก่งมาก และตอนนี้เขาก็กลับมาโดยไม่เป็นอะไร ซึ่งค่อนข้างน่าแปลก

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าข้างนอกประตู ฉินยีพูดอย่างรวดเร็ว “พี่เขย รีบไปซ่อนเถอะ ถ้าเป็นคนจากปู๋เย่เฉิงจริงๆ เราจะบอกว่าคุณยังไม่ได้กลับมา”

“หยางเฉิน คุณรีบไปซ่อนเร็ว หากพวกเขาไม่พบคุณ พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรเราได้” ฉินซีก็กังวลในทันที

แต่เมื่อสองพี่น้องเกลี้ยกล่อมให้หยางเฉินซ่อนตัว ประตูก็ถูกผลักเปิดจากภายนอกแล้ว และร่างสองร่างก็เข้ามาทีละคน และชายหัวล้านที่เดินอยู่ข้างหน้าก็เด่นชัดมาก

ฉินต้าหย่งและโจวยู่ชุ่ยก็เดินออกมา หลังจากได้ยินการเคลื่อนไหวข้างนอก

“คุณเป็นใคร? คุณมาทำอะไรที่บ้านฉันดึกๆแบบนี้?รีบไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!” โจวยู่ชุ่ยโกรธเพราะ ฉินต้าหย่งเป็นหนี้ 6 ล้าน เธอไม่รู้จักหวังเฉียงเมื่อเห็นคนแปลกหน้าสองคนนี้ เธอเอ่ยปากและด่า

"หุบปาก!"

ฉินต้าหย่งตกใจจนเกือบฉี่ราด รีบเดินไปที่ด้านข้างของหวังเฉียงและพูดอย่างสั่นเทา "พี่เฉียง ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับไอ้ขยะนี้ เขากล้าที่จะรุกรานคุณ มันเป็นเรื่องของเขา ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเรา!"

โจวยู่ชุ่ยพึ่งรู้ว่าคนๆนี้เป็นใคร และใบหน้าของเธอก็ซีด แม้ว่าเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากได้ยินคำพูดของฉินต้าหย่ง เธอก็รีบพูดขึ้นว่า "ขยะนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับครอบครัวของเรา ชวงนี้กำลังทำเรื่องหย่ากับลูกสาวของฉัน เขาไม่ใช่ลูกเขยของตระกูลฉินอีกต่อไปแล้ว”

“แม่ ฉันเคยบอกตอนไหนว่าจะหย่ากับเขา?”

“พ่อ แม่ พวกคุณทำแบบนี้ได้ยังไง? พี่เขยพาพ่อกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ทำไมมันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเราเลย?”

ฉินซีและฉินยีสองพี่น้อง โกรธเมื่อพวกเธอได้ยินสิ่งที่พ่อแม่พูด

เมื่อมองดูใบหน้าของคู่สามีภรรยาฉินต้าหย่งและโจวยู่ชุ่ย ปากของหวังเฉียงก็กระตุก และเขามองไปที่หยางเฉินอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าการแสดงออกของเขาไม่เปลี่ยนแปลง เขาก็รีบหยิบบัตรธนาคารออกมา

เดินไปตรงหน้าของฉินต้าหย่ง และมอบมันด้วยมือทั้งสองด้วยความเคารพ"คุณฉิน ต้องตำหนิที่วินัยหละหลวมของผม ปล่อยให้ลูกน้องทุบตีคุณ การ์ดใบนี้มีห้าล้าน เราจะจ่ายเงินชดเชยให้คุณ เพื่อเป็นค่าสำหรับค่ารักษาพยาบาล โปรดยกโทษให้เราด้วยคุณฉิน”