บทที่ 71 พวกไร้ยางอาย

หยางเฉินลังเลครู่หนึ่ง แล้วกล่าว : “ในเมื่อต้องการจะย้าย ไม่สู้ให้พ่อแม่กับเสี่ยวยีต่างย้ายไปกันไม่ดีกว่า ยังไงบ้านหลังนั้นใหญ่ แม้ว่าพ่อแม่ยังเสียงดังแบบที่นี่ ก็จะไม่ได้ยิน”

ยอดเมฆาเป็นวิลล่าชั้นนำในเจียงโจว ฉนวนเก็บเสียงในห้องให้ผลลัพธ์ยอดเยี่ยมมาก

ฉินซีกลับส่ายหัวอย่างไม่ลังเล : “ที่ฉันอยากย้ายออกไป ก็เพราะต้องการให้สภาพแวดล้อมที่สะดวกและเงียบสงบแก่เสี้ยวเสี้ยว”

ตอนนี้ฉินซีลำบากใจมาก ย้ายออกไปก็เป็นห่วงฉินยี ไม่ย้ายออก ก็เป็นห่วงเสี้ยวเสี้ยว

“ในเมื่อยังคิดไม่ออก ก็พิจารณาอีกสักหน่อย รอเมื่อไหร่ที่คุณคิดได้แล้ว ก็บอกฉัน” หยางเฉินพูด

“ดี!”

ไม่มีคำพูดตลอดคืน ในวันรุ่งขึ้น หลังจากหยางเฉินส่งฉินซีที่บริษัท เขาวางแผนที่จะไปเยี่ยนเฉินกรุ๊ปสักรอบ

ทันทีที่รถจอดสนิท ก็มองไปที่ประตูบริษัท ฉินยีกำลังถูกชายคนหนึ่งพัวพัน ชายคนนั้นคือเพื่อนร่วมสถาบันหวังเย่นจูนที่เคยจีบฉินยีตอนมหาลัย

ปัจจุบันแต่งงานกับหยางหลิ่วแห่งตระกูลหยางเมืองโจวเฉิงไปแล้ว ครั้งล่าสุดที่ฉินยีทานอาหารกับหยางเฉิน ก็ยังเคยเจอเขาอยู่

ณ ตอนนี้ หวังเย่นจูนกำลังพัวพันฉินยีอยู่และพูดอะไรบางอย่าง

“เสี่ยวยี เดิมผมคิดว่าคุณเข้าใจเหตุผลของผม ไม่คิดว่าคุณจะไม่เข้าใจเลยแต่แรก”

“หวังเย่นจูน เมื่อก่อนฉันตาบอดจริงๆ ถึงได้ไปชอบคุณ คิดไม่ถึงว่าคุณจะเป็นคนน่าขยะแขยงขนาดนี้”

“เสี่ยวยี ผมรักคุณเสมอมา ได้โปรดอยู่กับผมตลอดไปได้ไหม?”

อารมณ์ของหวังเย่นจูนตื่นเต้นมาก จู่ๆ ก็คว้าแขนของฉินยี ต้องการจะกอดฉินยี

“ไปให้พ้น!”

ฉินยีกล่าวด้วยความโกรธ ตบหน้าหวังเย่นจูน และพูดอย่างโกรธเคือง : “คุณมันสารเลว ออกไปให้พ้นจากฉันซะ!”

“เสี่ยวยี ถือคุณจะตีผมให้ตาย ผมก็ไม่ไป นอกจากคุณจะรับปากจะอยู่กับผม” หวังเย่นจูนไม่รักษาหน้าตาสักนิด

“หวังเย่นจูน ความคิดคุณไม่เหมือนใครเลยจริงๆ รักฉัน ดังนั้นจึงไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น? รักฉัน ถึงแต่งงานแล้ว แต่ก็ยังอยากอยู่กับฉัน?”

ฉินยีประชดประชัน อารมณ์ก็ร้อนเร่าเป็นอย่างมาก ตะโกนใส่หน้าหวังเย่นจูน : “คุณเอาฉันไว้เป็นอะไร? มือที่สามหรือ?”

“เสี่ยวยี คุณเชื่อผม ให้เวลาผมอีกครึ่งปี รอผมสำเร็จเป้าหมายนี้ก่อน ถึงเวลานั้นต้องได้รับเงินโบนัสก้อนโตแน่ สิ้นปีนี้ผมก็จะหย่ากับผู้หญิงคนนั้นแล้ว ถึงเวลานั้นผมจะให้ครอบครัวที่สมบูรณ์แก่คุณ”

หวังเย่นจูนเหมือนคนจิตผิดปกติ จับแขนฉินยีไว้ไม่ปล่อย : “แต่ผมอยากขอร้องคุณ ตอนนี้อย่าจากผมไปได้ไหม?”

“คุณรีบปล่อยฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกรปภ.” บนใบหน้าฉินยีมีความเจ็บปวดเล็กน้อย

“คุณไม่รับปากผม ผมก็ไม่ปล่อย” หวังเย่นจูนพูดอย่างหน้าไม่อาย

เวลานี้เป็นเวลาใกล้เวลาเริ่มงาน คนจำนวนมากที่มาทำงานต่างเห็นฉากนี้

ฉินยีรู้สึกทั้งอายทั้งโกรธ แต่ถูกหวังเย่นจูนจับไว้ จึงไม่สามารถไปจากเขาได้

“ถ้าไม่อยากตาย ก็ปล่อยเธอซะ!”

ในเวลานั้นเอง ทันใดนั้นก็มีเสียงเย็นเสียงหนึ่งชาดังขึ้น

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ฉินยีดีใจทันใด ก่อนหน้านั้นเธอชวนหยางเฉินทานอาหาร ได้แกล้งเป็นแฟนต่อหน้าหวังเย่นจูน

“หวังเย่นจูน รีบปล่อยฉัน อย่าบังคับให้แฟนฉันต้องตีคุณ” ฉินยีพูดอย่างโกรธเคือง

หวังเย่นจูนปล่อยแขนฉินยี กัดฟันกรอดมองหยางเฉินและพูด : “ผมตรวจสอบมาแล้ว คุณไม่ใช่แฟนของฉินยี แต่เป็นพี่เขยของเธอ”

หยางเฉินขมวดคิ้ว มองไปทางฉินยี และพูด : “เธอไปทำงานก่อน”

ฉินยีใช้สายตาซับซ้อนมองหยางเฉิน และเดินเข้าบริษัทไป