บทที่ 72 เสือร้ายในใจ

หยางเวยในเวลานี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

ในการเดินทางไปเจียงโจว ไม่เพียงแต่มีเขาคนเดียว ยังมีหวังเย่นจูนกับหยางหลิ่ว รวมถึงผู้บริหารระดับสูงคนอื่นๆ ของบริษัทอีกด้วย

เหตุผลที่ทางตระกูลส่งผู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้มา ก็เพื่อเปิดตลาดเจียงโจว

และเรื่องต่างๆ ทั้งหมดในเจียงโจวล้วนอยู่ในความดูแลของเขา

แม้จะเป็นเขา แต่หลังจากที่ได้รู้ถึงตัวตนที่ไม่ธรรมดาของหยางเฉินเมื่อคืนก่อน ก็ต้องยอมก้มหัวให้

ยิ่งกว่านั้นหวังเย่นจูน ลูกเขยที่แต่งเข้ามาในตระกูลหยางของเขา

หลังจากหวังเย่นจูนได้ยินที่หยางเวยพูด ใบหน้าปรากฏความเกรงกลัว : “เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเขา! เขาเป็นเพียงเขยขยะคนหนึ่ง จะสามารถทำให้ปู่โทรศัพท์มาได้ยังไง?”

หยางเวยเข้าใจความคิดในคำพูดของหวังเย่นจูน คว้าปกคอเสื้อเขา และพูดคำราม : “นายไปมีเรื่องกับใครกันแน่?”

ในดวงตาของหวังเย่นจูนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้ามีปัญหากับหยางเวย จึงพูดอย่างรวดเร็ว : “พี่ใหญ่ ผมไม่ได้มีเรื่องกับคนใหญ่คนโต แค่เขยขยะของตระกูลเล็กๆ เท่านั้นเอง”

“ป๊าบ!”

หยางเวยตบไปอีกครั้ง : “นายมีคุณสมบัติอะไรที่จะบอกว่าคนอื่นเป็นขยะ? ฉันว่าเธอต่างหากที่เป็นขยะ! คนที่เธอพูดคนนั้น ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”

แม้หยางเวยจะไม่แน่ใจว่าขยะที่หวังเย่นจูนพูดถึงจะเป็นคนใหญ่คนโตหรือไม่ แต่กลับรู้ว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ เขาต้องการยืนยันด้วยตนเอง

ปู่ของเขาเป็นผู้นำตระกูลหยาง สามารถทำให้คุณชายโทรศัพท์หาเขาได้ และยังทำให้เขาโดนตำหนิ นี่ก็แสดงว่าหวังเย่นจูนต้องมีเรื่องกับคนใหญ่คนโตแน่

หวังเย่นจูนไม่กล้าปิดบัง ชี้ไปที่เยี่ยนเฉินกรุ๊ปแล้วพูด : “เขาเข้าไปข้างในบริษัทแล้ว”

และในขณะเดียวกัน ภายในเยี่ยนเฉินกรุ๊ป

ฉินยีกำลังรอหยางเฉินด้วยสีหน้ากังวล ที่เธอเป็นห่วงคือหยางเฉิน กลัวว่าเขาจะทนไม่ไหวแล้วลงมือกับหวังเย่นจูน ซึ่งมันจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง

สำหรับหวังเย่นจูน เมื่อเห็นเขาเข้าออกโรงแรมกับผู้หญิงคนอื่นด้วยตาของเธอเองในตอนนั้นก็หมดใจไปนานแล้ว

หลังจากทราบข่าวเรื่องการแต่งงานของเขา ก็ไม่มีความรู้สึกใดๆ เหลือต่อเขาเลย

“พี่เขย คุณไม่ได้ทำอะไรเขาใช่ไหม?”

ขณะที่เธอกำลังกังวลอยู่ ทันใดนั้นหยางเฉินก็เดินเข้ามา ฉินยีรีบวิ่งเข้าไปหา

หยางเฉินมองเธอด้วยความแปลกใจเล็กน้อย : “เธอกังวลว่าฉันจะทำร้ายเขา?”

ฉินยีรีบพยักหน้า ： “ฉันกลัวว่าคุณจะลงมือหนักไป อาจเป็นเรื่องได้”

หยางเฉินรู้ได้ทันที ที่แท้ก็เป็นห่วงเขาเอง จึงส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม : “ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันแค่เตือนเขาไม่กี่ประโยค หลังจากนี้คงไม่มากวนเธออีกแล้ว”

เพื่อแก้ปัญหาเรื่องนี้ เขาจึงเตือนผู้นำตระกูลหยางโดยตรง ว่าถ้าหวังเย่นจูนยังกล้ามาตามพัวพันกับฉินยีอีก ไม่ต้องถึงมือเขา ตระกูลหยางก็ไม่ปล่อยหวังเย่นจูนไว้แน่

“พี่เขย คุณมาที่นี่ได้ยังไง?” หลังจากยืนยันแล้วว่าหยางเฉินไม่มีเรื่องตามมาทีหลัง ฉินยีจึงถามด้วยความสงสัย

ครั้งล่าสุดที่ร้านอาหารเป่ยหยวนชุน เธอก็เห็นลั่วปิงกับซูเฉิงอู่มีท่าทางเคารพต่อหยางเฉิน แต่เธอไม่เห็นความเกี่ยวข้องกันระหว่างหยางเฉินกับเยี่ยนเฉินกรุ๊ปเลย

หยางเฉินพูด : “ฉันมาคุยธุระกับประธานลั่วนิดหน่อย”

ฉินยียิ่งสงสัยในใจมากขึ้น : “คุณกับประธานลั่วคุ้นเคยกันมากเหรอ?”

“ก่อนหน้านี้ฉันช่วยชีวิตเขาไว้โดยบังเอิญ ความสัมพันธ์ดีมาก ถ้าเธอเจอปัญหาอะไรในบริษัท สามารถไปหาประธานลั่วให้ช่วยจัดการได้ เขาน่าจะไว้หน้าฉันอยู่” หยางเฉินพูดยิ้มๆ

ฉินยีคิดได้ทันที : “มิน่าล่ะประธานลั่วถึงสุภาพกับฉันมาก ที่แท้เป็นเพราะความสัมพันธ์ของคุณนี้เอง! เมื่อพูดแบบนี้ ฉันเหมือนอาศัยบารมีของคุณเลย!”

“ไม่ต้องพูดขอบคุณหรอก รอเงินเดือนเธอออก จำไว้ว่าเลี้ยงข้าวฉันมื้อใหญ่ก็พอ” ขณะที่หยางเฉินพูด ก็โบกมือให้ฉินยีแล้วจากไป

มุมปากของฉินยียกขึ้นเป็นรอยโค้ง พูดอย่างภูมิใจ : “ฮึ! คุณเป็นพี่เขยฉัน ฉันขอบคุณคุณ มันดูเหมือนห่างเหินขนาดนั้นเลยหรือ? แม้แต่อาหารมื้อใหญ่ ก็เป็นคุณที่เชิญฉัน”