บทที่ 730 การแก้แค้นเริ่มต้นขึ้น

หยางเฉินเหลือบมองหลีจื้อขุยอย่างไม่แยแส แล้วเบนสายตาไปมองหลีเจ๋อที่กำลังรีบวิ่งเข้ามา

ในเวลานี้ หลีเจ๋อวิ่งเหยาะๆ ตรงเข้ามาด้วยสีหน้าดูกังวล

“พ่อ! พ่อมาถึงเสียที ไอ้หนุ่มคนนี้แหละ เขาประกาศว่าจะฆ่าผม แถมยังบอกอีกว่าต่อให้พ่อมา ก็ไม่กล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายนิ้ว แล้วยังเรียกคนมามากมายแบบนี้ด้วย”

หลีจื้อขุยรีบวิ่งไปข้างหน้าแล้วกล่าวขึ้น

แม่เสี่ยวจวินก็ก้าวเข้าไปหาเช่นกันแล้วพูดว่า “พ่อคะ ไอ้สารเลวนี่มีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง ซึ่งก็คือยัยตัวแสบที่ตบหลานชายของพ่อ พ่อต้องผดุงความยุติธรรมให้พวกเรานะคะ!”

“เผียะ!”

หลีเจ๋อตบหน้าแม่เสี่ยวจวิน แม่เสี่ยวจวินเซล้มลงกับพื้น

ในเวลานี้ ทุกคนล้วนตกตะลึง

หลีเจ๋อตบลูกสะใภ้ของตัวเองทำไม?

“พ่อคะ! ตบฉันทำไมกัน?”

แม่เสี่ยวจวินถามด้วยสีหน้างุนงง

“ฉันจะตบเธอนั่นแหละ ตบปากที่อวดดีของเธอ!” หลีเจ๋อพูดอย่างโกรธเกรี้ยว

ในเวลานี้ อย่าว่าแต่ตบแม่เสี่ยวจวินเลย เขายังคิดจะฆ่าผู้หญิงคนนี้ด้วยซ้ำ

“พ่อครับ! ก็เห็นอยู่ว่าลูกสาวของไอ้สารเลวนั่นตีหลานชายของพ่อ ทำไมพ่อมาตบอาอวี้ล่ะ?”

หลีจื้อขุยก็งงเช่นกัน พลางถามด้วยความสงสัย

แต่ใครจะรู้ หลีเจ๋อพลิกฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของหลีจื้อขุยอีกครั้ง

“ฉันให้กำเนิดคนโง่อย่างแกมาได้ยังไงกัน?”

สองตาของหลีเจ๋อเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ตบหลีจื้อขุยแล้ว ก็ยังปรี่เข้าไปเตะอีกหลายครั้ง

หลีจื้อขุยไม่กล้าโต้กลับ ทำได้เพียงป้องกันตัว ร้องคร่ำครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด “พ่อครับ พ่อตีผิดคนแล้ว! ตีผิดคนแล้ว! ลูกสาวของไอ้สารเลวนั่นตบหลานชายของพ่อ พ่อควรไปตีเขา”

“แกหุบปากซะ!”

หลีเจ๋อโกรธจนแทบบ้า ประเคนทั้งหมัดและเท้าใส่หลีจื้อขุย

ก่อนหน้านี้เขาได้บอกให้หลีจื้อขุยคุกเข่าขอความเมตตาให้ได้รับการให้อภัยจากหยางเฉิน แต่ตอนนี้หลีจื้อขุยไม่เพียงไม่ขอโทษ แต่กลับเอาแต่ด่าหยางเฉินว่าไอ้สารเลว

แม่เสี่ยวจวินยังด่าลูกสาวของหยางเฉินว่ายัยตัวแสบ นี่กำลังรนหาที่ตายกันอยู่เหรอ?”

หยางเฉินเอามือกอดอก มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อย่างเย็นชาและไม่ได้พูดอะไร

หม่าชาวยืนอยู่ข้างกายเขาราวกับหอคอยโลหะ

ชายร่างกำยำนับร้อยคนที่อยู่รอบๆ ยืนนิ่งรอฟังคำสั่งของหยางเฉินอยู่ทางด้านหนึ่ง

ส่วนบรรดาผู้คนที่รายล้อมอยู่ได้ตกตะลึงพรึงเพริดกันไปตั้งนานแล้ว

พวกเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นเลย ตอนแรกยังคิดว่าถ้าหลีเจ๋อมา หยางเฉินต้องถูกลงโทษอย่างแน่นอน แต่ในเวลานี้ หยางเฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิม ตรงกันข้ามกลับเป็นหลีจื้อขุยที่ถูกหลีเจ๋อประเคนทั้งหมัดและเท้าใส่

หลีเจ๋อลงมืออย่างไม่ปรานี ใบหน้าของหลีจื้อขุยกำลังจะเต็มไปด้วยเลือดในไม่ช้า

“คุณหยาง ผมขอโทษ ผมไม่ได้ดูแลลูกชายของผมให้ดี!”

หลีเจ๋อเดินมาตรงหน้าหยางเฉิน โค้งให้เล็กน้อย แล้วกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอน “คุณหยาง ช่วยไว้ชีวิตลูกชายผมด้วยเถอะ!”

เปรี้ยง!

ในเวลานี้ ทุกคนในที่นี้ต่างตกตะลึง!

คำพูดของหลีเจ๋อเปรียบเสมือนฟ้าผ่าฟาดลงกลางใจหลีจื้อขุยและแม่เสี่ยวจวิน

ทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกเหมือนสะดุ้งตื่นจากความฝัน

หลีเจ๋อในฐานะเจ้าบ้านตระกูลหลี ตอนนี้เขายอมก้มหัวขอโทษหยางเฉิน แล้วยังขอร้องให้หยางเฉินไว้ชีวิตหลีจื้อขุยอีก