บทที่ 731 ชดใช้สิบเท่า

คนหนึ่งร้อยคน เตะคนละหนึ่งครั้ง ต่อให้เป็นคนเหล็ก ก็เกรงว่าอาจจะไม่รอดเช่นกัน?

“พ่อ ช่วยผมด้วย! ช่วยผมด้วย!”

หลีจื้อขุยมองไปทางหลีเจ๋อในทันใด ตอนนี้มีเพียงพ่อของเขาเท่านั้นที่สามารถช่วยเขาได้

ในอีกด้านหนึ่ง หม่าชาวได้เดินไปถึงตรงหน้าแม่เสี่ยวจวินแล้วและพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “มือข้างไหนที่ตบเสี้ยวเสี้ยว ยื่นมือออกมาเอง”

ใบหน้าของแม่เสี่ยวจวินเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก รีบคุกเข่าลงแทบเท้าหม่าชาวทันที พลางร้องไห้อ้อนวอน “ฉันผิดไปแล้ว ฉันสำนึกผิดแล้วจริงๆ วันหลังจะไม่กล้าทำอีกแล้ว ได้โปรดให้โอกาสฉันอีกครั้ง ฉันสำนึกผิดแล้วจริงๆ”

หม่าชาวกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “ตอนที่คุณลงมือกับเด็กที่มีอายุเพียงสี่ขวบ ทำไมถึงไม่รู้ว่าผิดล่ะ? มาสำนึกเอาในตอนนี้ ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว!”

“ถ้าคุณไม่ยื่นมือออกมาเอง ผมจะหักทั้งสองมือของคุณ”

แม่เสี่ยวจวินรู้ว่าหม่าชาวจะไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่นอน

“พ่อคะ ช่วยฉันด้วย ได้โปรดช่วยฉันด้วย ฉันสำนึกผิดแล้ว!” แม่เสี่ยวจวินมองไปทางหลีเจ๋อพร้อมกับขอร้องอีกครั้ง

หลีเจ๋อยืนอยู่ทางด้านหนึ่งด้วยสีหน้าย่ำแย่อย่างถึงขีดสุด

ตนเองเป็นถึงเจ้าบ้านตระกูลหลี แต่ตอนนี้ทั้งลูกชายและลูกสะใภ้ของตนได้ถูกควบคุมโดยคนของหยางเฉิน

ยอดฝีมือหนึ่งร้อยคน จะผลัดกันเตะลูกชายของเขาคนละหนึ่งครั้ง แล้วเขาจะมีชีวิตรอดได้อย่างไร?

ส่วนลูกสะใภ้ของตัวเองก็ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากมือที่หัก จนถึงขั้นพูดไม่ได้ไปตลอดกาล

เขามีหลีจื้อขุยเป็นลูกชายเพียงคนเดียว ถ้าเขาตาย แล้วอนาคตของตระกูลหลีล่ะ จะทำอย่างไร?

“ลงมือได้!”

ทันใดนั้นหยางเฉินก็ออกคำสั่ง

“พลั่ก!”

สิ้นเสียงหยางเฉิน หลีจื้อขุยก็ถูกเตะกระเด็นไปหลายเมตร ร่างของเขากระแทกลงบนพื้นอย่างแรงอีก เหมือนถูกโจมตีมาแล้วสองครั้ง

“อ๊าก! ฉันจะตายแล้ว! ฉันจะตายแล้ว! พ่อครับ ช่วยผมด้วย! ช่วยผมด้วย!”

หลีจื้อขุยตะโกนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

นี่แค่ครั้งแรก ซี่โครงของเขาก็หักไปหลายซี่แล้ว ยังเหลืออีกเก้าสิบเก้าครั้ง แล้วเขาจะทนได้อย่างไร?

“กร๊อบ!”

ในขณะเดียวกัน หม่าชาวก็เหยียบลงไปบนมือขวาของแม่เสี่ยวจวิน เสียงกระดูกหักดังขึ้นอย่างชัดเจนทันที

“โอ๊ย...”

แม่เสี่ยวจวินแค่ร้องออกมาคำเดียว แล้วสลบเหมือดไปด้วยความเจ็บปวด

ผู้คนที่รายล้อมอยู่ต่างตกตะลึงพรึงเพริด ในแววตามีความหวาดกลัว

เป็นถึงคุณชายตระกูลหลีและภรรยา แต่คนหนึ่งก็ถูกคนหักมือต่อหน้าต่อตาเจ้าบ้านตระกูลหลี ส่วนอีกคนก็ถูกยอดฝีมือหนึ่งร้อยคนเตะหนึ่งร้อยครั้ง

“พลั่กๆๆ!”

จากนั้นก็เตะอย่างต่อเนื่องอีก 5-6 ครั้ง หลีจื้อขุยร้องครวญครางโดยไม่รู้ว่ากระดูกในตัวหักไปแล้วกี่ท่อน

“พอได้แล้ว!”

ในที่สุดหลีเจ๋อก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขารีบวิ่งไปอยู่ตรงหน้าหยางเฉินแล้วตะโกนเสียงดัง

สองตาของหยางเฉินจ้องมองหลีเจ๋ออย่างเคร่งขรึม กล่าวด้วยความเย็นชาอย่างถึงที่สุด “ลูกชายกับลูกสะใภ้ของคุณดูถูกและทุบตีพ่อตากับลูกสาวของผม แต่คุณมาบอกผมว่าพอได้แล้วเหรอ?”

เมื่อเผชิญกับสายตาอันเยือกเย็นของหยางเฉิน หลีเจ๋อก็อดสั่นสะท้านไม่ได้ เขากัดฟันพูดว่า “คุณหยาง ผมยอมรับว่าลูกชายและลูกสะใภ้ของผมทำผิด แต่ก็ไม่เห็นต้องลงโทษกันรุนแรงขนาดนี้เลยนี่นา?”

“คุณดูสิ มือของลูกสะใภ้ของผมหัก ลูกชายของผมก็ถูกเตะไปเจ็ดครั้งแล้ว คุณไว้ชีวิตพวกเขาสักครั้ง ถือว่าเห็นแก่หน้าผมได้ไหม?”

น้ำเสียงของหลีเจ๋ออ่อนลงมาก เขารู้ดีว่า ตอนนี้เขาไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้ต่อหน้าหยางเฉิน

แต่ถ้าเขาไม่ขอร้องหยางเฉินให้ยอมปล่อย ลูกชายและลูกสะใภ้ของเขาต้องตายแน่