บทที่ 74 ดีมาดีกลับ

หยางเวยไม่รู้ว่าตนเองออกจากเยี่ยนเฉินกรุ๊ปไปได้อย่างไร รู้เพียงว่าหลังจากรู้แผนการของหยางเฉินแล้ว เขาตกใจขาอ่อน

ถ้าหยางเฉินไม่ให้เขานั่งลง เกรงว่าเขาคงอับอายไปแล้ว

หยางเฉินไม่ได้บังคับว่าตระกูลหยางต้องจงรักภักดีต่อเขา และก็รู้ว่าหยางเวยไม่สามารถเป็นตัวแทนตระกูลหยางในเมืองโจวเฉิงได้ ดังนั้นจึงให้เขากลับไปรายงานเรื่องที่พวกเขาพูดคุยกันให้กับผู้นำตระกูลหยาง

หยางเวยทราบดี สำหรับตระกูลหยางแล้ว นี่เป็นการเดิมพันตายเป็นความตาย

หากชนะ ฐานะของตระกูลหยางก็เหมือนน้ำขึ้นเรือย่อมสูง หากแพ้ ตระกูลหยางก็อาจพินาศย่อยยับ

เขากล้ารอช้า รีบกลับเมืองโจวเฉิงไปทันที

“ท่านประธานกรรมการ ท่านบอกแผนการทั้งหมดกับเขา ไม่กลัวว่าเขาจะทำให้เรื่องรั่วไหลออกไปหรือครับ?” หลังจากที่หยางเวยออกไป ลั่วปิงถามด้วยความสงสัย

“นั่นเท่ากับพวกเขาปฏิเสธความภักดีต่อผม คุณคิดว่าพวกเขาจะกล้าทำเรื่องนี้รั่วไหลอย่างนั้นหรือ?”

หยางเฉินยิ้มอย่างราบเรียบ : “แม้เรื่องนี้รั่วไหลออกไปจริงๆ ต่อให้เป็นตระกูลอวี่เหวิน จะทำอะไรผมได้ล่ะ?”

ลั่วปิงเข้าใจได้ทันที ในวันแรกที่หยางเฉินกลับมาเจียงโจว พ่อบ้านตระกูลอวี่เหวินมาตามหาเขา ต้องการให้เขารับช่วงต่อจากตระกูลอวี่เหวิน

แต่หยางเฉินไม่สนใจแม้แต่น้อย หากไม่ใช่เพราะแม่เขาเป็นผู้ก่อตั้งเยี่ยนเฉินกรุ๊ป เกรงว่าเขาไม่รับช่วงต่อ

ในสายตาเขาแปดตระกูลแห่งเย็นตูถือว่าเป็นอะไร?

ต่อให้เป็นการยืนอยู่บนจุดสูงสุดของราชวงศ์จิ่วโจวอย่างแท้จริง เขาคนเดียวสามารถทำลายราบครึ่งหนึ่งของราชวังได้

ตระกูลหยางในเขตเมืองโจวเฉิง ไม่มีคุณสมบัติที่จะอยู่ในสายตาเขา

“ฟื้นคืนความร่วมมือบางส่วนในเจียงโจวของพวกเขาก่อนชั่วคราว ให้ความหวานกับตระกูลหยางก่อนสักหน่อย”

หยางเฉินพูดจบ จู่ๆ ก็คิดถึงฉินยี แล้วพูดต่อ : “ใช่แล้ว ฝากคุณไว้เรื่องหนึ่ง ฝึกฝนฉินยีให้เร็วที่สุด ผมอยากให้เธอสามารถทำงานด้านหนึ่งได้”

หยางเฉินสั่งการเสร็จ ก็ลุกขึ้นจากไป

จากการสัมผัสมาระยะหนึ่ง หยางเฉินก็เข้าใจนิสัยของฉินยี เธอเป็นน้องสาวของฉินซี ก็ถือว่าเป็นน้องสาวของเขาด้วย มีเพียงคนแบบนี้เท่านั้นที่จะไม่ทรยศเขา

หยางเฉินพึ่งออกจากบริษัท ลั่วปิงก็เรียกฉินยีมาพบที่ห้อง

“ประธานลั่ว ท่านหาฉันหรือคะ?” เมื่อฉินยีเผชิญหน้ากับลั่วปิง เธอยังคงมีความเคารพเป็นอย่างมาก

ลั่วปิงรีบพูดอย่างสุภาพ : “เสี่ยวฉินนั่งก่อน!”

เขาพูดแล้วลุกขึ้นไปรินน้ำร้อนให้ฉินยี เหมือนฉินยีเป็นหัวหน้า

ฉินยีได้รับความโปรดปรานอย่างไม่คาดฝันจนรู้สึกประหลาดใจ เมื่อก่อนลั่วปิงก็สุภาพกับเธอมาก แต่กลับไม่ได้ขนาดวันนี้

“เสี่ยวฉิน ผมวางแผนให้คุณเป็นผู้ช่วยฉัน ช่วยฉันบริหารบริษัท ไม่รู้ว่าเธอเห็นด้วยไหม?” ลั่วปิงยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า

ฉินยีเข้าทำงานในเยี่ยนเฉินกรุ๊ปได้ไม่นาน ทุกวันนี้เป็นพนักงานระดับล่างสุด แต่หากให้เธอขึ้นมาเป็นผู้ช่วยผู้บริหาร นั้นเป็นการเลื่อนตำแหน่งที่สูงมาก

ผู้ช่วยผู้บริหารแม้จะไม่ใหญ่เท่ารองประธาน แต่มีโอกาสติดตามประธานมากที่สุด แม้แต่พวกรองประธานก็ต้องเกรงใจสามส่วน

“เพราะพี่เขยฉันหรือคะ?”

ฉินยีไม่โง่ ทำให้ประธานลั่วเกรงใจเธออย่างนี้ และยังให้เธอเป็นผู้ช่วยผู้บริหารอีก ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับหยางเฉินแน่

หลังจากที่ลั่วปิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ถามขึ้นอย่างสงสัย : “คุณรู้หมดแล้ว?”