บทที่ 75 เสี้ยวเสี้ยวถูกลักพาตัว

“ปู่ พวกเรายอมศิโรราบต่อเขาแล้ว ทำไมยังต้องส่งของตอบแทนให้เขาอีกล่ะครับ?” หยางเวยสีใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

“เธอไร้เดียงสาเกินไปแล้ว ถ้าเขาไม่ใช่คนของตระกูลอวี่เหวิน เขานับว่าเป็นสิ่งใด? ยังคิดที่จะต่อกรกับตระกูลอวี่เหวินอีกหรือ? มันคือการรนหาที่ตาย!”

หยางเซี่ยงหมิงยิ้มเยาะ : “ในเมื่อเป็นแบบนี้ เช่นนั้นเราก็ต้องแสดงความยอมศิโรราบชั่วคราว ยืมมือเขาไปก่อน ให้ตระกูลหยางรุ่งโรจน์ขึ้นมาก่อน และเมื่อใดที่เขาจะต่อกรกับตระกูลอวี่เหวินจริงๆ เวลานั้นพวกเราก็จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาใดๆ ทั้งสิ้น”

หยางเวยเข้าใจทันใดจึงรีบพูด : “ผมเข้าใจแล้ว ปู่แค่ต้องการใช้ประโยชน์เขา”

“ไร้สาระ! เด็กน้อยคนหนึ่งมีคุณสมบัติอะไรที่ทำให้ตระกูลหยางของฉันยอมศิโรราบ?”

หยางเซี่ยงหมิงใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม จากนั้นก็สั่งการต่อ : “ตอนนี้เธอไปที่เจียงโจว ทำหน้าที่ประธานบริษัทวัสดุก่อสร้างหลงเหอ บริษัทนี้ฉันได้ส่งคนไปกว้านซื้อมาแล้ว และโอนหุ้นบริษัทสี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์ให้เด็กคนนั้นโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย”

มุมปากหยางเวยยกขึ้นเป็นรอยโค้ง : “ขอบคุณครับปู่ ท่านวางใจ ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน”

ไม่นานหยางเฉินได้รับโทรศัพท์จากลั่วปิง

“ประธานกรรมการบริหาร ตระกูลหยางได้ซื้อบริษัทท้องถิ่นแห่งหนึ่งในเจียงโจว ชื่อบริษัทวัสดุก่อสร้างหลงเหอ และได้โอนหุ้นสี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์ให้ท่านโดยไม่มีค่าใช้จ่ายครับ” ลั่วปิงรายงานข่าวอย่างรวดเร็ว

หยางเฉินยิ้มเยาะ : “จะเล่นอุบายกับฉัน?”

ลั่วปิงยังไม่รับรู้ถึงความคิดของตระกูลหยาง เมื่อได้ยินคำพูดหยางเฉินจึงถามอย่างงุนงง : “ประธานกรรมการบริหาร ความหมายของท่านคือ?”

“ในเมื่อตระกูลหยางอยากส่งให้ฟรีๆ อย่างนั้นก็รับมันทั้งหมด” หยางเฉินตอบไม่ตรงคำถาม และวางสายโทรศัพท์

“ไอ้แก่นี่ช่างกล้าจริงๆ”

หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย ลั่วปิงพึ่งกระจ่างในฉับพลัน : “การเคลื่อนไหวของตระกูลหยางดูเหมือนการส่งของรางวัลชิ้นใหญ่ในท่านประธานกรรมการบริหาร แต่ของรางวัลใหญ่ชิ้นนี้กลับสามารถทำกำไรมหาศาลให้ตระกูลหยาง เพราะพวกเขารู้อยู่แล้วว่าวิสัยทัศน์ของท่านประธานกรรมการบริหาร ไม่เพียงแต่ในเจียงโจวเท่านั้นยังมีที่เย็นตูด้วย”

หยางเฉินชัดเจนขึ้นอีกหน่อย เดิมคิดว่าตระกูลหยางจะยอมศิโรราบ ดูแล้วตอนนี้พวกเขาคิดจะยืมมือใช้อำนาจของเขามาเสริมทัพตระกูลหยาง

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ อย่างนั้นก็อย่าโทษฉันแล้วกัน เอาตระกูลหยางทั้งหมดมาเป็นของผม” หยางเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย

เหตุการณ์นี้ทำให้หยางเฉินรับรู้ถึงสถานการณ์ของตนเอง

ไม่ว่าจะเป็นอำนาจท้องถิ่นในเจียงโจวหรืออำนาจในที่อื่นๆ มักจะคิดว่าเยี่ยนเฉินกรุ๊ปของเจียงโจวเป็นเพียงบริษัทสาขา สาขาหนึ่ง

เขาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดในชายแดนเหนือ ตัวตนนี้ไม่สามารถเปิดเผยได้ง่ายๆ มิฉะนั้นไม่จำเป็นต้องเสียใจไป

และไม่ต้องรีบร้อน ทุกอย่างพึ่งจะเริ่ม

ตั้งแต่หลังจากฉินซีรับตำแหน่งประธานซานเหอกรุ๊ป การพัฒนาของบริษัทก็รวดเร็วมาก ในเวลาสั้นๆ เพียงครึ่งเดือน มูลค่าตลาดของบริษัทเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่า

แน่นอน นอกจากความพยายามของฉินซีแล้ว ยังมีหยางเฉินเกี่ยวข้องอีกด้วย

เมื่อถึงเวลาเลิกงาน หยางเฉินรอกว่ายี่สิบนาที ก็ยังไม่เห็นฉินยีออกมา

ขณะเดียวกัน จู่ๆ ฉินยีก็โทรศัพท์มา : “หยางเฉิน คืนนี้ฉันจะทำโอที คุณไม่ต้องรอฉันแล้ว ไปรับเสี้ยวเสี้ยวก่อนเลย”

หยางเฉินดูเวลา พบว่าถึงเวลาเลิกเรียนของโรงเรียนอนุบาลแล้ว ดังนั้นจึงพูด : “รอฉันพาเสี้ยวเสี้ยวกลับไปส่งบ้านก่อน แล้วจะมารับเธออีกที”

ในขณะเดียวกัน ก็เป็นเวลารับเด็กของโรงเรียนอนุบาลหลานเทียน

หน้าประตูมีผู้ปกครองจำนวนมากเข้าแถวอยู่ คุณครูเรียกชื่อไปด้วยพาเด็กมาให้ผู้ปกครองไปด้วย

เสี้ยวเสี้ยวกำลังมองซ้ายแลขวา หาพ่อแม่ของตนเอง แต่หาไม่เจอสักที

“เสี้ยวเสี้ยว!”

ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

“คุณน้าฟางเยว่มาได้ยังไงคะ?” เมื่อเห็นฟางเยว่ ใบหน้าเสี้ยวเสี้ยวเต็มไปด้วยความสงสัย