บทที่ 770 หาคนคุ้มครอง

“ใช่แล้ว ลืมบอกคุณหยางไปเรื่องหนึ่ง นับจากวันนี้เป็นต้นไป ตระกูลซุนเป็นสาขาของตระกูลเฉาแห่งราชวงศ์ในเยี่ยนตู ทุกอย่างของตระกูลซุน จะเป็นของตระกูลเฉาทั้งหมด”

น้ำเสียงของซุนซวี่จองหองมาก กลัวว่าหยางเฉินจะไม่รู้ว่าตระกูลเฉาแห่งราชวงศ์เป็นตระกูลไหน จึงจงใจอธิบายว่า“ตระกูลเฉา เป็นหนึ่งในห้าราชวงศ์ของจิ่วโจว”

“และตอนนี้ คนที่ถูกส่งไปเยี่ยนตู ดูแลคลับหวงจิน ก็คือทายาทบ้านที่สามของตระกูลเฉา คุณชายเฉา เฉาจื้อ”

“นับจากนี้ไป ผมก็จะเป็นคนของคุณชายเฉา สำหรับตำแหน่งแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตูอะไรนั่น ตระกูลซุนของผมไม่อยากได้หรอกนะ ใครชอบ ก็ให้ใครไปเถอะ”

หยางเฉินไม่แปลกใจเลย ซุนซวี่เป็นนกสองหัวมาโดยตลอด ใครแข็งแกร่งก็ยืนอยู่ข้างใคร

ตอนเที่ยงพึ่งถูกหยางเฉินสั่งสอนไป ยังต้องชดใช้สองหมื่นล้านแล้วไสหัวออกไปจากเยี่ยนตู มาวันนี้ได้ไปพึ่งพิงตระกูลเฉา แน่นอนว่าเขาต้องโอ้อวดเป็นธรรม

“พูดจบรึยัง？”

หยางเฉินกล่าวขึ้น โดยที่รอซุนซวี่หยุดพูด

ซุนซวี่หัวเราะหึๆ“พูดจบแล้ว ไม่ทราบว่าคุณหยางยังจะชี้แนะอะไรอีกไหมครับ？”

“เจ้าบ้านหลงบอกว่าก่อนที่ตะวันจะตกดิน ให้ชดใช้ค่าทำขวัญให้ผมสองหมื่นล้าน คาดว่าอีกสิบนาที ตะวันก็จะลับขอบฟ้าแล้วล่ะ”

หยางเฉินกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า“ก่อนที่ตะวันจะลับขอบฟ้า ถ้าผมยังไม่เห็นเงินสองหมื่นล้าน ก็คงมีแค่ไปพบเจ้าบ้านซุนโดยเฉพาะแล้วล่ะ”

“เพียงแต่ว่า เลยเวลาที่นัดหมายไว้ จะต้องเพิ่มดอกเบี้ยจากสองหมื่นล้านนะครับ”

พูดจบ ไม่รอให้ซุนซวี่ได้พูดอะไร หยางเฉินก็วางสายทันที

หยางเฉินวางสายอย่างไม่เกรงใจ ลั่วปิงอยู่ข้างๆตลอดการสนทนา เขาถึงกับอึ้ง

เขารู้ว่าหยางเฉินเก่งกาจ และร่ำรวยมาก การ์ดซูเปอร์วีไอพีสีดำที่เป็นบัตรธนาคารใช้ได้ทั่วโลกออกมาหนึ่งใบ ในนั้นยังมีวงเงินหมื่นล้าน

แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็คือ ตอนที่หยางเฉินพูดคุย กับเจ้าบ้านของตระกูลซุนที่เป็นหนึ่งในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู พูดขอเงินค่าชดใช้จากฝ่ายตรงข้ามสองหมื่นล้านอย่างตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม โดยที่ไม่เกรงใจเลย

ฟังจากความหมายของหยางเฉิน อีกสิบนาที หลังจากตะวันตกดิน ถ้าซุนซวี่ยังไม่โอนเงินเข้าในบัญชีของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป หยางเฉินก็จะไปหาซุนซวี่ด้วยตัวเอง？

เมื่อคิดถึงตรงนี้ จู่ๆลั่วปิงก็รู้สึกหายใจติดขัด

“ท่านประธานครับ ถ้าอีกเดี๋ยวตระกูลซุนไม่โอนเงินสองหมื่นล้านมาให้ คุณจะไปหาเขาใช่ไหมครับ？”

ลั่วปิงอดที่จะถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

หยางเฉินพยักหน้า“คุณแค่ดูแลจัดการเยี่ยนเฉินกรุ๊ปให้ดีก็พอแล้ว เรื่องพวกนี้คุณไม่จำเป็นต้องเป็นกังวลหรอก”

ลั่วปิงขนลุกซู่ พึ่งรู้ตัวว่า วันนี้ตัวเองจะ พูดมากไปหน่อย

“รอจนตะวันตกดิน ถ้าซุนซวี่ยังไม่โอนเงินมา บอกผมหน่อยนะ”หยางเฉินพูดจบ ก็หันหลังจากไป

จนกระทั่งแผ่นหลังของหยางเฉินหายไปในสายตาของตนเอง ลั่วปิงถึงกล้าหายใจดังเฮือก ปาดเหงื่อบนหน้าผากทิ้ง แล้วพูดอย่างสั่นเครือว่า“หรือว่า เงินหนึ่งหมื่นล้านที่ตระกูลพวกนี้โอนมา จะเป็นการบีบบังคับจากท่านประธาน？”

ยิ่งคิด ลั่วปิงก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวในใจ

ตระกูลซุน

ซุนซวี่ที่ได้ยินมือถือดังขึ้น สีหน้าของเขาก็ถอดสีเป็นอย่างมาก

เขารีบโทรออก“คุณชายเฉาครับ ผมต้องการการคุ้มกันจากคุณ！”

ในขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์ตระกูลหลง

ทางด้านตะวันออกของคฤหาสน์ มีคนสองคนยืนอยู่ ริมทะเลสาบเทียม

หลงเถิงยืนอยู่ริมทะเลสาบ มือข้างหนึ่งภาชนะที่มีอาหารปลาอยู่ มืออีกข้างหยิบอาหารปลาจำนวนมาก โยนลงไปในทะเลสาบ

“จ๋อมๆ！”

ในทะเลสาบ ฝูงปลาคราฟท์เกลือกกลิ้งไปมา ต่างพากันแย่งชิงอาหารปลา

ด้านหลังของเขา มีชายชราผมหงอกยืนอยู่

ชายชราสวมชุดผ้าฝ้ายสีดำ ยืนอยู่ด้านหลังของหลงเถิง เหมือนเป็นเงา

“เจ้าบ้านครับ หยางเฉินได้โทรทวงเงินกับซุนซวี่แล้วครับ ซุนซวี่โมโหมาก เขาไปขอการคุ้มครองจากเฉาจื้อ ผมคาดว่า หยางเฉินกำลังเดินทางมุ่งไปที่ตระกูลซุนแล้วครับ”