บทที่ 769 สองหมื่นล้าน

บ่ายวันนั้น หยางเฉินอยู่ในห้องทำงานชั้นบนสุดของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู นอกจากตระกูลหวงแล้ว ผู้มีอำนาจในตระกูลอื่นๆ ต่างพากันขอเข้าพบหยางเฉิน

“ท่านประธานครับ นอกจากตระกูลหวงและตระกูลซุน ตระกูลอื่นๆได้โอนเงินเข้าบัญชีธนาคารของบริษัทหนึ่งหมื่นล้านแล้วครับ！”

ลั่วปิงไปหาหยางเฉิน แล้วรายงานอย่างตกตะลึง

สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงแรมเยี่ยนตู แปดตระกูลแห่งเยี่ยนตูไม่ได้พูดกับคนภายนอก ลั่วปิงจึงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น

จู่ๆก็เห็นเงินหลายหมื่นล้านในบัญชีธนาคาร ทำให้เขาทึ่งมาก จึงมารายงานหยางเฉินเป็นคนแรก

หยางเฉินขมวดคิ้ว“ตระกูลซุนไม่ได้โอนเงินงั้นหรอ？”

ตระกูลหวงยังคงยืนอยู่ข้างเดียวกับตนตั้งแต่ต้นจนจบ แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องชดใช้อะไร แต่ตระกูลซุน หลงเถิงบอกแล้วนะว่า จะให้ตระกูลซุนชดใช้สองหมื่นล้าน

มาวันนี้ เมื่อเห็นตะวันใกล้จะตกดินแล้ว ตระกูลซุนก็ยังไม่โอนเงินมาอีก

จากนิสัยขี้กลัวอย่างซุนซวี่ ไม่มีทางไม่โอนเงินแน่

“ไม่มีจริงๆครับ”

ลั่วปิงตอบกลับตามความจริง

หลังจากที่หยางเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาก็เย็นวาบขึ้นมา“ดูท่า ตระกูลซุนจะไปเลียแข้งเลียขาใครอีกล่ะ”

ก่อนหน้านี้หลงเถิงพูดแล้ว จะให้ตระกูลซุนไสหัวออกไปจากเยี่ยนตู และยังจะให้ชดใช้เงินสองหมื่นล้านให้กับหยางเฉิน

และกิจการส่วนใหญ่ของตระกูลซุนก็อยู่ที่เยี่ยนตู ถ้าตระกูลซุนจะโอนย้ายทรัพย์สินทั้งหมด เกรงว่าจะต้องใช้เวลานานมาก

ดังนั้น ซุนซวี่ไม่กล้าไม่ชดใช้แน่นอน

แต่ทว่า ตอนนี้ตะวันใกล้ลับฟ้าแล้ว ซุนซวี่ยังไม่มีวี่แววชดใช้เงิน มีความเป็นไปได้แค่อย่างเดียว นั่นก็คือเขามีที่พึ่งพิงแล้ว

“คุณหยางครับ ตกลงเกิดเรื่องอะไรกันแน่ครับ หกในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู พร้อมใจกันโอนเงินให้เยี่ยนเฉินกรุ๊ปหนึ่งหมื่นล้าน？”

ในขณะที่ลั่วปิงยังรู้สึกทึ่งอยู่นั้น เงินในบัญชีของบริษัท จู่ก็เพิ่มขึ้นมาอีกหกหมื่นล้าน นี่เป็นเงินจำนวนมหาศาล

หยางเฉินพูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉยว่า“นี่เป็นเงินค่าชดใช้ของพวกเขา คุณเอาไปใช้เถอะ”

ลั่วปิงตกตะลึง เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ หยางเฉินกลับบอกว่าเขาว่า นี่คือเงินค่าชดใช้

ในตอนนี้เอ มือถือของหยางเฉินดังขึ้น นี่เป็นสายที่ไม่รู้จัก

เขาพึ่งรับสาย ก็พบว่ามีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น“น้องชาย มีเรื่องหนึ่งพี่ทำได้ไม่เรียบร้อย เกรงว่าจะทำให้นายผิดหวัง”

นี่คือเสียงของหลงเถิง หยางเฉินกล่าวอย่างยิ้มๆว่า“ที่แท้ก็เป็นพี่ใหญ่นี่เอง！ดูพี่พูดสิ ความสัมพันธ์ฉันพี่น้องของเราก่อนหน้านี้ จะพูดเรื่องผิดหวังหรือไม่ผิดหวังได้ยังไงครับ？”

“น้องชายพูดถูก เพียงแต่ว่า เรื่องนี้พี่ใหญ่ช่วยนายได้ไม่เต็มที่ พี่จะต้องอธิบายกับนายให้ชัดเจน”

หลงเถิงพูดด้วยน้ำเสียงตึงเครียด“เมื่อกี้ ฉันได้ข่าวมาว่า ซุนซวี่ไอ้สารเลวนั่น มันไปเลียแข้งเลียขาของคลับหวงจิน”

“นายน่าจะรู้ ภูมิหลังของคลับหวงจิน อาศัยคนของตระกูลเฉาในราชวงศ์ ถึงพี่ใหญ่ฉันจะมีภูมิหลังเป็นคนของตระกูลหลงในราชวงศ์ แต่พี่ใหญ่อย่างฉันก็เป็นแค่ลูกที่ตระกูลหลงทอดทิ้ง ไม่สามารถเทียบอะไรกับญาติของราชวงศ์ได้”

“ซุนซวี่ไม่รู้ว่าไปพูดโน้มน้าวคลับหวงจินยังไง ตอนนี้คลับหวงจินปล่อยข่าวออกมาว่า ตระกูลซุนเป็นเพื่อนของตระกูลเฉา ใครกล้าแตะต้องตระกูลซุน ก็เท่ากับแตะต้องตระกูลเฉา”

“มีการคุ้มครองจากตระกูลเฉา ถึงเราจะร่วมมือกัน ก็ไม่มีทางขับไล่ตระกูลซูออกจากเยี่ยนตูได้หรอกนะ”

“ไม่เพียงเท่านี้ เกรงว่าที่พี่ใหญ่ช่วยนายขอค่าทำขวัญกับตระกูลซุนไปสองหมื่นล้าน ตระกูลซุนคงเตรียมจะเบี้ยวแล้วล่ะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลงเถิง หยางเฉินก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

แน่นอนว่าเขารู้ถึงภูมิหลังของตระกูลเฉา แต่กลับคิดไม่ถึงว่า บทเรียนที่ให้กับคลับหวงจินจะไม่พอ พวกเขายังจะต่อกรกับเขาอยู่อีก

“ตอนนี้คนที่รับหน้าที่ดูแลคลับหวงจิน คือใครครับ？”

จู่ๆหยางเฉินก็ถามขึ้น

“เฉาจื้อ ทายาทของบ้านที่สามของตระกูลเฉา พึ่งรับหน้าที่ดูแลคลับหวงจินเมื่อหลายวันก่อน”หลงเถิงกล่าว

“ผมจำได้ว่า ผู้ที่รับผิดชอบคลับหวงจิน คือเฉาฮุยไม่ใช่หรอครับ？”

หยางเฉินถามอย่างสงสัย