บทที่ 768 ดูแลตัวเอง

“ไอ้พวกสารเลว กล้าแตะต้องน้องชายของฉัน จากนี้ไปตระกูลหลงของฉันจะเล่นงานพวกแกอย่างไม่จบไม่สิ้น！”

หลงเถิงกวาดตามองทุกคน แล้วกล่าวอย่างโกรธเคือง

“เจ้าบ้านหลง คุณอย่าถูกไอ้หมอนี่มันหลอกนะครับ！”

ซุนซวี่รีบก้าวขึ้นมาพูดเกลี้ยกล่อม“เขาเป็นแค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงแล้วมีความสามารถต่อสู้นิดหน่อย ไม่มีคุณสมบัติอะไรจะให้เจ้าบ้านหลงนับถือเป็นพี่เป็นน้องหรอกนะครับ？”

ซุนซวี่กลัวมากจริงๆ ที่หักหลังหยางเฉินเมื่อสักครู่ เพื่อขอรับการปกป้องจากหลงเถิง

ในตอนที่หลงเถิงถูกหยางเถิงเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า เขาตื่นเต้นมาก คิดว่าวันนี้จะเป็นจุดจบของหยางเฉิน

แต่คิดไม่ถึงว่า หลังจากที่หลงเถิงถูกทำร้าย กลับไปเรียกหยางเฉินว่าพี่น้อง และยังกลับมาต่อกรกับพวกเขาอีก

คราวนี้ซวยแล้ว ไม่เพียงแต่ยืนฝ่ายตรงข้ามกับหยางเฉิน มาตอนนี้ยังยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับตระกูลหลงอีกด้วย

“ปึก！”

“ปึ้ง！”

หลงเถิงถีบซุนซวี่กระเด็นออกไป แล้วกล่าวอย่างโมโห“กล้ายั่วยุให้ฉันกับน้องชายของฉันแตกหักงั้นหรอ แกกำลังรนหาที่ตาย！ฉันขอประกาศ นับจากวันนี้เป็นต้นไป เยี่ยนตูจะไม่มีตระกูลซุนอีกต่อไป”

“วันนี้ก่อนอาทิตย์จะตกดิน พวกแกต้องชดใช้ให้น้องฉันหนึ่งหมื่นล้าน หลังจากนั้นก็ส่งมอบคฤหาสน์ของตระกูลซุนมาซะ ไม่อย่างนั้นคืนนี้ฉันจะพาทีมอารักขาของตระกูลหลง ทำลายตระกูลซุนให้สิ้นซาก！”

ซุนซวี่ที่ถูกถีบกระเด็นไปไกล สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ผ่านไปอยู่นาน กว่าเขาจะได้สติ เขารีบคุกเข่าให้กับหลงเถิง แล้วขอร้องอ้อนวอนอย่าทั้งเกรงและกลัว“เจ้าบ้านหลงครับ ผมผิดไปแล้ว ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะครับ ให้โอกาสตระกูลซุนอีกสักครั้งนะครับ！”

“ผมยินดีจะชดใช้ ผมยินดีจะชดใช้ให้คุณสองหมื่นล้านเลย ถ้าไม่พอ สามหมื่นล้านก็ได้！ขอแค่คุณให้ตระกูลซุนอยู่ในเยี่ยนตูต่อไป”

ซุนซวี่กลัวแล้วจริงๆ ไม่ได้กลัวการชดใช้ แต่กลัวว่าจะถูกขับไล่ออกจากเยี่ยนตู

ถ้าถูกขับไล่ออกจากเยี่ยนตู ตระกูลซุนจะต้องล่มสลายจริงๆ

“ขืนแกยังกล้าพูดอีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะให้แกออกจากเยี่ยนตูตัวเปล่า！”

สายตาของหลงเถิงราวกับลำแสงเย็นยะเยือก เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต

ซุนซวี่อยากจะพูดบางอย่างต่อ แต่ถูกสายตานั้นข่มขู่จะไม่กล้าพูดอะไรอีก

หลงเถิงบอกว่าจะทำลายตระกูลซุน ถ้าอย่างนั้นตระกูลซุนก็จะไม่เหลือหนทางรอดอีก

ตระกูลอื่น ต่างพากันหวาดผวา ไม่มีใครกล้าพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับหยางเฉิน กลัวว่าจะถูกหลงเถิงกดขี่

“เอาล่ะ ยังมีพวกแกอีกหกตระกูล วันนี้ก่อนตะวันจะตกดิน ทุกตระกูลเอาเงินหนึ่งหมื่นล้านมาชดใช้ค่าทำขวัญให้น้องฉันซะ ไม่อย่างนั้นคืนนี้ฉันจะพาทีมอารักขาของตระกูลหลงไปจัดการตระกูลของพวกแก！”

หลงเถิงใช้สายตาดุดันมองไปที่บรรดาตระกูลเศรษฐีที่เหลือ

“เจ้าบ้านหลง หนึ่งหมื่นล้าน เยอะไปมั้งครับ？”

ซ่งชิงซานถามอย่างกล้าๆกลัวๆ เขารู้ดีว่าไม่สามารถหลบหนีการชดใช้ได้ อยากจะขอลดหย่อนค่าชดใช้เสียหน่อย

“ตระกูลซ่ง ชดใช้สองหมื่นล้าน！”

หลงเถิงกล่าวอย่างเผด็จการ“ถ้าขืนแกกล้าพูดอีกแม้แต่คำเดียว ก็จะต้องชดใช้เพิ่มอีกเท่าตัว！”

ซ่งชิงซานถึงกับมึนงง ตนอยากจะต่อราคาเสียหน่อย ไม่เพียงแต่ค่าชดใช้ไม่ลดลง ในทางกลับกันยังต้องใช้ค่าชดใช้เพิ่มอีกเท่าตัว

ตระกูลอื่นๆเหมือนเห็นเช่นนั้น ใครจะกล้าพูดอีกล่ะ？

“น้องชาย ไม่รู้ว่าการจัดการของฉัน นายพอใจไหม？”

หลงเถิงกอดไหล่ของหยางเฉินอย่างสนิทชิดเชื้อ แล้วถามอย่างยิ้มๆ

“ผมพอใจมากแล้วครับ ขอบคุณที่พี่ใหญ่ช่วยผมนะครับ！”หยางเฉินหัวเราะหึๆ

“ฮ่าๆ ดี น้องชายพอใจก็ดี！”

หลงเถิงหัวเราะเสียงดัง จากนั้นเขาก็กวาดตามองไปทุกคน แล้วตะคอกด้วยความโกรธ“พวกแกยืนอยู่ที่นี่อีกทำไม？ไสหัวออกไปซะ ก่อนตะวันจะตกดิน อย่าลืมค่าชดใช้ของน้องชายฉันด้วยล่ะ！”

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนเหมือนนิรโทษกรรม รีบพาคนในตระกูลของตัวเองออกไป

“หยางเฉิน ในเมื่อเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว งั้นฉันก็ควรกลับแล้วล่ะ ค่อยนัดเจอกันวันหลังนะ！”

หลงเถิงหัวเราะแล้วพูดขึ้นมาว่า