บทที่ 782 เฉาชิงโง่เง่า

“นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”

เฉาชิงถามอย่างโกรธเคือง ทันใดนั้นเขาก็มีข้อสงสัยบางอย่าง เจ้าของบาร์ไม่ได้ชี้แจงตัวตนของเขาในตอนนี้หรือไม่?

มิฉะนั้น หลังจากที่เป็นเจ้าตระกูลเดอะคิงที่สง่างามแล้ว หยางเฉินกล้าดีอย่างไรกับเขาเช่นนี้?

ตามบทของเขา ไม่ใช่หรือว่าหลังจากที่หยางเฉินรู้ว่าตัวตนของเขาแล้ว เขาก็คุกเข่าลงอ้อนวอนขอความเมตตาทันที แล้วส่งมอบผู้หญิงของเขาให้?

“นายเป็นคนตระกูลเดอะคิงตระกูลเฉาไม่ใช่เหรอ?”

หยางเฉินพูดอย่างเฉยเมย"ฉันไม่เพียงแต่รู้ว่านายมาจากตระกูลเฉา แต่ยังรู้ว่นายเป็นสมาชิกในตระกูลเฉา นายยังมีน้องชายที่เป็นทายาทของตระกูลที่มีชื่อว่าเฉาจื้อ”

"นายรู้ได้ไง?"

เฉาชิงถามโดยไม่รู้ตัว

เขาเพิ่งมาถึงเมืองเยี่ยนตูวันนี้ และเขายังไม่เคยพบเจอกับเฉาจื้อการมาที่เมืองเยี่ยนตูครั้งนี้ถือเป็นการเดินทางที่ไม่ค่อยมีใครรู้ นอกจากน้องของเขาเอง และเฉาจื้อนอกจากนี้ก็ไม่มีใครรู้แล้ว

หยางเฉินไม่เพียงแต่รู้ว่าเขาเป็นคนของตระกูลไหน แต่ยังรู้ว่าเขาเป็นน้องชายของเฉาจื้อทายาทของตระกูล

“ฉันแค่จีบนิ้วคำนวณ ฉันก็รู้ทุกอย่างแล้ว” หยางเฉินพูดไปหัวเราะไป

เฉาชิงขมวดคิ้ว ถ้าเขาเชื่อจริงๆ ว่าหยางเฉินกำลังคำนวณอยู่ เขาคงเป็นคนงี่เง่าจริงๆ

“ไอ้หนู ในเมื่อนายรู้ว่าพี่ชายของฉันเป็นทายาทของตระกูลเฉา นายยังกล้าที่จะมาต่อโต้กลับฉันอีก ไม่กลัวพี่ชายของฉันรู้เหรอห้ะ แล้วฆ่านายให้ตาย！”

เฉาชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย จ้องไปที่ หยางเฉินและถาม

หยางเฉินยิ้มอย่างแผ่วเบา“ฉันจะบอกนายนะ เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ฉันพึ่งตบหน้าพี่ชายนายไปแล้วหลายที?”

“นายว่าไปเรื่อย!”

เฉาชิงเริ่มโกรธและไม่เชื่อว่าหยางเฉินกล้าตบเฉาจื้อ

เฉาจื้อในฐานะทายาทขอบ้านสาม บอดี้การ์ดรอบตัวเขาล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าของตะกูล และบอดี้การ์ดเหล่านั้นปกป้องเฉาจื้อเป็นการส่วนตัวอย่างใกล้ชิดอีกด้วย

ในเมืองหลวงเมืองเยี่ยนตูนี้ ใครสามารถตบหน้าเฉาจื้อได้!

“ไอ้หนู ถ้านายพูดโม้ ฉันจะตัดลิ้นนาย!”

เฉาชิงพูดอย่างโกรธเคือง“เดิมที ฉันคิดที่จะให้ผู้หญิงของนายอยู่กับฉันคืนเดียว แต่ถ้านายกล้าพูดจาหยาบคายและดูถูกพี่ชายของฉัน ฉันจะไม่ปล่อยนายไปแน่”

“คนโง่เขลาไม่มีความกลัว ฉันแนะนำให้นายโทรหาพี่ชายของนายก่อน มิฉะนั้นนายจะต้องเสียใจทีหลัง”

หยางเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม

“ก็ได้ ในเมื่อนายอยากตาย ฉันจะจัดให้”

เฉาชิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรออก และพูดว่า "พี่ชายของฉันโหดกว่าฉันเยอะเลยนะ สิ่งที่นายพูดตอนนี้ก็เพียงพอแล้วที่พี่ชายของฉันจะฆ่านาย"

ระหว่างตอบพูด โทรศัพท์ก็โทรติด

“พี่ชาย ฉันมาถึงเมืองเยี่ยนตูแล้ว และได้พบกับไอ้เด็กที่หยิ่งผยองที่ บาร์หงเหยียน”

"เขาต่อยคนของเราในบาร์หงเหยียน และแม้แต่ขาของเจ้าของก็ยังหักโดยเด็กนี้อีกด้วย"

“เขาขู่ด้วยว่าแม้ว่านายเห็นเขา นายก็จะคุกเข่าขอความเมตตา เขายังบอกด้วยว่านายเป็นคนขี้กลัวขนะ เขากำลังรออยู่ที่นี่ นายก็ไม่กล้ามาหาเขา”

เฉาชิงพูดซ้ำเติมเข้าไปด้วย โดยไม่ได้พูดถึงชื่อ หยางเฉินเลย

แต่ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้พูดถึงชื่อหยางเฉิน แต่เขายังไม่รู้ชื่อหยางเฉิน

แน่นอนว่าคำพูดของเขาจะทำให้เฉาจื้อโกรธอย่างมาก

“ใช่ ที่บาร์หงเหยียน เขายังขู่ว่าจะขอให้นายพาคนมาเพิ่ม เขาไม่ไปไหน และจะรอให้นายคุกเข่าขอความเมตตาที่ บาร์หงเหยียน”

เฉาชิงพูดอีกครั้งแล้ววางสาย

“ไอ้หนู ฉันจะบอกนาย นายตายแน่ พี่ชายของฉันโกรธมาก และรีบพาคนมาที่บาร์หงเหยียนอีกด้วย”

เฉาชิงพูดอย่างเย่อหยิ่ง“แม้ว่าจะเป็นแปดประตูแห่งเยี่ยนตูก็ตาม ถ้าเป็นพี่ชายของฉัน พวกเขาก็เป็นแค่หมาตัวหนึ่งที่คิดตามพี่ชายฉัน”