บทที่ 783 ขอโทษ

"เปี๊ยก!"

จู่ๆ ก็มีเสียงตบอย่างแรง

เพียงแต่ว่าไม่ใช่เฉาชิงที่ตบหยางเฉิน แต่เป็นเฉาจื้อที่ตบหน้าเฉาชิง

“พี่ตบฉันทำไม?”

ดวงตาของ เฉาชิงเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ

ตั้งแต่เล็กจนโต นี่เป็นครั้งแรกที่ เฉาจื้อตบเขา

เฉาจื้อพูดด้วยความโกรธว่า "จะตีนายนั้นแหละ!"

“เปี๊ยก เปี๊ยก เปี๊ยก!”

พูดไปเฉาจื้อก็ตบเขาไปแล้วหลายครั้ง

ไม่นาน ใบหน้าของ เฉาชิงก็กลายเป็นสีแดงและบวม

“เฉาจื้อสมองนายมีปัญหาเหรอวะ?”

เฉาชิงหลีกเลี่ยงการตบอย่างรวดเร็วจาก เฉาจื้อและพูดอย่างโกรธเคือง "น้องชายนายถูกรังแก แทนที่จะมองหาคนที่รังแกน้องชายของนาย แต่นายกลับตบน้องชาย?"

"หุบปาก!"

เฉาจื้อตะคอกเสียงดัง“ถ้านายพูดอีกสักคำ นายก็กลับไปบ้านเดี๋ยวนี้!”

คำพูดประโยคนี้ถือว่าร้ายแรง เฉาชิงปิดปากของเขาทันที

หยางเฉินมองไปที่ เฉาจื้อด้วยรอยยิ้ม แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าทำไมเฉาจื้อต้องการตบ เฉาชิง

แม้แต่ตัวเขาเอง เมื่อก่อนเคยอยู่ในตระกูลซุนก็ถูกหยางเฉินตบหลายครั้งในที่สาธารณะ นับประสาอะไรกับเฉาชิงนี่?

ฆ่าเฉาชิงให้ตาย หยางเฉินก็กล้า

“หยางเฉิน ไม่ว่านายกับน้องชายฉันจะทะเลาะกันเรื่องอะไรก็ตาม ฉันอยากขอโทษนาย ฉันหวังว่านายจะปล่อยเขาไป”

เฉาจื้อเดินไปข้างหน้า หยางเฉินและพูดอย่างเคร่งขรึม

เขาต้องการจะฆ่าหยางเฉินอย่างมาก แต่เขาก็รู้ดีว่าด้วยบอดี้การ์ดของตระกูลเฉาไม่กี่คนรอบตัวเขา เอาหยางเฉินเอาไม่อยู่แน่นอน

เขามาที่เมืองเยี่ยนตูในครั้งนี้ เขายังมีเรื่องสำคัญต้องทำ และเขาอยากทำลายเรื่องที่ใหญ่โตของเขา เพราะหยางเฉินคนเดียว

ดังนั้นแม้ว่าเขาจะไม่โอเคสักขนาดไหน เขาก็ทำได้เพียงก้มศีรษะให้หยางเฉินชั่วคราวเท่านั้น

“พี่ นายขอโทษนี่ทำไม?”

เฉาชิงตกตะลึง เขาคิดไม่ได้เลยว่าทายาทของตระกูลเฉา ต้องขอโทษหนุ่มเมืองเยี่ยนตูคนนี้

แต่ในไม่ช้า เขาก็รู้ว่าหยางเฉินต้องมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา ไม่เช่นนั้นเฉาจื้อจะยอมได้อย่างไร?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของเฉาชิงก็ซีดเซียว

ในเวลานี้เองที่เขาเข้าใจในทันทีว่าทำไมเฉาชิงจึงตบตัวเอง

ถ้าเขาไม่ทำเช่นนี้ หยางเฉินจะทำอะไรมากกว่านี้แน่นอน

เขาเองก็ได้บอกไปแล้วว่าเขาคือใคร แต่หยางเฉินก็ยังคงทำขาขอเจ้าของบาร์หักอีก

“คุณชายเฉา คนที่ผิดไม่ใช่นาย นายจะขอโทษทำไม?”

หยางเฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นายไม่รู้หรอกว่าตอนนี้น้องชายของนายเย่อหยิ่งมาก และขู่ว่าจะให้ผู้หญิงของฉันอยู่กับเขาหนึ่งคืน และจะฆ่าฉันด้วย”

“นายว่ามาสิ ถ้ามีคนขู่นายแบบนี้ นายจะฆ่าเขาไหม”

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฉิน เฉาจื้อตัวสั่น เขารู้ว่าหยางเฉินหมายถึงอะไร หากเขาไม่แสดงความจริงใจออกมาให้เห็นหน่อย หยางเฉินจะไม่ปล่อยเฉาชิงไปอย่างแน่นอน

“ไอ้สารเลว ขอโทษ!”

เฉาจื้อมองไปที่ เฉาชิงและตะโกนอย่างโกรธจัด "ถ้านายไม่ได้รับการอภัยจากคุณหยาง ฉันจะตีขาหมาของนายให้หัก!"

เฉาชิงผงะ แม้ว่าเขาจะเดาว่า หยางเฉินมีภูมิหลังที่ใหญ่ แต่เขาก็ยังไม่อยากขอโทษชายหนุ่มเมืองเยี่ยนตูคนนี้ได้

“พี่ เขาเป็นแค่คนเมืองเยี่ยนตูเอง เขามีสิทธิ์อะไรให้ฉันขอโทษเขา?”

เฉาชิงพูดอย่างโกรธเคือง "นายเต็มใจที่จะยอมเขา ฉันเองจะไม่ยอมคนเมืองเยี่ยนตูที่โง่เง่านี้หรอก"

"เปี๊ยก!"

เฉาจื้อตบหน้า เฉาชิงอีกครั้งและพูดอย่างโกรธเคือง "ขอโทษ!"

เฉาชิงตื่นตระหนกทันที และดูเหมือนเฉาจื้อจะโกรธจริงๆ หากเขาไม่ขอโทษ เขาอาจจะทำให้แขนขาของเขาหักได้

"ขอโทษ!"

เฉาชิงเดินมาตรงหน้าหยางเฉินและกัดฟันพูดว่า