บทที่ 829 ถูกหลอกลวง

หลังจากที่เขาเดาได้ว่าซุนจื้อเจียวชอบผู้หญิงแล้วยังแตะเนื้อต้องตัวเซี่ยเหอ หวู่เทียนโหย่วรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

ซุนจื้อเจียวทั้งๆที่เคยรับปากเขาแล้ว จะช่วยล้างแค้นให้เขา จะทำให้หยางเฉินตายทั้งเป็น

แต่คิดไม่ถึงว่าซุนจื้อเจียวไม่ได้จริงจังใส่ใจกับเรื่องของเขาแม้แต่น้อย แต่กลับอาศัยโอกาสนี้ ได้ใช้เวลายามค่ำคืนนี้ร่วมกับเซี่ยเหอ

“เซี่ยเหอ คุณไม่ต้องตื่นเต้น ฉันสัญญากับคุณแล้ว แม้ว่าคุณจะดื่มมากเกินไป ก็จะไม่มีวันปล่อยให้ผู้ชายคนไหนแตะต้องคุณแม้แต่ปลายนิ้ว”

ถูกเซี่ยเหอผลักออกไป ซุนจื้อเจียวก็ไม่โกรธ เธอพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณวางใจเถอะ ฉันพูดคำไหนคำนั้น นอกจากฉันแล้ว จะไม่ยอมให้ผู้ชายคนไหนแตะต้องคุณ”

จนกระทั่งถึงวินาทีนี้เอง เซี่ยเหอถึงตระหนักได้ว่า ซุนจื้อเจียวชอบผู้หญิง

เธอตระหนักได้ในทันที และทันใดนั้นก็เข้าใจว่าทำไมก่อนหน้านี้ตอนอยู่กองถ่าย ซุนจื้อเจียวไม่ได้ทำให้ตัวเองลำบากใจ แต่กลับเพื่อตัวเองแล้ว ตบหน้าหวู่เทียนโหย่วต่อสาธารณะไปตั้งหลายที

“ประธานซุน โปรดให้เกียรติตัวคุณด้วย!”

เซี่ยเหอกัดฟัน และพยายามที่จะหลบไปข้างหลัง พยายามหลบหนีจากที่นี่

ซุนจื้อเจียวไม่ได้กังวลว่าเซี่ยเหอจะสามารถหลบหนีจากที่นี่ได้ หัวเราะเหอๆแล้วพูดว่า “เซี่ยเหอ อย่าพยายามหลบหนีจากที่นี่เลย นี่คืออาณาเขตของฉัน ถ้าฉันไม่เห็นด้วย คุณสามารถออกไปจากที่นี่ได้เหรอ?"

“งั้นก็อย่าขัดขืนเลย เชื่อฟังฉันดีๆ ต่อไปก็เป็นผู้หญิงของฉันอย่างสบายใจ ฉันจะไม่ทำให้คุณลำบากอย่างแน่นอน”

“ผู้ชายบ้าบออะไร ไม่มีใครดีสักคน พวกเขานอกจากบริจาคอสุจิ ทำให้ผู้หญิงมีลูกแล้ว ยังมีประโยชน์อะไร?”

ซุนจื้อเจียวเต็มไปด้วยภาษาหยาบคาย ซึ่งไม่เข้ากับใบหน้าที่สวยงามของเธอเลย

หวู่เทียนโหย่วก็ตกตะลึง แม้ว่าเขาจะเดาได้ว่าซุนจื้อเจียวจะชอบผู้หญิง แต่เมื่อเขาได้ยินซุนจื้อเจียวยอมรับด้วยตัวเอง เขาก็ยังตกใจมาก

เซี่ยเหอกัดริมฝีปากแดงของเธอแน่น พยายามบังคับตัวเองให้มีสติตื่นตัวในช่วงวินาทีสุดท้าย

ในเวลานี้ ส่วนลึกในใจเธอมีแต่ความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ผู้กำกับหลี่ก็เตือนเธอแล้วว่า อย่ามาพบซุนจื้อเจียวโดยคนเดียวเด็ดขาด แต่เธอก็ยังไม่ฟัง

ถ้าหากถูกผู้หญิงทำให้เป็นมลทินจริงๆสำหรับผู้หญิงหัวโบราณอย่างเธอ ถือว่าเป็นภัยพิบัติที่หายนะจริงๆ

ขณะนี้ จู่ๆสมองของเธอก็ปรากฏเงาของหยางเฉินขึ้นมา ถ้าหยางเฉินยังคงเหมือนตอนแรกที่อยู่เจียงโจว ปรากฏตัวราวกับเป็นเทพเจ้ามาช่วยเธอไว้ มันจะดีแค่ไหนนะ?

“ประธานซุน ถือว่าฉันขอร้อง ปล่อยฉันไปได้ไหม?”

เซี่ยเหออ้อนวอนขอร้อง

เธอรู้ตัวดีว่าเธอไม่มีทางหนีพ้นแน่ ก่อนหน้านี้ตอนเธอเข้ามาที่นี่ ผู้จัดการโรงแรมหวังเจี้ยนหองเป็นคนพาเธอมา

ถ้าไม่มีใครพาเธอไป มันก็เหมือนเขาวงกตเธอจะไม่สามารถออกไปได้เลย

“เซี่ยเหอ คนที่รู้สถานการณ์ถึงจะเป็นยอดคน ขอเพียงคุณเชื่อฟังฉัน ฉันสัญญาว่าจะปล่อยคนรักคนนั้นของคุณไป”

ซุนจื้อเจียวนั่งอยู่บนโซฟาข้างๆของเธอ โดยไม่ได้กังวลว่าเซี่ยเหอจะหนีไป และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณควรเข้าใจชัดเจน ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของหวู่เทียนโหย่ว และเขาต้องการให้ฉันช่วยเขาจัดการคนรักของคุณ"

“คุณก็รู้ว่าฉันเป็นใคร ถ้าคุณยืนยันที่จะปฏิเสธฉัน ฉันจะไม่ออมมือ”

“เพียงแต่ เพราะคุณไม่เชื่อฟังฉัน ทำให้ฉันไม่พอใจมาก แต่ฉันชอบคุณมาก ดังนั้นฉันไม่สามารถทำอะไรกับคุณได้ใช่ไหม?”

“ถึงแม้ทำอะไรคุณไม่ได้ แต่ฉันได้แต่ไปจัดการกับแฟนของคุณแทน ถึงเวลานั้นเกรงว่าเขามีทางเดียวคือตาย”

เซี่ยเหอรู้สึกว่าศีรษะของเธอเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ และคำพูดของซุนจื้อเจียวยิ่งทำให้เธอกังวลมากขึ้น

ดูจากตอนนี้ ดูเหมือนว่าเธอไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านแม้แต่น้อย ถ้าหากยอมเชื่อฟัง ยังสามารถปกป้องหยางเฉินได้ แต่ถ้าหากปฏิเสธ มีแต่จะทำให้หยางเฉินเดือดร้อน

ยิ่งคิด ในใจของเซี่ยเหอก็ยิ่งรู้สึกทรมาน

ซุนจื้อเจียวจับจุดอ่อนของเธอได้ หยางเฉินเคยช่วยชีวิตเธอ และช่วยเหลือเธอหลายครั้ง สำหรับเธอแล้ว คือเพื่อนเพียงคนเดียวในโลกนี้

เธอไม่อยากเพื่อตัวเองแล้ว ไม่อยากให้หยางเฉินถูกทำร้ายแม้แต่นิดเดียว

หวู่เทียนโหย่วดูเหมือนจะดูออกถึงความลังเลของเซี่ยเหอ ทันใดนั้นในใจรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก

เขาชอบเซี่ยเหอมาก ชอบผู้หญิงที่บริสุทธิ์ เขาสามารถสรุปได้ว่า เซี่ยเหอมีคุณสมบัติตรงตามความปรารถนาของเขา

แม้ว่าเซี่ยเหอจะถูกผู้หญิงทำให้เป็นมลทิน แต่นั่นก็ถือเป็นผู้หญิงที่ไม่สมบูรณ์แล้ว

เขาถือว่าเซี่ยเหออยู่ข้อในสายตาของตัวเองมานานแล้ว เขาจะทนดูเซี่ยเหอตกไปอยู่ในมือของคนอื่นต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร?