บทที่ 830 หนี

ขณะนี้ ในห้องวีไอพีก็เหลือเพียงซุนจื้อเจียว กับเซี่ยเหอเท่านั้น

“เซี่ยเหอ ผ่านไปหนึ่งนาทีแล้ว คุณควรคิดให้ดี ยอมฉันซะเถอะ?”

ท่าทีของซุนจื้อเจียวดูไม่ได้เกรงอกเกรงใจเหมือนเมื่อกี้ พูดอย่างหมดความอดทน

เซี่ยเหอกัดปลายลิ้นของเธออย่างแรง ความเจ็บปวดที่รู้สึกเสียวซ่า ทำให้เธอตื่นขึ้นมากในทันที

เพียงเพราะเมื่อกี้ดื่มมากและดื่มเร็วเกินไป ตอนนี้ ดีกรีของไวน์แดงก็ค่อยๆออกฤทธิ์ หัวสมองมึนงง เธอได้แต่กัดปลายลิ้นเพื่อทำให้ตัวเองมีสติตื่นตัวเท่านั้น

“คุณยังไม่ได้ตอบฉันเลย จริงๆแล้วคุณไม่ได้พิจารณาเลยสักนิด ว่าจะปล่อยหยางเฉินไป?”

เซี่ยเหอกัดฟันถาม

สีหน้าของซุนจื้อเจียวจมลงอย่างสิ้นเชิง "คุณคิดว่าฉันชอบคุณ ดังนั้นคุณเลยกล้าที่จะท้าทายกับฉัน?"

เซี่ยเหอไม่ได้พูด และจ้องไปที่ซุนจื้อเจียวอย่างไม่ละสายตา แววตาทั้งสองข้างโดยไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย

"ตอบฉัน!"

เซี่ยเหอซักถามด้วยความโกรธ

"พูดดีๆไม่ชอบ ชอบที่จะให้ใช้กำลัง!"

ซุนจื้อเจียวฮือย่างเย็นชา และลุกขึ้นยืน

แม้ว่าเซี่ยเหอจะไม่ได้รับคำตอบที่ตัวเองต้องการ แต่ก็เข้าใจแล้วว่า เป็นไปไม่ได้ที่ซุนจื้อเจียวจะปล่อยหยางเฉิน

ทันใดนั้นเธอก็กัดปลายลิ้นของเธออีกครั้ง อาศัยขณะที่เธอยังสามารถรักษาสติขั้นสุดท้ายได้ เธอหันหลังวิ่งหนีทันที

“อยากหนีเหรอ? ในอาณาเขตของฉัน คุณวิ่งหนีได้เหรอ?”

ซุนจื้อเจียวหัวเราะอย่างเย็นชา เดินออกไปอย่างไม่มีความรีบร้อน

หลังจากที่เซี่ยเหอออกจากห้องวีไอพี แทบไม่รู้เลยว่าทางไหนคือทางออก เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอหันหลังกลับและรีบวิ่งไปทางซ้าย

ไม่ว่าทางออกอยู่ทางไหน ก่อนที่ซุนจื้อเจียวจะสมหวัง ก็ต้องสู้ถึงวินาทีสุดท้าย

ในเวลาเดียวกัน หวู่เทียนโหย่วได้ออกจากร้านอาหารหนานเซียงหยวนแล้ว

หลังจากขึ้นรถตัวเอง ยังไงหวู่เทียนโหย่วก็รู้สึกไม่สบายใจ

เขากับซุนจื้อเจียวไม่ได้เป็นญาติห่างๆกันเลยสักนิด แค่แม่ของซุนจื้อเจียวเคยมีความสัมพันธ์คบหารู้จักกับแม่ของเขา

เปรียบเทียบกันแล้ว เขาสนใจเรื่องพรหมจรรย์ของเซี่ยเหอมากกว่า

เขาชอบเซี่ยเหอมานานขนาดนี้ ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จ แล้วจะปล่อยให้ ซุนจื้อเจียวสมหวังได้ไง?

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ซุนจื้อเจียวคนนี้ ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาสักนิด ไม่เพียงแต่ตบหน้าเขาในที่สาธารณะ แต่ยังดูถูกเหยียดหยามเขาด้วย

นี่ทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้ากองถ่าย เพื่อนร่วมงาน เสียหน้าที่สุด

“สารเลว พวกคุณสารเลวทั้งนั้น!”

หวู่เทียนโหย่วทุบพวงมาลัยด้วยความโกรธ

เมื่อคิดถึงผู้หญิงที่เขาอยากได้ กำลังจะถูกซุนจื้อเจียวย่ำยี เขาก็เต็มไปด้วยความโมโห

แต่ไม่นาน เขาก็ค่อยๆสงบลง

“จริงสิ หยางเฉินเป็นแฟนของเซี่ยเหอไม่ไช่เหรอ? ถ้าหากให้เขารู้ เดี๋ยวนี้เซี่ยเหอตกอยู่ในอันตรายมาก เขาคงจะมาช่วยเซี่ยเหอนะ?”

ทันใดนั้นหวู่เทียนโหย่วรู้สึกดีใจมาก "ใช่ เป็นแบบนี้แหละ ขอเพียงหยางเฉินกล้ามา ต้องทำลายเรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน"

"ด้วยนิสัยของซุนจื้อเจียว ต้องไม่ปล่อยหยางเฉินไปแน่นอน"

“ถ้าเป็นเช่นนี้ ซุนจื้อเจียวไม่จัดการหยางเฉินก็คงไม่ได้แล้ว ถึงเวลานั้น ไม่เพียงแต่จะช่วยล้างแค้นให้กับเขา แต่ยังทำให้เซี่ยเหอรู้จักระมัดระวังขึ้น หากซุนจื้อเจียวอยากสมหวัง เกรงว่าจะลำบากแล้ว"

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที

แต่ว่า เมื่อเขาวางแผนที่จะส่งข่าวสื่อสารกับหยางเฉิน จู่ๆเขาก็พบว่าเขาไม่มีข้อมูลวิธีที่ติดต่อหยางเฉินเลย

“ใช่แล้ว เซี่ยเหอมีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้กำกับหลี่ ผู้กำกับหลี่ต้องรู้จักหยางเฉินแน่”

หวู่เทียนโหย่วไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของหยางเฉิน แต่เขามีของผู้กำกับหลี่ เขาโทรหาผู้กำกับหลี่ในทันที

“ผู้กำกับหลี่ แย่แล้ว เซี่ยเหออยู่ที่ร้านอาหารหนานเซียงหยวน ได้รับอันตรายถึงชีวิต ผมไม่สามารถช่วยเซี่ยเหอได้ คุณรีบตามหาหยางเฉินแฟนของเซี่ยเหอ เขาต้องมาช่วยเซี่ยเหอแน่"