บทที่ 831 หาเรื่องใส่ตัว

เซี่ยเหอเดิมทีหน้าตาก็ดีมาก แล้วซุนจื้อเจียวก็ชอบผู้หญิงด้วย และยังชวนเซี่ยเหอไปกินข้าวในอาณาเขตของเธอเอง ซึ่งอธิบายได้ว่ามีปัญหาแน่นอน

"ได้ ผมรู้แล้ว!"

พูดจบ หยางเฉินวางสายโทรศัพท์

เขาพึ่งนึกได้ เซี่ยเหอตอนมาหาเขา น้ำเสียงมีอ้อนวอนเล็กน้อยจริงๆ

ดูเหมือนว่า เซี่ยเหอก็รู้ดีว่า การไปร้านอาหารหนานเซียงหยวนครั้งนี้จะไม่ราบรื่น

เขารีบโทรหาเซี่ยเหอ แต่เขาโทรออกหลายสายติดต่อกัน ซึ่งก็ไม่ได้อยู่ในพื้นที่ให้บริการ

สถานการณ์แบบนี้ สามารถอธิบายได้เพียงปัญหาเดียวเท่านั้น สัญญาณของร้านอาหารหนานเซียงหยวนถูกระงับแล้ว

“ผู้หญิงสารเลว!”

หยางเฉินตะโกนอย่างโกรธจัด และโทรออกอีกเบอร์

ไม่นานอีกฝ่ายก็เชื่อมต่อกัน หยางเฉินพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาสุดขีด "ซุนซวี่ เพื่อนของผม ถูกซุนจื้อเจียวขังไว้ที่ร้านอาหารร้านอาหารหนานเซียงหยวนถ้าเพื่อนของผมเกิดเรื่อง ผมจะให้ตระกูลซุนทั้งหมดฝังไปพร้อมกัน!"

ซุนซวี่ซึ่งอยู่ไกลจากตระกูลซุน ได้ยินคำพูดของหยางเฉิน ทันใดนั้นก็สั่นไปทั้งตัว

เขารู้ดีถึงความร้ายกาจของหยางเฉิน แม้แต่เฉาจื้อแห่งตระกูลเฉา ยังต้องเสียทีด้วยน้ำมือของหยางเฉินเลย นับประสาอะไรกับเขา?

“ผู้หญิงโง่คนนี้ แม้แต่ผู้หญิงของหยางเฉินก็ยังกล้าแตะ นี่มันอยากตายหรือไง ?"

ซุนซวี่โกรธมาก รีบโทรศัพท์ให้ซุนจื้อเจียว

แต่ว่า ในเวลานี้ สัญญาณโทรศัพท์มือถือของร้านอาหารหนานเซียงหยวนถูกระงับ แม้แต่โทรศัพท์ของ ซุนจื้อเจียวก็ไม่สามารถติดต่อได้

“มีใครอยู่บ้าง เตรียมรถ ไปที่ร้านอาหารหนานเซียงหยวน!”

ซุนซวี่ตะโกนด้วยความโกรธ และรีบเดินออกทางไปข้างนอก

โทรศัพท์ของซุนจื้อเจียวโทรไม่ติด ดังนั้นเขาจึงต้องไปที่นั่นด้วยตนเอง

ตอนนี้ เขาทำได้แค่ภาวนา ขอให้เพื่อนของหยางเฉินไม่เกิดเรื่อง ไม่เช่นนั้นตระกูลคงต้องจบสิ้นจริงๆ

คนที่กล้าแตะต้องแม้กระทั่งตระกูลเฉาของตระกูลเดอะคิง ถ้าเขาบ้าขึ้นมา เกรงว่าตระกูลซุนทั้งหมดก็จะกลายเป็นเพียงประวัติศาสตร์

ขณะที่หยางเฉินกำลังกังวลและรีบตรงไปที่ร้านอาหารหนานเซียงหยวน เซี่ยเหอก็กำลังหาที่ซ่อนตัวอยู่ทุกหนทุกแห่งในร้านอาหารหนานเซียงหยวน

เพียงแต่ นี่เดิมทีก็เป็นอาณาเขตของซุนจื้อเจียว เซี่ยเหอจะสามารถซ่อนได้อย่างไร?

ไม่เพียงเท่านี้ ก่อนหน้านี้เธอยังดื่มไวน์แดงไปกว่าครึ่งขวด และตอนนี้แอลกอฮอล์ก็กำลังออกฤทธิ์ เธอรู้สึกสมองมึนงงเวียนหัวมาก แทบวิ่งไม่ไหวแล้ว ตอนเธอเดินก็โซไปเซมา

ถ้าไม่ใช่เพราะจิตใจเข้มแข็งไว้ เกรงว่าคงจะล้มลงไปนานแล้ว

“เซี่ยเหอ ฉันบอกแล้วคุณหนีไม่พ้นหรอก”

ซุนจื้อเจียวพูดแล้วหัวเราะเหอเหอ และออกคำสั่งกับบอดี้การ์ดหญิงสองคนที่อยู่ข้างๆเธอ “ช่วยฉันเตะออกไป!”

“บูม!”

เสียงดังสนั่น ประตูห้องวีไอพีที่เซี่ยเหอซ่อนอยู่ก็ล้มลงกับพื้น

ซุนจื้อเจียวเดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดสองคน

ขณะนี้ เซี่ยเหอกำลังยืนอยู่ที่เชิงกำแพงชั้นในสุด เห็นซุนจื้อเจียวปรากฏตัว ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวไม่สบายใจมากขึ้น

“ประธานซูน ฉันขอร้อง ปล่อยฉันไปได้ไหม?”

เซี่ยเหอร้องไห้ขอร้อง

เซี่ยเหอถูกบังคับจนจมมุม สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยการขอร้อง

ขณะนี้ เธอเวียนหัวมาก รู้สึกว่าเธอแค่ยืนก็ไม่สามารถยืนนิ่งได้

ถ้าไม่ใช่เพราะกำแพงข้างหลัง เกรงว่าเธอคงจะล้มลงแล้ว

ซุนจื้อเจียวหัวเราะอย่างเย็นชา "ผู้หญิงที่ฉันชอบ ฉันยังไม่เคยมีครั้งไหนที่ปล่อยไป"

พูดจบ ซุนจื้อเจียวก็โบกมือ และสั่งบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างๆ เธอว่า “พาไป!”

บอดี้การ์ดทั้งสองรีบวิ่งไปข้างหน้า คว้าแขนซ้ายขวาของเซี่ยเหอบังคับพาออกไป

เซี่ยเหอแทบไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้านเลย ถูกนำตัวไปที่ห้องชุดประธานชั้นบนสุดของร้านอาหารหนานเซียงหยวน

“ประธานซุน ฉันขอร้อง ปล่อยฉันเถอะ ได้มั้ย? ขอเพียงคุณยอมปล่อยฉันไป ให้ฉันทำอะไร ฉันก็จะรับปากคุณ”

เซี่ยเหอล้มตัวลงบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่ ไม่มีแรงแม้แต่จะพลิกตัว และอ้อนวอนอย่างขมขื่น

ซุนจื้อเจียวส่งสายตา และบอดี้การ์ดหญิงสองคนก็ออกไปอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นในห้องเหลือเพียงซุนจื้อเจียวกับเซี่ยเหอสองคน

"เซี่ยเหอ ตอนนี้คุณยังมีสิทธิ์ที่จะต่อรองเงื่อนไขกับฉันเหรอ?"

ซุนจื้อเจียวหยิบไวน์แดงชั้นดีจากตู้เก็บไวน์ด้านข้างออกมา แล้วเทแก้วให้ตัวเองหนึ่งแก้ว