บทที่ 838 การยิงพลาด

แต่ถามก็ถามไปแล้ว จะบอกว่าไม่ทาให้แล้วนะก็ไม่ใช่

“ไม่เป็นไร ฉันจัดการเองได้ มันดึกมากแล้ว ฉินซีคงรอคุณมานานแล้ว คุณรับกลับบ้านเถอะ!”

เซี่ยเหอพูดอย่างรวดเร็ว

แต่หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง โดยหวังว่าหยางเฉินจะอยู่ต่อไป เช็ดยาให้เธอ แล้วจากไปหลังจากที่เธอผล็อยหลับไป

แต่ว่า ก็ทำให้เธอผิดหวัง

หยางเฉินกังวลเกี่ยวกับเสี้ยวเสี้ยว อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในห้องน้ำทำให้เขารู้สึกเขินอายที่จะอยู่ในห้องของเซี่ยเหอต่อไป

“งั้นฉันไปก่อนนะ!”

หยางเฉินรีบลุกขึ้นและจากไป

เมื่อเขาเดินไปที่ประตู หยางเฉินก็จำอะไรบางอย่างได้ หันหลังให้เซี่ยเหอแล้วพูดว่า “คุณพักสักสองสามวัน เมื่ออาการบาดเจ็บของคุณหายแล้ว คุณค่อยไปที่กองถ่าย กองถ่ายฝั่งโน้น ฉันจะช่วยคุณลาเอง”

พูดจบ หยางเฉินก็รีบเดินออกมา

เมื่อเห็นประตูห้องปิดลง ใบหน้าของเซี่ยเหออย่างโดดเดี่ยว เธอเหม่อลอยไปสักพัก เธอหัวเราะกับตัวเอง: "เขาช่วยฉันมามากแล้ว ทำไมฉันยังจะสร้างปัญหาให้เขาอีกด้วย?"

ในอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่หยางเฉินออกจากโรงแรม เขาก็ขับรถกลับบ้านทันที

เพราะเขากังวลเกี่ยวกับเสี้ยวเสี้ยว เขาจึงเพิ่มความเร็วให้สูงสุดตลอดทาง

หลงเถินที่ดัดแปลงเป็นเหมือนสายฟ้าสีดำ เครื่องยนต์คำราม และมุ่งหน้าไป

ความสนใจของหยางเฉินอยู่ที่ทางกลับบ้าน เขาไม่รู้ว่าเขากำลังตกเป็นเป้าหมายอยู่

“ปัง!”

เมื่อหยางเฉินกำลังขับผ่านทางแยก รถบรรทุกหนักราวกับสัตว์ป่าก็คำรามเครื่องยนต์และพุ่งตรงไปที่รถหลงเถิน

“บูม!”

ด้วยเสียงกระแทกอันดัง หลงเถินถูกชนและกลิ้งไปในอากาศเป็นหลายๆรอบ

“พัง!” ตกลงบนพื้นอย่างหนัก

ทันทีที่รถถูกชน ถุงลมนิรภัยทั้งหมดอยู่ในรถถูกติดตั้ง

หยางเฉินถูกกระแทกอย่างแรง สมองของเขาตกตะลึง บาดแผลอันยาวในแขนของเขา และเลือดก็ไหลออกมา

“ไอ้เวร!”

หยางเฉินส่งเสียงคำรามต่ำ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

หัวของเขากระแทกจนแตก เลือดไหลออกมาจากหัว และเข้าไปในดวงตาของหยางเฉิน

ในเวลานี้ ดวงตาของหยางเฉินถูกย้อมด้วยเลือดเป็นสีแดงแล้ว และโลกของเขาดูเหมือนจะเป็นสีแดงเลือด

“บูม!”

เขาเถีบประตูรถและเดินออกมา

ขณะที่เขาก้าวลงจากรถ ความรู้สึกวิกฤตก็เกิดขึ้นทันที เขากระแทกเท้าของเขาและหายตัวไปจากที่เดิม

“บูม!”

เกือบจะในเวลาเดียวกัน เสียงของสไนเปอร์ก็ดังขึ้น

ตรงตำแหน่งที่หยางเฉินอยู่ตอนนี้ มีกระสุนที่นุนอยู่ด้านล่าง

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่นักปืนธรรมดา

หากการยิงนี้ยิงโดนหยางเฉิน ไม่ว่าหยางเฉินจะแข็งแกร่งเพียงใด เขาอาจจะได้รับบาดเจ็บ

“พระเจ้า! เขาเป็นปีศาจรึเปล่าเนี่ย? ปาฏิหาริย์ที่เขาเอาตัวรอดจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ร้ายแรงเช่นนี้ได้ และเขายังสามารถหลีกเลี่ยงกระสุนปืนสไนเปอร์ได้?”

ห่างออกไปหลายพันเมตร ใบหน้าชาวตะวันตกก็ตกใจเหมือนเห็นผีอยู่ตรงหน้า และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยอง

มือสไนเปอร์ยิงเพียงครั้งเดียวก็ต้องโดนเป้าที่หมายไว้ ถ้าเกิดผิดพลาด ก็ต้องถอยหนีทันที

ไม่เช่นนั้น เมื่อตัวเองถูกล็อกเป้าหมายได้แล้ว ตัวเองก็จะมีแค่ทางเดียว ก็คือตาย

นักปืนหน้าตาชาวตะวันตกคนนี้คือนักฆ่าที่เป็นที่รู้จักในระดับสากลชื่อสิทธา ซึ่งเขาถนัดการใช้ปืนไรเฟิลซุ่มยิงต่างๆ

ในโลกของนักฆ่า เขามีตัวตนเหมือนพระเจ้า

แต่เขาไม่เคยทำผิดพลาดในงานใดๆ ที่เขาเคยรับมา

ทุกครั้ง เป้าหมายจะถูกฆ่าด้วยการยิงนัดเดียว และความเป็นมืออาชีพนั้นยอดเยี่ยม และเขาไม่เคยพลาด

วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาพลาด

ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่ลังเลเลย และถอยหนีทันทีหลังจากยิงพลาด

"นายจะไปไหน?"

แต่เมื่อสิทธาก้าวออกไป ทันใดนั้นเสียงที่ไม่แยแสก็ดังขึ้นข้างหลังเขา