บทที่ 845 การโจมตีของ เซวหยวนป้า

ห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ฉินซีมองดูฉากนี้แล้วรู้สึกอบอุ่นใจ

ครอบครัวที่มีความสุข และหยางเฉินก็เอนจอยกับช่วงเวลาอันอบอุ่นนี้เช่นกัน

ในขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่ที่ดีๆ แบบนี้ เครื่องบินส่วนตัวก็ลงจอดที่สนามบินนานาชาติ เมืองเยี่ยนตูอย่างช้าๆ บุคคลวัยกลางคนสองคนในชุดแฟนซีก้าวลงบันไดที่แขวนอยู่

และเบื้องหลังชายวัยกลางคนสองคนนั้น มีชายร่างกำยำหลายสิบคนเดินตาม เปล่งออร่าที่ทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้

"ไอ้ขยะ! ดินแดนเพียงแห่งเมืองเยี่ยนตูนี้ ยังสามารถฆ่าอะหมิงได้ ยังบีบบังคับให้นายออกไปได้"

ชายวัยกลางคนที่เพิ่งลงจากเครื่องบินพูดด้วยท่าทางเย็นชา

ข้างหลังชายวัยกลางคนที่มีศีรษะมีชายวัยกลางคนที่ดูคล้ายกับเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอัปยศอดสูและโกรธเล็กน้อย

ในเวลานี้เขาไม่กล้าเปิดเผย จึงทำได้เพียงกัดฟันและพูดว่า “พี่รอง ก่อนหน้านี้ฉันประเมินดินแดนเมืองเยี่ยนตูนี้ต่ำไป และฉันก็ประเมินชายหนุ่มคนนั้นต่ำไปเช่นกัน หากให้โอกาสอีกครั้ง เมืองเยี่ยนตูในปัจจุบัน ก็จะถูกตระกูลเซวกำลังควบคุมอยู่"

ถ้าหยางเฉินอยู่ด้วย เขาจะจำได้อย่างแน่นอนว่าชายวัยกลางคนคนนี้คือองค์ชายที่สามของตระกูลเซวของราชวงศ์ที่เคยถูกไล่ออกจากเมืองเยี่ยนตูมาก่อน

ชายวัยกลางคนที่ศีรษะถูกเรียกว่าน้พี่รองคือเซวหยวนป้าและตัวตนของเขาในฐานะชายวัยกลางคนก็พร้อมที่จะเปิดเผย

“แพ้ก็คือแพ้ คนในตระกูลเซวไม่จำเป็นต้องแก้ตัว”

เจ้าชายรองเซวพูดอย่างไม่ไว้หน้า

การแสดงออกของ เซวหยวนป้านั้นน่าหยิ่งเชิด ในตระกูลเซว เขาเป็นลูกชายที่กษัตริย์เซวเอ็นดูรักมากที่สุด อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ที่ถูกหยางเฉินไล่ออกจากเมืองเยี่ยนตู ทำให้สถานะของเขาลดลงต่อหน้ากษัตริย์เซว

ถ้ากษัตริย์เซวไม่ได้ให้โอกาสเขาในการชดใช้ความผิดของเขา เขาคงจะไม่มีสิทธิ์ได้รับตำแหน่งกษัตริย์เซวได้แล้ว

"เซวหยวนจี๋ อย่าคิดว่าพ่อของแต่งตั้งให้นายเป็นผู้รับผิดชอบการเดินทางครั้งนี้ไปยังเมืองเยี่ยนตูนายก็สามารถทำตัวยังไงกับฉันก็ได้ นายมันไม่มีสิทธิ์เช่นนั้น!"

เซวหยวนป้าอดไม่ได้ที่จะพูด

เซวหยวนจี๋ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับมันมานานแล้วและไม่ได้โกรธ แต่เพียงแค่ยิ้มอย่างดูถูก: "เนื่องจากพ่อให้ฉัน ฉันเป็นผู้ดูแลการเดินทางครั้งนี้ที่ เมืองเยี่ยนตู เพราะฉะนั้นฉันมีสิทธิ์ที่จะว่าและสั่งแก"

“ถ้าไม่เห็นด้วยก็ออกไปซะ จะได้ไม่มาขวางตาฉัน”

เซวหยวนป้าโกรธเคืองอย่างมาก "หลังจากที่นายจัดเก็บเมืองเยี่ยนตูได้สำเร็จ นายค่อยมาบอกคำที่หยิ่งผยองเหล่านี้ให้ฉัน"

หลังจากพูดจบ เซวหยวนป้าก็เดินจากไปด้วยโกรธเคือง

“ฮึ่ม! แค่เป็นคนที่พ่อรักเอง คิดว่าตัวเองเป็นทายาทของกษัตริย์เซวจริง ๆ แล้วเหรอ?”

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของ เซวหยวนป้า ที่จากไป เซวหยวนจี๋ ก็เย้ยหยันแล้วนำผู้คนออกไป

มองดูแผ่นหลังของเซวหยวนป้าที่จากไป เซวหยวนจี๋หัวเราะออกอย่างเย็นชา และจากไปพร้อมลูกน้อง

ฉินซีและเสี้ยวเสี้ยวหลับไป แล้วใน หยางเฉินถูกฉินซีไล่ไปนอนที่ห้องรับแขก

เขานอนอยู่บนเตียงคนเดียว พลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ

เพิ่งออกจากชายแดนเหนือและกลับมายังเจียงโจว เดิมทีเขาต้องการที่จะอยู่กับฉินซีและลูกสาวของเขา จากนั้นพัฒนาเยี่ยนเฉินกรุ๊ปที่แม่เหลือไว้ให้ พัฒนาให้เป็นองค์กรชั้นนำของโลก

แต่คาดไม่ถึงหลายสิ่งหลายอย่างจะเกิดขึ้น ออกจากชายแดนเหนือมาครึ่งปี ก็เกิดเรื่องต่างๆ ขึ้นมา และพบเจอกับปัญหาอีกมากมาย เยี่ยนเฉินกรุ๊ปกำลังพัฒนาได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่ปัญหาที่พบก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนนี้เขามีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับราชวงศ์

สี่อาณาจักรแห่งตะวันออก ราชวงศ์ทั้งสี่ ตระกูลเดอะคิงทั้งห้า ยังมีอยู่ในเมืองจิ่วโจว

แม้ว่าจุดแข็งจะแตกต่างกัน แต่ก็มีชื่อเสียงพอๆ กัน ซึ่งเพียงพอที่จะแสดงพลังของราชวงศ์และตระกูลเดอะคิงนั้นยิ่งใหญ่ตลอดจนสถานะอันสูงส่งในจิ่วโจว

และหยางเฉินได้ออกจากภาคชายแดนเหนือ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถใช้พลังขอชายแดนเหนือเพื่อกดราชวงศ์และตระกูลเดอะคิงได้

ถ้าหยางเฉินอยู่คนเดียว ไม่ว่าจะเป็นราชวงศ์หรือตระกูลเดอะคิง เขาก็ไม่กลัว

เมื่อมองดูทั่วทั้งจิ่วโจว มีคนเพียงไม่กี่คนที่สามารถคุกคามความปลอดภัยของเขาได้

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขามีครอบครัวที่สวยงาม มีกิจการที่แข็งแกร่งและได้รู้จักกับผู้คนมากมาย

ยิ่งเขาสนใจตอนนี้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น

"บางที่นี่อาจเป็นชีวิตของฉัน!"

หลังจากเวลาผ่านไปนาน หยางเฉินก็ถอนหายใจยาว