ตอนที่ 877
บทที่ 878 แย่งยอดขาย
October 21, 2026
“ก็ถูก คุณเป็นแชมป์ยอดขายเมื่อเดือนที่แล้ว ต้องมีประสบการณ์การขายอย่างโชกโชนแน่”
ฉินยีพยักหน้าและกล่าวขึ้น เซียวจื่อฉิงได้ยินอย่างนี้ก็หน้าบานอย่างมีความสุข
แต่เธอยังไม่ทันได้เล่นละครตบตา ก็ได้ยินฉินยีพูดกับหมีเสวี่ยว่า “เสียวเสวี่ย เธอต้องยืนหยัดในเจตนาเดิมของตัวเอง อย่าไปเรียนรู้วิธีการซิกแซกใดๆ”
“ฉันได้ยินมาว่า มีพนักงานขายบางคนต้องยอมขึ้นเตียงเพื่อที่จะขายสินค้า”
“ไม่เพียงเท่านี้ ฉันยังเคยเห็นกับตาว่า มีพนักงานขายหญิงคนหนึ่งในฝ่ายขายถูกตบหน้าเพราะต้องการรั้งลูกค้าไว้ แต่ก็ยังไล่ตามตื๊อต่ออย่างไร้ยางอายเพื่อขอร้องให้ลูกค้าซื้อบ้าน”
เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉินยีกล่าว เซียวจื่อฉิงก็มีสีหน้าโกรธเกรี้ยวทันที ฉินยีกำลังพูดถึงตนเองอยู่หรือเปล่า?
พนักงานอื่นๆ ในฝ่ายขายยังมองมาที่เซียวจื่อฉิงด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ
“คุณว่าใครไร้ยางอาย?”
เซียวจื่อฉิงโกรธ เธอคาดคั้นเอาคำตอบจากฉินยี
ฉินยีมองไปที่เซียวจื่อฉิงด้วยสีหน้างุนงงและถามว่า “ฉันก็แค่สอนวิธีการปฏิบัติตัวให้เสียวเสวี่ยเท่านั้นเอง ไปด่าคุณไร้ยางอายตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“หรือจะบอกว่า สิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้ คุณเคยทำมาก่อน?”
ฉินยีทำหน้าแปลกใจอีกครั้ง หลังจากพูดประโยคนี้ออกไป เธอก็รีบเอามือปิดปากและกล่าวขอโทษ “ขอโทษนะ! ฉันไม่รู้ว่าคุณเคยทำเรื่องพวกนี้ด้วย”
“คุณเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับสามีของฉัน ฉันจะด่าคุณไร้ยางอายได้ยังไงล่ะ?”
“แม้ว่าคุณจะเคยทำเรื่องไร้ยางอายเหล่านั้นมาก่อน แต่เพื่อเห็นแก่หน้าสามีของฉัน ฉันก็ไม่มีทางด่าคุณหรอก จริงไหม?”
เซียวจื่อฉิงโกรธจนแทบบ้าแล้ว เมื่อครู่เธอถูกคู่สามีภรรยาวัยกลางคนตบหน้ากำลังโกรธพอดี ตอนแรกคิดว่าจะมาบีบหมีเสวี่ยให้เละเป็นโจ๊กเป็นการระบายอารมณ์เสียหน่อย
แต่คิดไม่ถึงว่าจะกลับกลายเป็นตัวเองที่ถูกฉินยีบดขยี้จนเละเป็นโจ๊กเสียเอง
พอเห็นเซียวจื่อฉิงโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ หมีเสวี่ยก็รีบบอกว่า “เราไปดูบ้านกันก่อนเถอะค่ะ!”
หยางเฉินก็เอ่ยปาก “งั้นก็ไปกันเถอะ!”
ฉินยีจึงได้ยอมเลิกรา แต่ก็ยังโบกมือให้เซียวจื่อฉิงด้วยรอยยิ้มเบิกบาน “เดี๋ยวเจอกันนะคะ!”
เซียวจื่อฉิงมองไปยังคนสามคนที่ออกไปด้วยกัน เธอโกรธจนแทบบ้า “ไอ้พวกเวร พวกแกมันบัดซบ!”
“พี่เขย การแสดงออกของฉันเมื่อกี้ คุณพอใจไหม?”
ระหว่างทางไปดูวิลล่า ฉินยีถามขึ้นด้วยรอยยิ้มเบิกบาน
หยางเฉินพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ถึงยังไงเธอก็เป็นรองประธานบริษัทคนหนึ่งเหมือนกัน ทำไมถึงยอมลดตัวไปทะเลาะกับผู้หญิงเลวๆ แบบนั้นล่ะ?”
ฉินยีเหลือกตาใส่ “ฉันแค่พูดคุยอย่างใจเย็น ไม่ได้ไปทะเลาะกับใครสักหน่อย”
“พี่ยียี คุณกับพี่หยางมีความสัมพันธ์ยังไงกันแน่?”
หมีเสวี่ยสับสนมาตลอด บางครั้งฉินยีก็เรียกหยางเฉินว่าที่รัก บางครั้งก็เรียกว่าพี่เขยหยางเฉิน
ฉินยีหลุดขำออกมา “ฉันแค่จะแกล้งหญิงชั่วที่มองคนอื่นด้วยสายตาดูถูกเท่านั้นเอง เขาเป็นพี่เคยของฉัน และเป็นพี่ชายของฉันด้วย!”
“อ๋อ!”
หมีเสวี่ยกระจ่างในทันใด
หยางเฉินขับรถไปพลาง พูดคุยกันไปพลาง ทั้งสามก็มาถึงหมู่บ้านวิลล่าเมืองในฝัน
ทันทีที่ผ่านประตูใหญ่เข้ามา ยามเฝ้าประตูก็ทำความเคารพและปล่อยให้เข้าไปทันที
หยางเฉินใช้เวลาขับรถห้านาทีพอดีจึงมาถึงจุดหมายปลายทางของพวกเขา
“เหมือนกับแบบจำลองบนโต๊ะทรายไม่มีผิดเลย”
หลังจากฉินยีเห็นบ้าน เธอก็กล่าวด้วยสีหน้าอิจฉา “พี่เขย คุณดีกับพี่ชาวจริงๆ วิลล่าดีขนาดนี้ บอกจะให้ก็ให้เลย”
หยางเฉินถามอย่างจนปัญญา “อย่าบอกนะว่าวิลล่านี้เธอเป็นคนเลือก?”
ฉินยีหัวเราะเบาๆ “พี่เขย คุณจะลำเอียงไม่ได้นะ ฉันก็เป็นน้องเมียของคุณเหมือนกัน แถมยังเป็นน้องสาวของคุณด้วย ฉันแต่งงานเมื่อไหร่ คุณห้ามงกเด็ดขาด”
หยางเฉินพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องกังวล เธอแต่งงานเมื่อไหร่ฉันจะมอบของขวัญที่ดีกว่านี้ให้เธอ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณพี่เขยล่วงหน้านะคะ!”