บทที่ 879 ดูถูกประธานหยาง

เซียวจื่อฉิงเพิ่งใจร้อนรีบแย่งคำสั่งซื้อของหมีเสวี่ยมา แต่พอได้ยินฉินยีพูดเช่นนี้ จึงพบว่านี่มันไม่ใช่บัตรเครดิต

“ที่รัก เมื่อกี้ฉันยังสงสัยว่าคุณเป็นพวกกระจอกเสียอีก คุณสามารถซื้อวิลล่าราคา 1,500 ล้านได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

ฉินยีพูดอย่างยิ้มแย้ม “ที่แท้คุณก็คิดจะใช้แต้มสะสมสมาชิกจำนวน 1,500 ล้านซื้อบ้านหรอกเหรอคะ?”

“อะไรนะ? ใช้แต้มสะสมสมาชิกซื้อบ้าน?”

เซียวจื่อฉิงเบิกตากว้าง

ฉินยีกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ใช่แล้ว หรือว่าคุณเคยเห็นเช่นบัตรเครดิตขนาดเล็กแบบนี้?”

หมีเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ ก็สับสนเช่นกัน หรือว่าตนเองจะถูกหลอกจริงๆ

เซียวจื่อฉิงโกรธจนแทบบ้า โยนบัตรเครดิตลงบนพื้นแล้วหันหลังเดินออกไป และด้านซ้าย เธอรู้สึกขายหน้าที่ต้องพูดคุยกับเขา

“คุณอย่าเพิ่งไป!”

“ไหนคุณบอกว่าจะให้ส่วนลดเราไง?”

ฉินยีจงใจตะโกนเรียกเซียวจื่อฉิง แต่เซียวจื่อฉิงไม่สนใจเลย

“พี่หยาง บัตรของคุณค่ะ”

ในเวลานี้หมีเสวี่ยก็เห็นบัตรดำกิตติมศักดิ์ของหยางเฉิน และมอบให้หยางเฉินด้วยมือทั้งสอง

หยางเฉินถาม “คุณไม่โกรธเหรอ?”

หมีเสวี่ยส่ายหน้า และย้อนถามด้วยความสงสัย “ทำไมฉันต้องโกรธด้วยล่ะ?”

“แต่ว่า พี่หยางอย่าเพิ่งท้อใจไปนะคะ แม้ว่าตอนนี้คุณจะซื้อวิลล่าราคา 1,500 ล้านไม่ไหว แต่ฉันเชื่อว่าในอนาคตคุณต้องทำได้แน่นอน!”

ต่อมาหมีเสวี่ยก็พูดให้กำลังใจหยางเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง

หยางเฉินรู้สึกประทับใจเด็กสาวบริสุทธิ์คนนี้ ทันใดนั้นเขาก็คิดว่า ถ้าหมีเสวี่ยเป็นน้องสาวของหม่าชาวก็คงจะดีกว่านี้

“เด็กโง่ นี่คือบัตรดำกิตติมศักดิ์ของธนาคารสากล สามารถรูดเกินบัญชีได้ถึงหมื่นล้านเลยนะ รีบเอาไปรูดเถอะ!”

ฉินยีเอ่ยกระตุ้นด้วยรอยยิ้ม

เมื่อครู่เธอจงใจ เพียงเพราะเซียวจื่อฉิงที่มีจิตใจชั่วร้าย แต่คิดไม่ถึงว่าจะรู้สึกประทับใจเด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน

เมื่อได้ฉินยีพูดดังนั้น หมีเสวี่ยก็ถึงกับตกตะลึง บัตรเครดิตที่สามารถรูดเกินบัญชีได้หนึ่งหมื่นล้านเหรอ?

เธอมีความคิดใสซื่อ ไม่มีข้อสงสัยใดๆ แค่ตกใจมากว่าหยางเฉินเป็นใครกันแน่ ถึงได้มีบัตรเครดิตแบบนี้

“รีบเอาไปรูดสิ เดี๋ยวผมยังมีธุระต้องไปทำอีก”

หยางเฉินพูดเร่งรัด

หมีเสวี่ยจึงได้สติกลับมาและรีบกล่าวว่า “ได้ค่ะ พี่หยาง ฉันจะไปรูดบัตรที่ฝ่ายบัญชีเดี๋ยวนี้”

เซียวจื่อฉิงไม่รู้ความจริง ในเวลานี้เธอเดินไปหาพนักงานขายที่ค่อนข้างสนิทสนมกับเธอ แล้วพูดด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว “เป็นแค่ไอ้กระจอกจริงๆ! เอาบัตรสมาชิกมาซื้อวิลล่าราคา 1,500 ล้าน กำลังฝันอยู่หรือไง?”

อะไรนะ? เอาบัตรสมาชิกมาซื้อบ้าน เห็นพวกเขาเป็นตัวตลกโง่เง่าหรือไง?

เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ต่างหัวเราะขึ้นมา

“ฉันจะบอกให้พวกคุณฟัง ผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉันในมหาวิทยาลัย ตอนเรียนอยู่เขาก็เป็นไอ้กระจอก ยังเคยสารภาพรักฉันด้วย แต่ก็ถูกฉันปฏิเสธ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทุกคนก็เรียกเขาว่าคางคก”

เซียวจื่อฉิงมีสีหน้าภาคภูมิใจ ถามด้วยรอยยิ้ม “เพราะว่าเขาคือคางคกที่จ้องจะกินเนื้อหงส์”

“ฮ่าฮ่า...”

ทุกคนพากันหัวเราะลั่น

แต่ในเวลานี้รถโรลส์-รอยซ์สีดำคันหนึ่งก็ได้จอดลงที่ทางเข้าฝ่ายขาย จากนั้นชายวัยกลางคนก็วิ่งเหงื่อท่วมศีรษะเข้ามา

“ท่านประธาน คุณมาที่นี่ได้ยังไงครับ?”

หลังจากผู้จัดการฝ่ายขายได้เห็นชายวัยกลางคนที่บุ่มบ่ามเข้ามาอย่างเร่งรีบ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจและรีบเข้าไปหา

เซียวจื่อฉิงก็ยังตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นประธานของอสังหาริมทรัพย์เมืองในฝัน

เธอเข้ามาในฝ่ายขายได้สามปีแล้ว นี่คือครั้งแรกที่ได้พบท่านประธานตัวจริง