บทที่111 ผู้แข็งแกร่งชายแดนเหนือ

“ผู้นำครับ ไม่ได้การแล้ว หยางเวยถูกตัดแขนตัดขาแล้วครับ”

หยางเซี่ยวหมิงกำลังเครียดกับเรื่องของตระกูลอยู่ จู่ๆผู้ดูแลเก่าแก่ได้พุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น

ตอนที่หยางเซี่ยงหมิงเห็นหยางเวย ทั้งตัวหยางเวยเต็มไปด้วยเลือด แขนขาพิการ กำลังตกอยู่ในอาการสลบ จะตื่นขึ้นมาได้มั้ยไม่มีใครรู้

“หยางเฉิน ฉันจะฆ่าแก!”

หยางเซี่ยงหมิงหน้าตาดุร้าย เกรี้ยวกราดกับวัยกลางคนที่อยู่ข้างหลัง “เฉียนเปียว แกไปเจียงโจวด้วยตัวเอง จับลูกของหยางเฉินมาให้ฉัน! ฉันจะฆ่ามันเอง!”

เฉียนเปียวเป็นยอดฝีมือที่เก่งที่สุดของตระกูลหยาง ตอนนั้นตระกูลหยางช่วยชีวิตเขาไว้ ดังนั้นเขาจึงจัดการปัญหาแทนตระกูลหยาง

ที่ตระกูลหยางขึ้นเป็นตระกูลแนวหน้าได้ นอกจากความโหดเหี้ยมของหยางเซี่ยงหมิงแล้ว ก็ยังเป็นเพราะมีเฉียนเปียวอีกด้วย

หลายปีมานี้ ยังไม่มีใครกล้าท้าทายตระกูลหยางแบบนี้มาก่อน จินตนาการได้ถึงความโกรธแค้นของหยางเซี่ยงหมิงที่มีในตอนนี้

“ผู้นำ ไม่งั้นรอหยางเวยตื่นขึ้นมา ทำความเข้าใจให้แน่ชัดก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วจึงค่อยตัดสินใจดีมั้ยครับ?"

ผู้ดูแลเก่าแก่กล่าวอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกว่า ที่ตระกูลหยางเจอกับเรื่องราวทุกอย่างในตอนนี้ กับที่หยางเวยถูกทำร้ายแล้วโยนลงที่หน้าประตูบ้าน ต้องเป็นฝีมือของคนๆเดียวกัน

หยางเซี่ยงหมิงขมวดคิ้ว ไม่พอใจ “ฉันรู้ลิมิตตัวเอง ทำตามที่ฉันสั่ง!”

เฉียนเปียวไม่พูดใดๆ หันหลังแล้วจากไป

เจียงโจว ชั้นบนสุดของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ห้องทำงานของประธาน

หยางเฉินกำลังดูหนังสือพิมพ์ จู่ๆเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขากดเปิดลำโพงโดยตรง

“คุณหยาง ทำตามคำสั่งของคุณ ตัดแขนขาของหยางเวย โยนไว้ที่หน้าประตูตระกูลหยางแล้วครับ”

เสียงเคารพของกวนเจิ้งซานดังมาจากปลายสาย จู่ๆก็พูดอีกว่า “แต่นักสืบของตระกูลกวนที่อยู่เมืองโจวเฉิง เพิ่งส่งข่าวมาเมื่อกี้ ว่าหยางเซี่ยงหมิงให้เฉียนเปียวยอดฝีมืออันดับหนึ่งของตระกูล เพื่อมาฆ่าคุณ”

หยางเฉินไม่เงยแม้แต่หน้า อ่านหนังสือพิมพ์ต่อไป เพียงแค่ตอบกลับอย่างสงบว่า “โอเค ฉันรู้แล้ว!”

กวนเจิ้งซานเห็นท่าทางไม่สนใจของหยางเฉิน จึงได้พูดอีกว่า “คุณหยาง เฉียนเปียวคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา ฝีมือสุดยอด เดิมทีตระกูลหยางเป็นแค่ตระกูลเล็กๆตระกูลหนึ่ง ที่สามารถขึ้นเป็นตระกูลอันดับหนึ่งได้ ทั้งหมดเป็นเพราะเฉียนเปียว ขอให้เป็นคนที่มีปัญหากับตระกูลหยาง หยางเซี่ยงหมิงจะให้เฉียนเปียวลอบฆ่าทั้งหมด”

“ว่ากันว่า แม้แต่ตระกูลสุดยอดเมืองโจวเฉิง ก็ไม่กล้าทำอะไรตระกูลหยางอย่างพลการ เพราะหวาดกลัวเฉียนเปียว ได้ยินคำร่ำลือ ถึงความแข็งแกร่งของเฉียนเปียว แม้ว่าจะเป็นนครเอก ก็มีศัตรูไม่มาก”

กวนเจิ้งซานไม่กล้าปกปิดแม้แต่นิดเดียว หลังจากที่ได้เจอเข้ากับประสบการณ์ในแดนประหาร เขาก็กลัวหยางเฉินอย่างถึงที่สุด

หยางเฉินรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของกวนเจิ้งซาน ยิ้มอย่างเรียบง่าย “เพียงเข้าใจไว้นะ ที่จิ่วโจว ไม่มีใครฆ่าผมได้”

ได้ยินคำพูดนี้ กวนเจิ้งซานตัวสั่น ใจเต้นรัวๆ คำพูดนี้ของหยางเฉิน ก็กำลังเตือนเขาอยู่เหมือนกัน

“ผมคิดมากไป ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นผมไม่รบกวนคุณหยางแล้วครับ”

กวนเจิ้งซานพูดจบ ก็วางสายไป

หยางเฉินยิ้มมุมปาก “บางทีให้เซินปาไปซ้อมมือก็ได้อยู่”

ด้วยฝีมือของเขาและหม่าชาว ผู้แข็งแกร่งที่ระดับเหมือนเฉียนเปียวนั้น สามารถฆ่าได้ภายในไม่กี่วินาที

แม้เซินปาเป็นราชาหมัดประเทศเฮย แต่ถ้าในหมู่ยอดฝีมือ ผู้แข็งแกร่งลึกลับมากมาย สามารถฆ่าเซินปาได้อย่างง่ายดาย

ไม่นาน เซินปาได้รับคำสั่งของหยางเฉิน ออกเดินทางไปทางที่ต้องผ่านของเมืองโจวเฉิงเพื่อไปสู่เจียงโจว

“แกเฝ้าดูอยู่ห่างๆ อย่างให้เซินปาเป็นอะไร”

หยางเฉินไม่ค่อยไว้ใจ จึงได้สั่งหม่าชาวไป

“รับทราบ!”

หม่าชาวหันหลังจากไป

ทางออกด่วนเจียงโจว ตำแหน่งช่วงประมาณหนึ่งกิโลเมตร ที่ทางแยกมีThe Herdsmanสีดำคันหนึ่งจอดอยู่

นี่คือทางที่ต้องผ่านของเมืองโจวเฉิงเพื่อไปสู่เจียงโจว

เซินปาอยู่ข้างๆประตูของรถThe Herdsman ดวงตาอันพิฆาตจ้องไปยังรถที่ผ่านไปมาอย่างไม่ละสายตา

จู่ๆ มีเล็กซัสสีดำคันหนึ่งปรากฏออกมา เซินปาโยนก้นบุหรี่ในมือไป แล้วหยิบก้อนอิฐหนึ่งก้อนที่อยู่บนพื้นขึ้นมา เขวี้ยงออกไป

“ปัง!”