บทที่112 คิงค่ำมืด

ใบหน้าเฉียนเปียวในขณะนี้เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ตัวตนของเขา หลายปีมานี้ ไม่มีใครรู้มาก่อน

วันนี้เมื่อปรากฏตัว ก็ถูกจำได้ ที่สำคัญคืออายุของอีกฝ่ายยังวัยรุ่นอยู่เลย

หม่าชาวดูแคลน “ฉันเป็นใคร ผู้หนีทหารของแดนเหนือ ไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้!”

เมื่อพูดจบ หม่าชาวขยับเท้า แล้วหายไปจากจุดเดินทันที

เฉียนเปียวรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายเป็นวาฬตัวหนึ่ง ที่จู่ๆก็ระเบิดพลังออกมา กดดันเขาไว้จนหมด

เขาไม่กล้าประมาท จับมีดสั้นที่อยู่ในมือ แล้วฟันไปอย่างบ้าคลั่ง เพื่อต่อสู้กับหม่าชาว

“แกมีฝีมือแค่นี้เองเหรอ?"

หม่าชาวต่อยเฉียนเปียวจนถอยไปไกลสิบกว่าเมตร พูดด้วยสีหน้าเยือกเย็น

หลังจากที่ต่อสู้กันไม่นานสายตาของเฉียนเปียวเต็มไปด้วยความประหลาดใจ กล่าวอย่างหวาดกลัวว่า “วิชาต่อสู้แดนเหนือ!”

จนกระทั่งตอนนี้ เฉียนเปียวเพิ่งจะเข้าใจ ว่าอีกฝ่ายก็มาจากแดนเหนือเช่นกัน

ตอนที่เขายังอยู่ที่แดนเหนือ ได้รับการยอมรับว่าเป็นคิงค่ำมืด เป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งขั้นสุดยอด ตอนนี้เผชิญหน้ากับวัยรุ่นที่อายุราวๆยี่สิบห้าปี นึกไม่ถึงว่าฝีมือจะแข็งแกร่งกว่าตัวเอง

สามารถจินตนาการได้ ตอนที่อีกฝ่ายอยู่แดนเหนือ ก็ต้องเป็นคนธรรมดาทั่วไปแน่นอน นัยน์ตาของเฉียนเปียวเต็มไปด้วยความกลัว

เขาไม่กลัวความเป็นความตาย แต่กลัวสิ่งที่ทำมาทั้งหมดในช่วงหลายปีนี้ จะทำให้แดนเหนือเสียหาย

“เอาใหม่!”

หม่าชาวเห็นอีกฝ่ายไม่พูดอะไร จึงได้ขยับขา แล้วพุ่งไปที่เฉียนเปียวอีกครั้ง

เฉียนเปียวรับรู้ได้ถึงการกระหายในการต่อสู้อย่างเด่นชัดของหม่าชาว จะไม่ต่อสู้ก็ไม่ได้ ต่อให้ฝีมือไม่เท่าหม่าชาว เขาก็ต้องทำให้สุดความสามารถ

เซินปาที่อยู่ไม่ไกล ตาทั้งสองลูกโต เต็มไปด้วยความตะลึง

ไม่ว่าจะเป็นหม่าชาว หรือเฉียนเปียว พลังต่อสู้อันทรงพลังที่ปล่อยออกมาในขณะนี้ เกินกว่าที่เขาได้จินตนาการไว้แล้วอย่างสิ้นเชิง

เขาถึงขั้นไม่สามารถจับวิถีการโจมตีของทั้งสองได้เลย ทำได้เพียงมองทั้งสอง พุ่งเข้าหากันอย่างไม่หยุดยั้ง ดูจนตาลายไปหมด

“ไม่มีเวลาเล่นกับแกแล้ว!”

หม่าชาวดูแคลนทันใด เมื่อพูดจบ ก็ต่อยเข้าไป

“ปัง!"

อกของเฉียนเปียวราวกับถูกค้อนทุบเข้ามาอย่างหนัก ร่างลอยออกไป เกิดเป็นเสียงดัง”ตึง” มีดสั้นหล่นลงกับพื้น

หม่าชาวเดินไปที่ด้านหน้าของเฉียนเปียวทีละก้าว มองเขาจากมุมสูง “คิงค่ำมืดแท้ๆ ก็ยังเป็นแบบนี้!”

“แกเป็นใครกันแน่?"

เฉียนเปียวปาดเลือดที่มุมปาก กัดฟันถาม

“ทหารที่หนีทหารคนหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรมาถามตัวตนของฉัน?"

หม่าชาวกล่าวอย่างไม่พอใจ

“หุบปาก! ฉันไม่ได้หนีทหาร! ไม่ใช่!”

อารมณ์ของเฉียนเปียวร้อนรนมาก จึงตะคอกออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

“ที่แดนเหนือ ชื่อของวีรบุรุษทุกคน ล้วนตราตรึงอยู่ในใจของนายทหารทุกคน ชื่อคิงค่ำมืดของแก ก็อยู่ในนั้นเช่นเดียวกัน ชีวประวัติของแก ฉันท่องจำได้เหมือนกับน้ำไหลไม่ขาดสาย！＂

＂เฉียนเปียว ชาย ชาวฮั่น สามสิบปี คิงค่ำมืดแดนเหนือ เคยได้แชมป์ความดีความชอบในการรบหนึ่งครั้ง รองชนะเลิศความดีความชอบในการรบสามครั้ง แชมป์ความดีความชอบในการทหารหกครั้ง รองชนะเลิศความดีความชอบในการทหารสิบครั้ง＂

＂สหายเฉียนเปียวเข้าร่วมภารกิจลอบฆ่า108ครั้ง ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง มีความโดดเด่นในการทำภารกิจลอบฆ่าทุกครั้ง เขาเข้าร่วมแข่งขันการต่อสู้นานาชาติหลายครั้ง ได้รองชนะเลิศอันดับสองของโลกสองครั้ง และเข้าร่วมการกู้ภัยหลายครั้ง…...＂

หม่าชาวเล่าชีวประวัติของเฉียนเปียว เล่าออกมาเป็นช็อตเป็นช็อต ทุกๆช็อต เฉียนเปียวจะรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว

เมื่อพูดถึงท้ายๆ ใบหน้าของเฉียนเปียวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ＂หุบปาก！หยุดพูดได้แล้ว！หยุดพูดได้แล้ว！＂