บทที่163 คลี่คลายความเข้าใจผิด

สีหน้าท่าทางของเซี่ยเหอหม่นหมอง: “ภรรยาของเขาสวยมาก ยังมีลูกสาวอายุสี่ปีคนหนึ่ง?”

“หา?”

คุณหมอหานรู้สึกประหลาดใจ: “หยางเฉินแต่งงานแล้ว!”

อีกด้านหนึ่ง หยางเฉินไปที่ห้องผู้ป่วยของฉินต้าหย่ง

ฉินซีเห็นเขา ส่งเสียงเย็นชา หันหลังแล้วจากไปทันที และพูดกับฉินต้าหย่งว่า: “พ่อค่ะ หนูไปรับเสี้ยวเสี้ยวก่อน จากนั้นพาเธอมาเยี่ยมพ่อ”

“พ่อก็ไม่เป็นไรแล้ว ลูกก็ไม่ต้องพาเสี้ยวเสี้ยวมาโรงพยาบาลแล้ว พาเสี้ยวเสี้ยวกลับไปพักผ่อนเถอะ!”

ฉินต้าหย่งรีบพูดห้ามไว้

“เสี่ยวซี ฉัน…..”

หยางเฉินยังไม่ได้พูดออกมา ฉินซีก็หันหลังเดินออกไป หยางเฉินกำลังจะตามไป ก็โดนเธอตวาด: “ไม่ต้องตามฉันมา!”

มองดูฉินซีจากไป หยางเฉินดูขมขื่น

“หยางเฉิน เกิดอะไรกับลูกและเสี่ยวซี?”

ฉินต้าหย่งมองหยางเฉินอย่างสงสัย และพูดว่า: “ตอนที่เธอเพิ่งจะเข้ามา ดวงตาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าผ่านการร้องไห้มา”

“พ่อ ก็แค่เข้าใจผิดกันเล็กน้อย รอเธอหายโกรธแล้ว ผมค่อยไปอธิบายให้เธอ” หยางเฉินพูด

สำหรับหยางเฉิน ฉินต้าหย่งยังคงวางใจมาก

“หยางเฉิน ฉันก็แค่มีแผลภายนอก ไม่ใช่เรื่องใหญ่ นายก็อย่ามาเสียเวลากับฉัน กลับไปเถอะ!”ฉินต้าหย่งพูด

เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลในครั้งนี้ เดิมทีเขาก็โทษตัวเองมากอยู่แล้ว ยังทำให้ลูกสาวลูกเขยเป็นห่วง เขาก็ยิ่งโทษตัวเองเข้าไปใหญ่

อาการบาดเจ็บของเขาไม่ร้ายแรง แต่ถ้าหากไม่มีคนเฝ้า ฉินซีและฉินยีคงจะไม่สบายใจอย่างแน่นอน

“รอมืดหน่อย ผมค่อยกลับบ้าน!” หยางเฉินยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

ในเวลาเดียวกัน ฉินซีเพิ่งจะเดินออกจากห้องผู้ป่วยได้ไม่นาน ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังของเธออย่างกะทันหัน: “คุณฉิน เดี๋ยวก่อนค่ะ!”

ฉินซีหันกลับมา ก็เห็นใบหน้าที่งดงามสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ปรากฏขึ้นในสายตาของเธอ

ในใจของเธอแปลกใจเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอ

เสื้อผ้าที่ใส่อยู่เห็นได้ชัดว่าค่อนข้างล้าสมัย ข้างขากางเกงยีน ก็เป็นขุยแล้ว และลวดลายบนเสื้อยืดสีขาว ก็ขาดหายไปบ้าง

แต่กลับสะอาดเป็นอย่างมาก ใบหน้างดงามสมบูรณ์แบบไร้ที่ตินั้น ไร้ร่องรอยของการแต่งหน้า แต่กลับสวยกว่าดาราสาวสวยที่แต่งตัวดีมากมาย

ในเวลานี้ เห็นได้ชัดอีกฝ่ายค่อนข้างตื่นเต้น มือเรียวเล็กคู่นั้น จับมุมเสื้อยืดไว้โดยไม่รู้ตัว

เพียงแต่ในชั่วพริบตา เธอก็เกิดความรู้สึกเป็นศัตรูมากขึ้น พูดอย่างเยือกเย็น: “ความสัมพันธ์ของหยางเฉินกับคุณนั้นสนิทสนมกันมากจริงๆ แม้แต่ฉันนามสกุลอะไร ก็บอกคุณด้วย”

เซี่ยเหอรีบพูดอย่างรวดเร็ว: “คุณฉิน คุณอย่าได้เข้าใจผิด พูดอย่างไม่ปิดบังคุณ ฉันกับหยางเฉิน วันนี้เพิ่งจะเจอะกันเป็นครั้งที่สอง”

“เพิ่งเจอกันครั้งที่สอง ก็จับไม้จับมือกันแล้ว เจอกันอีกไม่กี่ครั้ง พวกคุณก็ยิ่งจะสนิทมากขึ้นใช่มั้ย?”ฉินซีพูดอย่างประชดประชัน

สำหรับความรู้สึกเป็นศัตรูของฉินซี เซี่ยเหอไม่โกรธ เพียงแต่ว่าใบหน้าบอบบางนั้น เต็มไปด้วยความวิตกกังวล

“คุณฉิน คุณเข้าใจผิดจริงๆ ฉันไม่เพียงรู้ว่าคุณนามสกุลฉิน ยังรู้ว่าคุณชื่อฉินซี แต่ว่าทุกอย่างนี้ เสี้ยวเสี้ยวเป็นคนบอกฉันทั้งหมด” เซี่ยเหอภายใต้ความกังวล พูดถึงเสี้ยวเสี้ยว

“คุณรู้จักลูกสาวของฉันเหรอ?”

ฉินซีดูระมัดระวัง และในขณะเดียวกันในใจก็ยังรู้สึกโกรธเล็กน้อย

เซี่ยเหอรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า: “ประมาณหนึ่งเดือนที่แล้ว เสี้ยวเสี้ยวโดนคนพาไปที่คฤหาสน์หลังหนึ่ง และพอดีว่าฉันก็โดนกักขังอยู่ที่นั่นด้วย ฉันกับเสี้ยวเสี้ยวอยู่ด้วยกันตามลำพังทั้งบ่าย เธอบอกกับฉันมากมาย”

หลังจากที่เซี่ยเหอพูดเรื่องนี้ออกมา ความระมัดระวังและความโกรธบนใบหน้าของฉินซีก็หายไป จากนั้นใบหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ในเวลาเดียวกันยังมีความรู้สึกผิดและซาบซึ้ง

เรื่องเซี่ยเหอพูดนั่น หยางเฉินกลัวฉินซีจะกังวล ดังนั้นก็ปิดบังเธอมาโดยตลอด ปรากฏว่าเธอกลับเข้าใจหยางเฉินผิด ต่อมายังเป็นฉินยีที่หลุดปากออกมา ภายใต้ความจำใจ หยางเฉินถึงได้บอกความจริงกับเธอ

ดังนั้นฉินซีจึงรู้เรื่องของเซี่ยเหอ ที่สำคัญในใจสำหรับผู้หญิงคนนี้ที่ไม่เคยมาก่อน ก็รู้สึกซาบซึ้งมาจากก้นบึ้งหัวใจมาโดยตลอด และอยากจะแสดงคำขอบคุณของตัวเองต่อหน้าด้วยตัวเอง

ที่สำคัญเสี้ยวเสี้ยวก็มักจะพูดถึง‘น้าเซี่ย’ให้เธอได้ยิน ตอนนี้ เซี่ยเหอก็อยู่ตรงหน้าของเธอ เธอกลับเข้าใจอีกฝ่ายผิด