บทที่164 ขาทั้งสองสั่นเทา

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว Pradoจอดลงมายังไม่ถึงห้าวินาที และเซี่ยเหอก็โดนชายร่างใหญ่สองคนบังคับพาขึ้นรถไป

รอฉินซีดึงสติกลับมา รถก็เคลื่อนตัวออกไปแล้ว

ในห้องผู้ป่วยของฉินต้าหย่ง หยางเฉินกำลังเลื่อนอ่านพาดหัวข่าวของเจียงโจวอย่างเบื่อหน่าย ทันใดนั้นมีโทรศัพท์โทรมาขัดจังหวะ

เมื่อเห็นหมายเลขผู้โทรที่แสดงผลคือฉินซี ทันใดนั้นหยางเฉินก็มีลางสังหรณ์ไม่ดี

ด้วยความหยิ่งของฉินซี ตอนนี้คงจะไม่มีทางเป็นคนเริ่มโทรหาเขาก่อนอย่างแน่นอน นอกจากว่าประสบกับปัญหา

“หยางเฉิน เซี่ยเหอโดนคนลักพาตัวที่ทางเข้าโรงพยาบาล!”

“เป็นรถPradoสีขาวคันหนึ่ง หมายเลขทะเบียนรถเจียงAPG696 ออกเดินทางจากใต้สู่เหนือ!”

“นายรีบไปช่วยเซี่ยเหอ!”

ทันทีที่หยางเฉินรับสาย เสียงที่ตื่นตระหนกของฉินซีดังขึ้นอย่างรวดเร็ว และบอกข้อมูลทั้งหมดที่ตัวเองรู้ให้หยางเฉิน

“ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!”

ร่างกายของหยางเฉินก็บันดาลโทสะเยือกเย็นอย่างฉับพลัน ฉินต้าหย่งที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ก็ตกใจกับรัศมีที่ตื่นตาตื่นใจ

“พ่อ ผมออกไปข้างนอกก่อน!”

หยางเฉินบอกกล่าว ก็หันหลังออกไป

ในเวลาเดียวกัน โทรหาหมายเลขหนึ่ง: “เมื่อกี้นี้ ทางเข้าโรงพยาบาลประชาชน รถคันหนึ่ง…..”

หลังจากที่อธิบายเรื่องราวแล้ว เขาก็เดินออกไปที่โรงพยาบาลแล้ว

“คุณหยาง ตอนนี้คุณกำลังจะไปไหน?”

หวงอู่เห็นหยางเฉินจากระยะไกล และรีบก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

“ไปตามถนนทางเข้าของโรงพยาบาลก่อน ขับรถออกเดินจากใต้ไปสู่เหนือ” หยางเฉินพูดอย่างเยือกเย็น

รู้สึกถึงความโกรธของหยางเฉินอย่างเห็นได้ชัด หวงอู่ก็ไม่กล้าถามมากนัก สตาร์ตรถ ออกจากโรงพยาบาลอย่างเสียงดัง

ในไม่ช้า โทรศัพท์ของหยางเฉินดังขึ้นมา: “พี่เฉิน เป็นรถของตระกูลจวง ไปที่คลับหลงเถิง

“โอเค!”

หยางเฉินวางสายแล้ว และสั่งหวงอู่: “ไปที่คลับหลงเถิง ด้วยความเร็วที่สุด!”

“ครับ!”

หลังจากได้รับคำสั่งของหยางเฉิน ในใจของหวงอู่ตกใจ รีบตอบรับอย่างรวดเร็ว

คลับหลงเถิง เป็นหนึ่งในไนต์คลับชั้นสูงของเจียงโจว เป็นกิจการของตระกูลจวง

มองดูท่าทางที่โกรธจัด ยังจะไปที่นี่ คนของตระกูลจวงคงจะยั่วโมโหเขาอย่างแน่นอน

หวงอู่เดาได้อย่างรวดเร็วว่าเกิดอะไรขึ้น

ตอนเที่ยงเพิ่งไปที่ตระกูลสงหนึ่งในตระกูลชั้นนำของเจียงโจว และแม้แต่ตระกูลจางก็มีส่วนเกี่ยวข้องเข้ามาด้วย ตอนนี้ก็ไปที่ตระกูลจวงหนึ่งในสี่พรรกแห่งเมืองเจียงโจว และยังไม่เกรงกลัวฟ้าดินจริงๆ

ในใจหวงอู่ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่แอบมีความรู้สึกตื่นเต้นและคาดหวัง

ยี่สิบนาทีต่อมา คลับหลงเถิงทันใดนั้นรถโฟล์คเภาตันสีดำคันหนึ่งก็เบรกจอดอยู่ที่ทางเข้าประตู

“พี่เฉิน!”

หยางเฉินเพิ่งลงรถมา ชายร่างใหญ่กำยำก็ก้าวไปข้างหน้า และพูดอย่างเคารพนบนอบ

“ให้นายจับตาดูอยู่ที่เมืองโจวเฉิงไม่ใช่เหรอ?”

เมื่อเห็นหม่าชาว หยางเฉินก็ขมวดคิ้วถาม

หลังจากที่ก่อนหน้านี้ทำให้ตระกูลหยางออกจากเมืองโจวเฉิง หยางเฉินก็ทิ้งความเละเทะของตระกูลหยางให้ลั่วปิงจัดการ เพื่อที่จะทำให้ธุรกิจของเมืองโจวเฉิงมั่นคง เขาส่งหม่าชาวและเฉียนเปียวไปช่วยเหลือ

หม่าชาวเอ่ยปากพูดว่า: “เรื่องของเมืองโจวเฉิง เกือบจะมั่งคงแล้ว มีเฉียนเปียวอยู่ ไม่เกิดปัญหาแน่!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยางเฉินก็ไม่พูดอะไรอีก เงยหน้าขึ้นเหลือบมองไปยังอาคารสูงเกือบยี่สิบชั้น และแววตาฉายแววเฉียบคมเล็กน้อย

ในเวลานี้ สายลมอันหอมหวนได้พัดมา หญิงสาวที่ใส่ชุดราตรีที่สวยหยาดเยิ้ม ทันใดนั้นก็แนบชิดไปที่บนร่างกายของหยางเฉิน

หยางเฉินขมวดคิ้ว ขยับเท้าเบาๆ และหลบหลีกผู้หญิงการโอบกอดของหญิงสาว

หญิงสาวคนนี้ท่าทางอายุยี่สิบสี่ยี่สิบห้า สวยมาก ก็ไม่รู้ว่า ถ้าหากล้างเครื่องสำอางหนาๆบนใบหน้านั้นแล้ว ยังจะดูสวยเหมือนตอนนี้มั้ย

หญิงสาวคาดไม่ถึงว่าหยางเฉินจะหลบหลีก และแววตาฉายแววเฉียบคมเล็กน้อย

“เอาไป ช่วยฉันกำจัดแมลงวันตัวหนึ่ง!”

แม้จะรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจ แต่เธอยังไม่ได้พูดอะไร ก็หยิบธนบัตรสีแดงกองเล็กๆออกมาแล้ว มองดูราวกับมีสองสามพัน ยัดใส่กระเป๋าของหยางเฉินทั้งหมด และพูดด้วยน้ำเสียงสั่งการ

เธอหันหน้ามองไปที่มายบัคสีดำที่จอดอยู่ข้างๆ บนใบหน้าปรากฏความรังเกียจ และยื่นมือออกไปกอดแขนของหยางเฉิน