บทที่226ลูกพี่ลูกน้องที่ร้ายกาจ

“คุณสามี ฉันว่านี่ก็ดึกพอสมควรแล้ว นายไปส่งฉันก่อนดีไหม”

เธอเห็นสถานการณ์ระหว่างเฉินอิงเหากับหยางเฉินไม่ค่อยดี ฉินซีจึงเอ่ยขึ้นอย่างกังวล

ถึงแม้หยางเฉินจะไม่กลัวสักนิด แต่เขาไม่อยากให้ฉินซีกลัว เลยพยักหน้า “โอเค! ผมจะไปส่งคุณ!”

“ไอ้เวร! มาอวดดีแล้วจะไปงั้นเหรอ ถามพี่เหาหรือยังว่าให้แกไปไหม”

หยางเฉินกับฉินซีเพิ่งลุกขึ้น หวังฉีรีบลุกขึ้นไปขวางพวกเขาไว้

ครั้งนี้เฉินอิงเหาไม่รั้งหวังฉี เขายังไม่ได้ตัวฉินซี จะปล่อยฉินซีกับหยางเฉินไปง่ายๆ ได้อย่างไร

เจิ้งเหม่ยหลิงแสยะยิ้มและพูดว่า “หยางเฉิน ฉันแนะนำให้นายคุกเข่าขอโทษพี่เหา ไม่แน่พี่เหาอาจจะเห็นแก่หน้าของพี่ฉินซี แล้วปล่อยนายไป ไม่งั้น นายอย่าหวังว่าจะได้ออกจากที่นี่เลย!”

“เหม่ยหลิง ทำไมถึงทำกับพี่เขยของเธอแบบนี้”

ฉินซีมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ เธอหันไปตำหนิเจิ้งเหม่ยหลิง

ถึงเธอจะรู้ว่าเจิ้งเหม่ยหลิงไม่ถูกกับหยางเฉิน แต่เธอคิดไม่ถึงว่าเจิ้งเหม่ยหลิง จะพูดแทนคนอื่นขนาดนี้ แถมยังให้หยางเฉินคุกเข่าขอโทษอีก

“ฉันพูดแบบไม่ปิดบังเลยนะ ฉันจัดมื้ออาหารนี้ เพราะพี่เหา ฉันอยากให้พี่รู้จักกับพี่เหา หยางเฉินเป็นคนไร้ประโยชน์ ไม่คู่ควรกับพี่เลยสักนิด”

เจิ้งเหม่ยหลิงไม่ปิดบังอีกต่อไป เธอหัวเราะแล้วพูดว่า “พี่เหาเป็นใคร พี่ก็รู้ เขาไม่ถือสาที่พี่เป็นของมือสอง เคยผ่านอะไรมา ยอมให้พี่เป็นคนรักของเขา ต่อไปถ้าเขาได้เป็นผู้นำตระกูล รับรองว่าเขาต้องตอบแทนพี่แน่นอน!”

สีหน้าของฉินซีเต็มไปด้วยความตกตะลึง เธอยังพอรับได้กับประโยคข้างหน้า ที่เจิ้งเหม่ยหลิงพูดออกมา แต่ประโยคหลัง ทำให้เธอสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า

ลูกพี่ลูกน้องที่ตามตูดเธอต้อยๆ ตั้งแต่เด็ก มาพูดว่าเธอเป็นของมือสอง แถมยังให้เธอไปเป็นคนรักของเฉินอิงเหาอีก

“เจิ้งเหม่ยหลิง รู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่”

ฉินซีตาแดงก่ำและกัดฟันถามขึ้น

เจิ้งเหม่ยหลิงแสยะยิ้ม “พอเถอะ พี่ไม่ต้องมาเสแสร้งต่อหน้าฉัน ฉันว่าพี่น่าจะเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้นะ ว่าง่ายหน่อย ฟังพี่เหาเถอะ คืนนี้ไปนอนกับเขาสักคืน พรุ่งนี้เช้าจะมีคู่ค้าทางธุรกิจมากมาย เป็นฝ่ายเข้ามาคุยธุรกิจกับพี่”

ในที่สุดฉินซีก็ตระหนักอย่างถ่องแท้ เจิ้งเหม่ยหลิงกำลังจะขายเธอให้คนอื่น

เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอแตกสลาย

ก่อนหน้านี้เธอดีกับเจิ้งเหม่ยหลิงมาก ตอนที่เจิ้งเหม่ยหลิงเรียนมหาวิทยาลัย เธอยังให้เงินใช้บ่อยๆ

ตอนที่บริษัทของเจิ้งเหม่ยหลิงประสบปัญหาหนัก เธอก็ยื่นมือเข้าไปช่วย

แต่ทว่าวันนี้ ลูกพี่ลูกน้องที่เธอเคยช่วยเหลือ กลับดูหมิ่นว่าเธอเป็นสินค้ามือสอง แถมยังจะส่งเธอไปนอนกับคนอื่น

เฉินอิงเหาไม่ได้พูดห้าม ตอนนี้มีความร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความได้ใจ

เดิมทีเจิ้งเหม่ยหลิงวางแผนกับเขาว่าจะมอมเหล้าฉินซี จากนั้นเจิ้งเหม่ยหลิงจะพาฉินซีไปที่เตียงของเฉินอิงเหา

แต่ทว่าหยางเฉินไม่หลงกล เขาไม่แตะเหล้าสักนิด แถมยังไม่ให้ฉินซีดื่มเหล้าอีกด้วย

ตอนนี้ทั้งสองคนจะกลับแล้ว ทำให้เจิ้งเหม่ยหลิงร้อนใจ จนเผยธาตุแท้ออกมาต่อหน้าของทุกคน

ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ หยางเฉินยังคงนิ่งดุจสายน้ำ แต่ทว่าแววตาของเขาลุ่มลึก มีลูกไฟดวงเล็กสุ่มอยู่ในตา มันสามารถระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

“มองอะไร รีบคุกเข่าสิ ไม่งั้นอย่าว่าพี่เหาโหดเหี้ยมก็แล้วกัน เขาไม่เกรงใจนายแน่!”

เห็นหยางเฉินมองตัวเอง เจิ้งเหม่ยหลิงอดตื่นตระหนกไม่ได้ เธอรีบตวาดใส่หยางเฉิน เพื่อผ่อนคลายความตื่นตระหนกของตัวเอง

หยางเฉินไม่สนใจ สายตาของเขามองไปที่เฉินอิงเหา “แน่ใจเหรอว่าจะให้เราอยู่ที่นี่ต่อ”

“เหม่ยหลิงเป็นคนเชิญมาทานข้าว ยังไงก็ต้องทำตามที่เธอบอก!”

เฉินอิงเหายกยิ้มมุมปาก

ถึงแม้จะอยู่ในช่วงเวลาแบบนี้ แต่เขาก็ยังไม่เผยธาตุแท้ของตัวเอง ให้ทุกคนเห็น เขาต้องรักษาความเป็นสุภาพบุรุษเอาไว้

“แปะๆๆ!”