บทที่227 ตีจนหน้าบวม

เมื่อเห็นมู่เจิ้นปรากฏตัวพร้อมกับกลุ่มคนจำนวนมาก และส่วนใหญ่เป็นผู้นำของตระกูลผู้ร่ำรวยขนาดใหญ่ของเมืองโจวเฉิง ทุกคนดูหน้าหมองคล้ำ

“พ่อ!ทำไมคุณถึงมาที่นี่?”

หวังฉีซึ่งเป็นสุนัขรับใช้อันดับหนึ่งที่ติดตามเฉินอิงเหา ตกตะลึงเมื่อเห็นบุคคลที่คุ้นเคยในฝูงชน

“พ่อ!”

“พ่อ!”

……

ในห้องมีคนสิบกว่าคน มีเจ็ดแปดคนนั้นสังเกตเห็นพ่อของพวกเขาแล้ว

นี่ไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ พ่อของพวกเขามากับชายวัยกลางคนหนึ่ง

และข้างๆ ของชายวัยกลาง ก็ยังมีใบหน้าที่คุ้นเคย นั่นคือมู่เจิ้นที่เพิ่งถูกกลุ่มของพวกเขาไล่ออกจากห้อง

เมื่อกี้ มู่เจิ้นเรียกชายวัยกลางว่า "พ่อ"

แค่นึกถึงเมื่อกี้โจมตีมู่เจิ้น ใบหน้าทุกคนในตอนนี้ก็เต็มไปด้วยความกลัว

ในเวลานี้ ไม่เพียงแต่พวกเขาเท่านั้นที่กลัว แต่ยังรวมถึงพ่อของพวกเขาด้วย

“ดีมาก ผู้นำทุกท่าน เมื่อกี้คนที่ล้อมตีลูกชายของข้า ยังมีลูกชายของพวกคุณด้วย!”มู่ตงเฟิงพูดพร้อมกับเยาะเย้ย

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของผู้นำแต่ละคนก็เปลี่ยนไปอย่างมาก และหลังจากมองหน้ากันแล้วพวกเขาก็ตะโกนใส่ลูกชายอย่างรวดเร็ว: "ไอ้สารเลว! ยังไม่ไสหัวมาที่นี่ ข้อร้องให้คุณชายเจิ้นยกโทษให้!"

ตระกูลมู่นั้นเป็นตระกูลเมืองเอก ถ้าเป็นแค่นั้นก็ยังดี แต่ตระกูลมู่นั้นยังเป็นครอบครัวในเครือตระกูลหานที่ร่ำรวยอันดับชั้นยอด ในเมืองเอก

พูดได้ว่า การรุกรานตระกูลมู่คือการรุกรานตระกูลหาน

สำหรับพวกเขา ตระกูลหานก็คือท้องฟ้า แค่คำพูดคำเดียว ก็สามารถทำลายครอบครัวของพวกเขาได้

มู่ตงเฟิงมีลูกเพียงคน มู่เจิ้น ซึ่งรักมากอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ เขาถูกทำร้ายที่เมืองโจวเฉิง นึกภาพออกได้ว่า ผลที่ตามมาจะร้ายแรงเพียงใด

“คุณชายเจิ้น ผมผิดไปแล้ว! ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ!”

“คุณชายเจิ้น ผมรู้ว่าผิดไปแล้ว!คุณก็ถือว่าผมมันไร้สาระ ปล่อยผมไปเถอะ!”

“คุณชายเจิ้น ผมก็รู้ว่าผิดไปแล้ว!คุณเป็นผู้ใหญ่ที่ใจกว้าง ได้โปรดปล่อยผมเถอะ!”

……

ก่อนหน้านี้ยังร้องเสียงดัง คุณชายใหญ่ตระกูลร่ำรวยที่กำลังจะให้หยางเฉินคุกเข่าลง อ้อนวอนขอความเมตตาจากเฉินอิงเหาแต่ตอนนี้พวกเขาเป็นเหมือนสุนัข นอนอยู่ที่เท้าของมู่เจิ้นเพื่อขอความเมตตา

สีหน้าของเฉินอิงเหานั้นน่าเกลียดถึงสุดขีด คนเหล่านี้ เป็นคนของเขาทั้งหมด กลับให้หยางเฉินได้มาหัวเราะเยาะ

เขาก็พึ่งเห็นมู่ตงเฟิงเป็นครั้งแรกด้วย แต่ยังไม่รู้ฐานะของเขา ดูจากทัศนคติของผู้นำของแต่ะละตระกูลร่ำรวยขนาดใหญ่ในเมืองโจวเฉิง สามารถเดาได้ว่าตัวตนของมู่ตงเฟิงนั้นฐานะดีแค่ไหน

"แม่งเอ๊ย เมื่อกี้พวกมึงยังคงหยิ่งผยองมากไม่ใช่เหรอ? แม้แต่กูยังกล้าทุบตีเลย ตอนนี้รู้ว่ากลัวแล้วเหรอ?"

มู่เจิ้นหยิ่งผยองมากในเวลานี้ เขาวิ่งขึ้นไปก็เตะไปหลายครั้ง เขาเตะพวกคุณชายใหญ่ของตระกูลร่ำรวยทั้งหมดลงกับพื้น ชี้ไปที่คนพวกนั้นพูดอย่างโกรธเคือง：“กูโตมาขนาดนี้ พึ่งจะโดนเขาทุบตีเป็นครั้งแรก วันนี้ถึงพ่อของพวกมึงจะอยู่ที่นี่ กูก็ไม่ปล่อยพวกมึงไป!”

คำพูดของเขา ไม่ได้ไว้หน้าใครเลย

อย่างไรก็ตาม พวกผู้นำของตระกูลร่ำรวยไม่มีคนใดกล้าพูด มีหลายคนทนดูไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป และก้มศีรษะลง

“แม่ง!เบิกตากว้างๆเอาไว้!”

มู่เจิ้นตะโกนใส่ผู้นำเหล่านั้น

มู่ตงเฟิงแค่ยืนอยู่ข้างๆโดยไม่พูดอะไรสักคำ นี่คือลูกชายของเขาที่มีคุณสมบัติที่จะหยิ่งผยองได้ในเมืองโจวเฉิง

เป็นเพราะการยอมจำนนของเขาเอง ถึงทำให้มู่เจิ้นครอบงำตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก โดยไม่แยแสใครในสายตาของเขา

หลังจากที่มู่เจิ้นดุ ผู้นำทุกคนก็ลืมตาขึ้นแล้วมองดูลูกชายของพวกเขา

“เอาท่อเหล็กมาให้ข้า!”

มู่เจิ้นออกคำสั่งให้บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลังเขา

ไม่นาน บอดี้การ์ดก็มาถึงพร้อมกับท่อเหล็กครึ่งหนึ่ง

พวกคุณชายของตระกูลร่ำรวยเหล่านั้นล้วนหวาดกลัวและโง่เขลา มู่เจิ้นนั้นจะลงมือโหดเหี้ยมจริงๆ!

"ปัง!"

มู่เจิ้นไม่พูดอะไรสักคำ หยิบท่อเหล็กขึ้นมาแล้วทุบไปที่แขนของหวังฉีอย่างแรง