บทที่84 อารมณ์ปะทุขึ้น

เดิมทียังมีผู้คนมากมายรอดูเรื่องตลกอยู่ แต่เวลานี้ล้วนผิดหวังกันหมดแล้ว

ฉินเฟยหน้าตาดูคาดไม่ถึง “นี่เป็นไปได้ยังไง? เขามีสิทธิ์อะไรได้รับบัตรเชิญของตระกูลกวน?”

นายท่านฉินเสียเงินไปจำนวนมาก ถึงเอาบัตรเชิญสองใบมาได้ แต่ปัจจุบันนี้หยางเฉินกลับได้รับบัตรเชิญมาเช่นกัน นี่ทำให้เขาไม่มีทางรับความจริงเรื่องนี้ได้

หัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยมองฉินเฟยทีหนึ่ง “ดีที่สุดคุณระวังคำพูดและการกระทำของตัวเองไว้นะครับ บัตรเชิญของคุณผู้ชายท่านนี้ผมเคยตรวจยืนยันมาด้วยตัวเอง หรือว่าคุณยังสงสัยอยู่อีก?”

“หุบปากไปเลย!” ฉินเฟยพึ่งอยากอธิบาย ก็โดนนายท่านฉินตวาดห้ามเอาไว้

“ต้องขอโทษจริงๆ เป็นหลานชายผมที่เข้าใจผิดไป ผมฉินคุนอยู่ที่นี่ ต้องขออภัยทุกท่านด้วย” นายท่านฉินพูดอยู่ลุกขึ้นมา ทำมือขอโทษแขกที่อยู่รอบด้าน

ต่อให้เป็นเพียงพนักงานรักษาความปลอดภัยของตระกูลกวน นั่นก็เป็นตัวแทนตระกูลกวน นายท่านฉินไม่กล้าผิดใจเอาง่ายๆ

สีหน้าของฉินเฟยดูแย่ที่สุด รู้สึกว่าทุกคนกำลังเยาะเย้ยเขา

หยางเวยมองทุกอย่างนี้อย่างรู้สึกสนใจ ไม่พูดจามาตลอด เห็นเรื่องนี้สงบลงมาแล้ว เขาถึงจงใจพูดว่า “ผมว่าแล้ว คุณหยางเป็นแขกพิเศษของตระกูลหยาง จะมาแบบไม่ได้เชิญได้อย่างไร?”

“คุณชายหยาง เกรงว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว เจ้าหนุ่มนี้เป็นลูกเขยสวะที่ถูกตระกูลฉินของผมไล่ออกไปจากตระกูล”

นี่ยิ่งทำให้ฉินเฟยสีหน้ายิ่งดูแย่กว่าเดิม “เขามีสิทธิ์อะไรได้รับบัตรเชิญของตระกูลกวน? ไม่แน่ว่าอาจขโมยมาจากตัวคนอื่น”

หยางเฉินเงียบนิ่งไม่พูด ยกแก้วชาดินเผาสีขาวขึ้น ดื่มไปเบาๆ อึกหนึ่ง

“คุณชายฉิน คุณบอกว่าเจ้าหนุ่มนี้เป็นลูกเขยสวะของตระกูลฉิน คงไม่ใช่ยามกระจอกเมื่อห้าปีก่อนคนนั้น ที่นอนกับน้องสาวคุณคนนั้นมั้ง?” ชายหนุ่มคนที่อยู่โต๊ะเดียวกันยิ้มถามขึ้นมากะทันหัน

“คุณชายสวีทายถูกต้องเลย คือเจ้าสารเลวคนนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้ ตระกูลฉินของผมคงไม่ขายขี้หน้ามาหลายปีขนาดนี้”

มีคนถามถึงเรื่องเก่าพวกนี้ ฉินเฟยให้ความร่วมมือดีมาก มองหยางเฉินแวบหนึ่งด้วยหน้าตาเยาะเย้ย “ที่น่ารังเกียจคือเจ้าสารเลวคนนี้หลังจากแต่งเข้าบ้านมาได้ไม่นาน คาดไม่ถึงหายตัวไปห้าปีเลย พวกคุณเดาสิ เขาไปที่ไหนแล้ว?”

“คุณชายฉินอย่ามัวลีลาเลย รีบบอกมาเถอะ!” มีคนพูดเร่ง

“เขานะเหรอ ไปชายแดนเหนือมา แถมยังไปทีหนึ่งตั้งห้าปี หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้พึ่งจะกลับมา” ฉินเฟยหัวเราะเสียงดังบอกไป

“เป็นทหารห้าปี น่าจะเก่งมากสินะ?” ชายหนุ่มคนก่อนหน้านั้นแกล้งถามแบบตกใจ

คนที่สามารถนั่งอยู่ตรงนี้ได้ ล้วนเป็นคนร่ำรวยและสูงศักดิ์ และจะเห็นคนอายุเท่ากันที่ไปเป็นทหารมาห้าปีอยู่ในสายตาได้อย่างไร?

“เก่งมากเลยทีเดียว!”

ฉินเฟยพูดเสียดสีใส่ “ว่ากันว่าเลี้ยงหมูอยู่ที่ชายแดนเหนือห้าปีเลย ฮ่าๆๆๆ......”

“ฮ่าๆๆ......”

คนที่โต๊ะเดียวกันล้วนหัวเราะเสียงดังขึ้นมาแบบเกินเหตุ

“คุณชายฉิน จะว่าอย่างไรเขาก็เป็นลูกเขยของตระกูลฉิน ไร้ความสามารถขนาดนี้จริงๆ เหรอ?”

และมีชายหนุ่มคนหนึ่งพูดเย้ยหยัน ในคำพูดเต็มไปด้วยการหยอกล้อ

“ลูกเขยตระกูลฉิน?”

ฉินเฟยส่งเสียงหัวเราะ พูดเหยียดหยาม “เมียแพศยาคนนั้นของเขาเป็นคนโง่เง่า คาดไม่ถึงยังอยากอยู่ด้วยกันกับเจ้าสวะแบบนี้ ตอนนี้พวกเขาทั้งครอบครัวโดนคุณปู่ผมไล่ออกจากตระกูลแล้ว พวกคุณอย่าเอาเขามารวมกับตระกูลฉินอีกเด็ดขาด”

“ภรรยาของฉัน เป็นหัวข้อพูดคุยของแกตั้งแต่เมื่อไร?”

น้ำเสียงหยางเฉินสงบนิ่ง วางแก้วชาดินเผาสีขาวลง จ้องฉินเฟยตาไม่กะพริบ

ใบหน้าของเขาเหมือนมีดคม เฉียบแหลมชัดเจน เวลานี้มุมปากมีความเย็นชานิดๆ ลูกตาที่ดำลึกนั้น ปลดปล่อยแสงผู้คนหวาดหวั่นออกมา

ไม่รู้ว่าเป็นความเข้าใจผิดหรือไม่ ฉินเฟยเหมือนมองเห็นแสงหนาวเหน็บสีม่วงในดวงตาของหยางเฉิน ประกายผ่านไป

ในชั่วพริบตาเดียว อุณหภูมิของทั้งห้องโถงงานเลี้ยงเสมือนลดลงหลายองศาเฉียบพลัน ทุกคนล้วนอดสั่นเทิ้มกันไม่ได้

ฉินเฟยที่ถูกหยางเฉินจ้องอยู่ ยิ่งรู้สึกได้แจ่มแจ้ง สั่นไปทั่วตัว เหมือนว่าเขาไม่ได้เผชิญหน้าอยู่กับคน แต่เป็นปีศาจร้ายที่มาจากนรกขุมที่เก้า ทำให้เขาหวาดผวาถึงขั้นสุด

แต่เพียงแค่ชั่วขณะหนึ่ง หลังจากเขาสะบัดความคิดที่ไม่สมจริงนี้ทิ้งไป พูดจาเดือดดาล “นี่เป็นความจริงที่คนเจียงโจวรู้กันหมด หรือว่าฉันพูดอะไรผิดไป?”

“ผิดแล้ว!”

ความรู้สึกบนหน้าหยางเฉินหายไปหมดจด เสียงเย็นชาลงมาก

ฉินเฟยยักคิ้ว เผชิญหน้าสู้ “นี่คือเรื่องจริง จะผิดได้ยังไงกัน?”

หยางเฉินตอบอย่างนิ่งเฉย “เรื่องพวกนี้ หรือว่าไม่ใช่ตระกูลฉินร่วมมือกับแกทำเพื่อยึดครองซานเหอกรุ๊ปจากในมือของฉินซีมาเหรอ?”

คำพูดนี้ออกมา โดยรอบเงียบงันลง

แม้แต่หลายโต๊ะข้างเคียงที่กำลังถกเถียงยังหยุดลงหมด ทุกคนล้วนมองหยางเฉินด้วยท่าทางตกใจ

ในใจนายท่านฉินและฉินเฟยทั้งสองคนตื่นตระหนกอย่างยิ่ง เรื่องนี้ในตอนนั้นเป็นฉินเฟยแอบวางแผนลับหลังจริง นายท่านฉินพึ่งมารู้ความจริงตอนท้าย แต่เพื่อให้ได้ซานเหอกรุ๊ปมา ยังกดเรื่องนี้ลงไปแล้ว

นอกจากพวกเขาสองปู่หลาน ก็ไม่มีใครรู้อีก หยางเฉินรู้ได้อย่างไรกัน?

ถ้าเรื่องนี้เปิดโปงออกไปจริง ตระกูลฉินคงขายขี้หน้าจริงๆ

ช่วงเวลานี้ ตระกูลฉินได้รับการลงทุนของตระกูลหยาง และสานสัมพันธ์กับตระกูลและกิจการไม่เลวบางส่วนที่เจียงโจวด้วย ซึ่งพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว

ช่วงนี้ผู้คนมากมายล้วนเชิญฉินเฟยไปทานข้าวก่อนเองเพื่อสานสัมพันธ์กับตระกูลฉิน เขาจึงลืมตัวไปตั้งนานแล้ว ใกล้จะลืมว่าก่อนหน้านี้หยางเฉินเกือบทำเขาตายไป

เวลานี้กลับโดนหยางเฉินมาต่อว่า แถมยังพูดความจริงเมื่อห้าปีที่แล้วอีก ชั่วขณะนั้นอับอายและโกรธเคือง

“แกกล้ามาพูดจาเหลวไหลที่ตระกูลกวน รู้มั้ยคำว่าตายเขียนยังไง?”

ฉินเฟยรีบลุกขึ้นมาทันที ในสายตาเต็มไปด้วยความโกรธ

หยางเฉินหรี่ดวงตานิดหน่อย เปล่งประกายแสงหนาวเหน็บ “เขียนไม่เป็นจริงๆ ไม่อย่างนั้นแกมาสอนฉันหน่อยว่าเขียนยังไง?”

ในแววตาลึกของฉินเฟยเปล่งประกายแรงอาฆาตแค้นรุนแรง โดยเฉพาะไม่ยี่หระเลย ก้าวมาด้านหน้า จนมาถึงตรงหน้าหยางเฉิน มุมปากเผยเส้นรัศมีวงกลมที่ชั่วร้ายออกมา “ในเมื่อแกเขียนไม่เป็น งั้นฉันจะสอนแกเขียนเป็นยังไง!”

เขาพึ่งพูดจบ ถือโอกาสคว้าไวน์แดงลาโฮรมาเนกงติที่ยังไม่ได้เปิดมาขวดหนึ่ง ทุบลงด้านบนศีรษะของหยางเฉินอย่างหนัก

ชั่วขณะนั้นที่ขวดไวน์กำลังร่วงลง เห็นเพียงหยางเฉินยื่นมือออกมาแบบปีศาจร้าย คว้าข้อมือของเขาไว้ฉับพลัน