บทที่85 ไสหัวมาขอโทษ

คนที่โต๊ะเดียวกันต่างเงียบกริบหมด เหมือนนั่งอยู่บนกองไฟ นั่งอยู่ด้วยกันกับหยางเฉินปีศาจร้ายแบบนี้ พวกเขายังไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง

โดยเฉพาะเป็นหยางเวย ยิ่งประหม่าอย่างยิ่ง เขารู้ว่าหยางเฉินแกร่งมาก แต่กลับนึกไม่ถึงว่าหยางเฉินสามารถแกร่งได้ถึงขั้นนี้

อีกทั้งความกล้าของหยางเฉินก็มากมาย ไม่ว่าจะถือโอกาสทำข้อมือของฉินเฟยขาด หรือว่าลงมือกับคนที่ยอดเยี่ยมสุดของตระกูลกวนต่อหน้าสาธารณชน ล้วนเป็นการเหยียดหยามต่อตระกูลกวนทั้งนั้น

กลับไปดูหยางเฉิน คว้าชาชั้นดีกานั้นขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ เทเต็มแก้ว แล้วจิบเบาๆ อึกหนึ่ง

วางแก้วชาลง ก่อนจะเคาะนิ้วชี้ที่โต๊ะเป็นจังหวะ

“ตึก! ตึก! ตึก!”

เสียงที่ดังชัด ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เงียบงัน ดุจเสียงของปีศาจร้าย เล้าโลมหัวใจของแต่ละคนอย่างลึกซึ้ง

“แกต้องตาย!”

กวนเสว่ซงหน้าเต็มไปด้วยเลือด ตะคอกใส่อย่างดุร้าย

เขาในฐานะคนอายุน้อยที่ดีเลิศสุดของตระกูลกวน แม้กระทั่งผู้นำของตระกูลกวนยังตกทอดมาถึงเขาแบบข้ามรุ่น ปัจจุบันนี้กลับถูกหยางเฉินกดศีรษะลงบนโต๊ะอย่างแรงต่อหน้าผู้คน นี่คือการเหยียบย่ำต่อเขาอย่างมหาศาล

ในเวลานี้เอง ผู้อาวุโสที่ใส่ชุดสูทรองเท้าหนังคนหนึ่งรีบเข้ามากระซิบที่ข้างหูของกวนเสว่ซง ใช้เสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนสามารถได้ยิน “คุณชายซงครับ ผู้นำกำชับว่างานเลี้ยงวันเกิดกำลังจะเริ่มแล้ว รอให้งานจบ ย่อมจะไม่ให้เขามีชีวิตรอดเป็นแน่ครับ”

ได้ยินผู้อาวุโสพูดถึงผู้นำ กวนเสว่ซง ที่เดือดดาลอย่างยิ่งจึงควบคุมไฟโกรธเอาไว้ เหมือนมองดูคนตายอย่างนั้น จ้องหยางเฉินแล้วพูดว่า “ทะนุถนอมช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตแกให้ดีเถอะ!”

พูดจบ กวนเสว่ซง หมุนตัวออกไป เหลือแขกที่ตกใจค้างกันกลุ่มหนึ่งไว้

นายท่านฉินมองทางหยางเฉินอย่างเคร่งขรึม จนกระทั่งตอนนี้ เขาถึงสำนึกได้ว่าลูกเขยที่ถูกเขาเห็นเป็นสวะมาโดยตลอดคนนี้ ไม่ได้มีภายนอกที่ธรรมดาขนาดนั้น

ในดวงตาของฉินเฟยดูแดงเลือด บนข้อมือมีความเจ็บแสบลอยมา ทำให้เขาเกือบจะสลบไป

หยางเฉินลงมือโหดเหี้ยม ข้อมือของฉินเฟยหักขาดถึงที่สุด แม้กระทั่งกระดูกที่ขาวน่ากลัวยังมองเห็นได้ ดูท่าทางมือข้างนี้คงรักษาไว้ไม่ได้

นายท่านฉินเข้าใจเช่นกัน ท่าทางที่ฉินเฟยเลือดสดไหลนอง ปรากฏอยู่ที่งานเลี้ยงวันเกิดของผู้นำตระกูลกวน ไม่เป็นมงคลมากๆ ไม่แน่ว่าเพราะเหตุนี้อาจจะโดนตระกูลกวนเคียดแค้นเอาได้ จึงถือโอกาสพาฉินเฟยแอบหนีออกไป

หยางเฉินก็ไม่รีบร้อน วันนี้เดิมทีมาก่อเรื่องวุ่นวาย เพียงแค่คาดไม่ถึงว่าตระกูลกวนจะอดทนได้ขนาดนี้ เขาตีคนหนุ่มที่ยอดเยี่ยมสุดของตระกูลกวนต่อหน้าสาธารณชนได้ ตระกูลกวนยังสามารถอดทนไม่บังคับให้เขาออกไป

หยางเวยในเวลานี้นั่งไม่ติดแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สถานะของหยางเฉิน แต่ก็ค้นหาบางเรื่องมาชัดเจน รู้ว่าหยางเฉินและมารดาของเขา หลายปีก่อนหน้านี้ถูกไล่ออกมาจากตระกูลอวี๋เหวิน

สำหรับเขานั้น ตระกูลอวี๋เหวิน นำเยี่ยนเฉินกรุ๊ปมอบให้หยางเฉิน เป็นแค่การชดเชยต่อเขา และเขาก็เข้าใจว่าหยางเฉินมีความแค้นใจต่อตระกูลอวี๋เหวิน

ตอนนี้ตระกูลหยางและตระกูลกวน มีการร่วมงานกันมากมาย บัดนี้เห็นได้ชัดว่าหยางเฉินผิดใจตระกูลกวนแล้ว เขาไม่รู้ว่าควรจะเลือกอย่างไร

หลังจากลังเลใจอยู่หน่อย หยางเวยหัวเราะแล้วลุกขึ้น “ผมจะไปเข้าห้องน้ำ”

หลังจากมาที่ข้างนอกโดยตรง หยางเวยรีบต่อสายไปยังหมายเลขหนึ่ง รายงานเรื่องของที่นี่ให้หยางเซี่ยงหมิงฟังรอบหนึ่ง

ผ่านไปตั้งนาน หยางเซี่ยงหมิงถึงพูดด้วยเสียงทุ้ม “เรื่องนี้ ขอเพียงแกดูข้างๆ ไม่ว่าหยางเฉินทำอะไร แกห้ามเข้าไปแทรก แต่ไม่ต้องจงใจหลบเลี่ยงหยางเฉิน”

“คุณปู่ครับ นี่คุณปู่ให้ผมมองดูสถานการณ์เปลี่ยนแปลงไปเฉยๆ?” หยางเวยเข้าใจความหมายของหยางเซี่ยงหมิงแล้ว

หยางเซี่ยงหมิงบอกว่า “ถูกต้อง ถึงแม้หยางเฉินจะยังหนุ่ม แต่ก็ไม่เหมือนคนที่บุ่มบ่าม ถึงพูดว่าเขาถูกไล่ออกจากตระกูลอวี๋เหวิน แต่ตอนนี้เป็นท่านประธานของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ตระกูลกวนอยากเอาเขาตาย ก็ไม่ง่ายนัก”

“ครับ งั้นผมจะไปทำตามคำสั่งของคุณปู่” หลังหยางเวยวางสายโทรศัพท์ กลับไปยังห้องโถงอีกครั้ง นั่งอยู่ข้างกายของหยางเฉินต่อไป

หยางเฉินมองหยางเวยแบบมีความหมายลึกซึ้งแล้วหัวเราะ แต่ไม่พูดอะไร รอยยิ้มที่แปลกประหลาดอันนี้ กลับทำให้หยางเวยหวาดผวามาก

ในเวลานี้ ประตูห้องโถงงานเลี้ยงค่อยๆ ปิดลง เสียงเพลงอวยพรวันเกิดที่ไพเราะดังขึ้น งานเลี้ยงวันเกิดเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ

ผู้อาวุโสคนหนึ่งที่สวมชุดแบบจีนโบราณสีแดงค่อยๆ ก้าวเดินมา

ผู้อาวุโสท่านนี้ไม่ใช่ใครอื่น คือตระกูลกวนหนึ่งในสี่พรรคแห่งเมืองเจียงโจว ผู้นำกวนเจิ้งซาน

“วันนี้เป็นวันเกิดอายุเจ็ดสิบปีของผม ขอบคุณแขกทุกท่านเป็นอย่างมาก ที่สละเวลางานมาเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของผม”