ตอนที่ 237
บทที่ 603 เรื่องราวของตัวละคร (10)
October 22, 2026
บทที่ 603 เรื่องราวของตัวละคร (10)
“โอ้ใช่ เธอต้องรู้สิ่งนี้เนื่องจากเธอเป็นวีรบุรุษอันดับต้นๆ จริงหรอที่ออร์เดนยังมีชีวิตอยู่?”
ตึก-ตึก— ตึก – ชอคจุนกยองเดินเท้าเปล่าแล้วยืนใกล้จินเซยอน ความสูงต่างกันอย่างน้อย 40 เซนติเมตร จินเซยอนต้องเอนศีรษะลงมากจนคอเริ่มเจ็บ
“ถ้าออร์เดนยังมีชีวิตอยู่ นั่นหมายความว่าตอนนี้เราใกล้กับเขาจริงๆ”
จินเซยอนตอบโดยไม่คิดมาก เดินไปทางตะวันออกของโคโลเซียมเป็นวลาดิวอสต็อก วลาดิวอสตอคเป็นที่ที่มีข่าวลือเกี่ยวกับออร์เดน ชอคจุนกยองเลิกคิ้วของเขาอย่างไม่พอใจกับคำตอบของจินเซยอน“นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันถาม ฉันถามว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า”
“ชาววลาดิวอสต็อกดูเหมือนจะคิดอย่างนั้นนะ พวกเขาบูชาออร์เดน”
“…บูชา?”
“ใช่ ตามที่กล่าวมาทั้งหมดนั้นแหละ ต้องขอบคุณออร์เดนที่พวกเขาได้อาศัยอยู่อย่างสงบในวลาดิวอสต็อก เมืองที่ถูกทอดทิ้งมานานโดยไม่ต้องกังวลกับการรุกรานของสัตว์ประหลาด”
“อืม…มันเป็นความจริงที่ว่าออร์เดนจะตามล่าสัตว์ประหลาดด้วยตัวเอง”
“ฉันไม่แน่ใจเกี่ยวกับเรื่องนั้น มันอาจเป็นคนอื่น ใครบางคนที่แข็งแกร่ง แต่ก็มีความลับเหมือนดอกบัวดำ”
จินเซยอนยักไหล่และชอคจุนกยองหัวเราะเบาๆ
“อุ๊บ ช่างเถอะ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อคุยซะหน่อย”
“ฉันเห็นด้วย”
ชอคจุนกยองและจินเซยอนยืนเคียงข้างกันและจ้องที่ลานตรงหน้า แต่สองคนนี้ไม่ได้เป็นคนเดียวที่มีตาของพวกเขาในโคลีเซียม หลายคนสังเกตจากระยะไกล รวมถึงสมาชิกของคณะคมีเลียนที่ติดตามชอคจุนกยองมาอย่างลับๆ และ วาสท์อิคซ์เพนซ์ ผู้แสดงตนอย่างเปิดเผย ดังนั้น ชอคจุนกยองจึงก้าวเท้าเข้าไปในวงแหวนแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆจากนั้นเขาก็ตะโกนออกมาจากปอด “เฮ้ ตาแก่ -!”
เสียงของเขาสั่นสะเทือนไปทั้งโลกและชั้นบรรยากาศ ชอคจุนกยอง ตะโกนเรียก วาสท์อิคซ์เพนซ์ ด้วยความกระตือรือร้น“คุณจะไม่ออกมาหรอ?!”
เสียงร้องของเขาดังก้องผ่านโคโลเซียม แต่วาสท์อิคซ์เพนซ์ไม่ตอบสนอง เพียงแค่มองจากระยะไกลเท่านั้น“…อื้มม ก็เป็นที่ชัดเจนว่าชายชราผู้โลภนั้นยังไงงง”
ชอคจุนกยองพึมพำอย่างไม่พอใจวาสท์อิคซ์เพนซ์ เหตุผลของการมาที่นี่ชัดเจนในขณะที่เขาพูด วาสโก้ประกาศว่าเขาจะให้รางวัลแก่ผู้ชนะด้วยทุกสิ่งที่เขาต้องการ วาสท์อิคซ์เพนซ์อาจมีการวางแผนที่จะขอ ‘ความเป็นอมตะ’“ไม่ต้องสนใจคนขี้ขลาดหรอก ไปก่อนกันเถอะ”
ชอคจุนกยองตบไหล่จินเซยอน อย่างไรก็ตามจินเซยอนดูเหมือนลังเลเล็กน้อยเมื่อเธอมองไปรอบๆ ชอคจุนกยองเธอพยายามหาดอกบัวดำ แต่ไม่เจอเขาในบริเวณใกล้เคียงนี้เลย“…”
ชอคจุนกยองเป็นคนเดียวเหรอ? ดอกบัวดำเข้าประตูปีศาจอาณาจักรแล้วไม่ใช่หรอ?จินเซยอนปกปิดความผิดหวังของเธอและเริ่มเดิน“ฉันเดาว่าเธอยังไม่ได้ชื่อ นักธนูผู้ศักดิ์สิทธิ์ โดยไม่มีอะไรหรอกนะ วะฮะฮ่า โอ้ ไงก็เถอะ -”
เขาประทับใจในความกล้าหาญของเธอ ชอคจุนกยองยิ้มแย้มแจ่มใสเมื่อดึงการ์ดออกมา จินเซยอนดูที่การ์ดมันถูกเรียกว่า [จดหมายเชิญไปยังห้องรัก]“นี่อะไร…?”
“การ์ดที่ฉันได้มาเพื่อเรียกเพื่อนของฉันคนหนึ่งนะ ฉันรู้ว่าเธอกำลังมองหาใคร ดังนั้นมาเริ่มกันเถอะ”
“….”
ด้วยความประหลาดใจของเธอ เขามีไหวพริบมากกว่าที่เธอคิด แม้ว่าจินเซยอนจะรู้สึกเขินอายที่เขาอ่านใจเธอออก แต่ในไม่ช้าเธอก็ยิ้มเล็กน้อยและพยักหน้า
“เป็นความคิดที่ดี”
มันก็เหมือนกับการพูดที่ว่า จุดจบนั้นหมายถึงความชอบธรรม
“เจ๋ง ไปกัน”
“อื้ม”
จากนั้น จินเซยอนและชอคจุนกยองก็เดินเข้าไปในปากของปีศาจ ‘วาสโก้’ เคียงข้างกัน
**
[สาธารณรัฐแห่งลีออง]
ไอรันและอัศวินของเธอเริ่มต่อสู้กับสัตว์ประหลาดทันทีที่พวกเขาเข้าไปในกำแพง พวกเขาใช้ดาบเพื่อค้นหาและช่วยเหลือเจ้าชายในทางกลับกัน เจนและผมจากไป ตอนนี้ผมไม่มีพลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาด เพียงแค่ทำลายกำแพงผมก็แทบจะไม่ไหวแล้ว-บอส เธอได้ยินฉันไหม?
สิ่งแรกที่ผมทำคือ ส่งข้อความถึงบอส แต่เธอไม่ตอบกลับเป็นเวลานาน‘มีบางอย่างที่ไม่ดีเกิดขึ้นกับเธอหรือเปล่า?’