ตอนที่ 238
บทที่ 604 เรื่องราวของตัวละคร (11)
October 22, 2026
บทที่ 604 เรื่องราวของตัวละคร (11)
[สาธารณรัฐลีโอเรส]
“…เฮ้ออ”
แชนายอนถอนหายใจอย่างหนัก เมื่อเห็นสิ่งนี้ เด็กๆ ที่อยู่รอบๆ เธอก็เริ่มร้องไห้ พวกเขายืนอยู่บนซากตึกที่พังทะลาย ในบริเวณใกล้เคียงมีป้ายโลหะ [สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า] ล้มอยู่บนพื้นดิน
“อืออ….”
เด็กคนหนึ่งเดินเข้ามาหาแชนายอนด้วยการเขย่าขาของเธอ เด็กคนนั้นพยายามพูดอะไรบางอย่าง
กี๊กกกกกก!
“อาาา!”
อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าเด็กก็นอนราบกับพื้นได้เมื่อยินเสียงสัตว์คำราม
“…ไม่ต้องกังวลนะ”
แชนายอนปลอบโยนเด็กๆ ในขณะที่เธอหันหลัง ปีศาจที่คล้ายหมาป่า ปีศาจที่เหมือนปลาหมึกยักษ์และปีศาจมนุษย์ที่มี 8 อันกำลังจ้องมองเธอด้วยเจตนาฆ่า
“พี่สาวคนนี้จะปกป้องพวกเธอทั้งหมดเอง”
แชนายอนแยกส่วนของพลังเวทย์มนตร์ของเธอออกและสร้างกำแพงป้องกันรอบเด็กๆ เนื่องจากการสร้างกำแพงไม่ใช่สิ่งพิเศษของเธอ การใช้พลังเวทย์ของเธอจึงพุ่งสูงขึ้น ถึงกระนั้นเธอก็รู้สึกดีกว่าการที่จะมีคนบาดเจ็บ
-กี๊กกกกกก!
ปีศาจหมาพุ่งเข้ามาข้างหน้า แชนายอนเหวี่ยงดาบของเธอไปที่หัวของมันแล้วผ่าครึ่งอย่างสวยงาม
-อาาาาา! – พี่สาวทำได้!เด็กๆ ในกำแพงส่งเสียงเชียร์ทันทีที่เธอตัดสัตว์อสูร 1 ตัวได้ เพียงแค่ได้ยินพวกเขา มันก็ช่วยเพิ่มพลังให้เธอ แต่แล้วก็มีสัตว์ประหลาดที่น่ารำคาญปรากฏขึ้น
-กี๊กกกกกก!
เสียงดังขึ้นมาจากท้องฟ้า แชนายอนรีบเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
-กี๊กกกกกก! -กี๊กกกกกก!ปีศาจที่บินได้นับร้อยนับกำลังรวมตัวกันอยู่รอบตัวเธอ
“…ฉันไม่เก่งเรื่องการต่อสู้ทางอากาศนะย่ะ”
ในการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดในอากาศ แชนายอนต้องใส่พลังเวทย์มนตร์ลงในดาบของเธอเพื่อเพิ่มความยาวของดาบ แม้ว่ามันจะไม่ยาก แต่เธอก็ยังเป็นห่วงเด็กๆ หากเธอเหวี่ยงดาบไปในทิศทางที่ผิดโดยบังเอิญขึ้นมา สิ่งที่ตามมาจะเป็นการทำลายกำแพงและแม้กระทั่งการฆ่าเด็กๆ ที่อยู่ภายในกำแพง
– เราเชื่อในตัวพี่นะครับ!– อย่าตายนะ!การให้กำลังใจอย่างอบอุ่นของเด็กๆ ดูเหมือนจะเป็นการเชื้อเชิญนกปิศาจ
-กี๊กกกก!
ด้วยเสียงกรีดร้องที่รุนแรง
!“-”
แชนายอนรวบรวมพลังเวทย์มนตร์ของเธอในดาบบัลมุงก์ และเหวี่ยงมันเป็นเส้นโค้งขนาดใหญ่ ใบมีดของดาบบัลมุงก์แผ่ออกไปเหมือนกระแสลมและกำจัดทุกอย่างที่ขวางหน้า
บางสิ่งพุ่งขึ้นจากพื้นในระยะไกล หากปราศจากเสียง มันจะทิ้งไว้ข้างหลังเส้นโค้งที่ทำเครื่องหมายเส้นทางของมัน ไม่ว่าเธอจะมองมันแค่ไหน เธอก็แค่นึกถึงปืนจากผู้ชายคนหนึ่ง
Kwaaaaa-!
หลังจากช่วงเวลาแห่งความเงียบงัน เสียงปรบมือดังสนั่นขึ้น และเสียงปืนดังขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากการยิง
Kwaaaa-!
เส้นที่ทิ้งไว้ข้างหลังโดยวัตถุที่บินได้แยกออกเป็นหลายเส้นทาง เมื่อเห็นสิ่งนี้ แชนายอนก็รู้ว่ากระสุนถูกยิงหลายนัดพร้อมกัน กระสุนเดินทางเร็วกว่าเสียง หลังจากพวกมันเจาะทะลุแค่สัตว์อสูรเท่านั้น เสียงกระทบก็ดังขึ้น
“…เฮ้ออ”
แชนายอนปักดาบบัลมุงก์ลงพื้นและยืนพิงมัน แม้ว่าเธอจะยังคงถูกรายล้อมไปด้วยสัตว์ร้าย แต่สัญชาตญาณของเธอบอกเธอว่า การต่อสู้ที่ยาวนาน 24 ชั่วโมงของเธอกำลังจะสิ้นสุดลง
Kwaaaaa-!
กระสุนที่เทลงลงสู่พื้นทั้งหมดได้ทำลายสัตว์ร้ายทั้งในท้องฟ้าและบนพื้นดิน ด้วยเหตุผลแปลกๆ บางอย่าง กระสุนดูเหมือนจะมีจิตใจ ขณะที่พวกมันโค้งอย่างอิสระและโจมตีเป้าหมายที่นับไม่ถ้วน
แชนายอนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอรู้ว่าพันธมิตรของเธอนี้ไม่เคยพลาดในเรื่องของเป้าหมายของเขา เธอเชื่อมั่นว่าในที่สุดเธอก็สามารถพักได้เสียที
“มานี่สิ”
แชนายอนถอนกำแพงและรวบรวมเด็กๆ ตอนแรกเด็กๆ ตัวสั่นด้วยความกลัวจากการยิงที่ดูไม่เหมาะสม แต่มันใช้เวลาไม่นานสำหรับพวกเขาที่จะตระหนักว่าไม่ใช่เรื่องไม่ดี แชนายอนล้มลงบนพื้นและเก็บลมหายใจของเธอ