ตอนที่ 239
บทที่ 605 เรื่องราวของตัวละคร (12)
October 22, 2026
บทที่ 605 เรื่องราวของตัวละคร (12)
จินเซยอนและชอคจุนกยองมาถึงที่ห้องรอของโคโลเซียม คนรับใช้ของวาสโก้แนะนำพวกเขาเป็นการส่วนตัว มีโต๊ะแฟนซีและเก้าอี้หรูหราวางอยู่ข้างใน และจินเซยอนกับชอคจุนกยองก็รีบคว้าที่นั่งทันที
“โอ้?”
เมื่อจินเซยอนนั่งบนเก้าอี้ เธอก็อุทานด้วยความประหลาดใจ เก้าอี้ที่โอบร่างกายท่อนล่างของเธออย่างสะดวกสบาย เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน
“ลอร์ดวาสโก้เป็นนักสะสมที่มีชื่อเสียง ทุกรายการที่แขกของเราเห็นนั้นล้วนเป็นผลงานชิ้นเอกของเขาครับ”
จินเซยอนไอแห้งๆ ออกมา มันทำให้เธอรู้สึกเขินอายเพราะจิตใต้สำนึกของเธอปะทุออกมา แต่ชอคจุนกยอง แค่หัวเราะอย่างเหยียดหยาม
“วิธีการแสดงสูงส่งและทรงพลังด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาถูกแบบนี้นะเรอะ สิ่งที่เรามีในที่ลับของเรายังดีกว่านี้เป็นพันๆ เท่าเลย”
“…!”
ชอคจุนกยองมีความหมายเพียงอย่างเดียวที่จะกล่าวคำเยาะเย้ย แต่มันเป็นสิ่งที่ผู้รับใช้ไม่สามารถมองข้ามได้ การแสดงออกของเขาบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ไหล่ของเขาสั่นและท้องของเขาเดือดด้วยความโกรธ เขารู้สึกอยากฆ่าชอคจุนกยองซะเดี๋ยวนี้ แต่เขาก็แทบจะรั้งตัวเขาไว้โดยไม่รู้ว่า เพราะนายเหนือหัวของเขาจะไม่ชอบที่ผู้ท้าชิงหายไป“โปรดงดเว้นจากการพูดเรื่องโกหกด้วยครับ โคโลเซียมนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของเทพเจ้าของเรา เขาสามารถดูคุณได้หากเขาต้องการ”
“ฉันไม่ได้โกหก นายพังพอนหลังค่อม นายเคยไปที่ลับของเราไหมละ? นายเคยนั่งบนเก้าอี้ของเราหรือนอนบนเตียงของเราไหม?”
ที่ลับของคณะคมีเลียนเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่สร้างขึ้นโดยคิมฮาจิน จากมุมมองของชอคจุนกยอง เฟอร์นิเจอร์ของคิมฮาจินนั้นดีกว่าของที่เขาเห็นและสัมผัสที่นี่
“… .”
คนใช้พูดไม่ออก จินเซยอนเห็นความโกรธจากการแสดงออกอันหนาวเหน็บของเขาและขัดขวางปากของชอคจุนกยองอย่างรวดเร็ว
“อะแฮ่ม ขอบคุณที่นำทางพวกเรานะ”
ถึงอย่างนั้นคนใช้ก็ไม่หยุดจ้องที่ชอคจุนกยอง แน่นอนว่าชอคจุนกยองไม่ใช่คนที่เขินอายจากการต่อสู้ เขามองกลับไปที่คนรับใช้และยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ในความคิดของเขา เขาแค่คิดว่าจะบรรเทาความเบื่อหน่ายโดยการต่อสู้
-ช่างมันน่า
ในขณะนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเพดาน ทำให้ทั้งจินเซยอนและชอคจุนกยองตกใจ คนใช้จึงถอนความโกรธของเขาทันทีและคุกเข่าลง
“ขออภัยด้วยครับนายท่าน”
ชอคจุนกยองมองขึ้นไปบนเพดาน เสียงดังขึ้นอีกครั้งจากที่เดียวกัน
– สิ่งที่คุณพูดได้ดึงดูดความสนใจของฉันซะจริง สินค้าทุกชิ้นที่ฉันครอบครองมีคุณภาพดีที่สุด คุณบอกว่าพวกมันไม่ดีงั้นรึ?
วาสโก้ไม่ได้เป็นนักสะสมในทางที่ผิดเหมือนบาอัล แต่ในฐานะปีศาจที่เชี่ยวชาญในการค้นพบสมบัติ สิ่งที่ชอคจุนกยองพูดนั้นดึงดูดความสนใจของเขา
“ฉันกำลังพูดถึงว่าสิ่งที่เรามีในที่ลับของเราดีกว่า”
ชอคจุนกยองพูดด้วยความมั่นใจ คนใช้กระโดดด้วยความตกใจขณะที่วาสโก้นิ่งอยู่แน่นอน ความเชื่อมั่นของชอคจุนกยองนั้นเป็นเพียงธรรมชาติเท่านั้นที่ได้มาจากเฟอร์นิเจอร์ของคณะคมีเลียน คนแคระเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่หายากและเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีฝีมือดีที่สุด การเดินทางของวาสโก้ในหลายมิติทำให้เขาได้รับไอเทมมากมายหลายอัน แต่เขามีเพียง ‘อาวุธ’ เท่านั้น นี่เป็นเพราะคนแคระนั้นเป็นที่รู้จักกันเฉพาะอาวุธ“ยิ่งมากกว่านั้น เสียงของคุณเป็นผู้หญิงมากกว่าที่ฉันคาดไว้นะ”
ชอคจุนกยองพูดกันเรื่องเฟอร์นิเจอร์ เขาอยากรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับเพศของวาสโก้ เมื่อได้ยินเสียงที่เปล่งออกมาจากเพดาน เขาก็เดาได้แค่ว่าวาสโก้เป็นผู้หญิง
– …ปีศาจนั้นไม่มีเพศ แต่ขึ้นอยู่กับร่างกายของชาติ หากคุณกำลังพูดถึงตอนนี้ ฉันเป็นผู้หญิงแน่นอน
วาสโก้ตอบ แม้ว่าเธอจะพูดเหมือนว่าเธอเป็นคนใจกว้าง แต่ความไม่พอใจในเสียงของเธอก็ชัดเจน
– ไม่ว่าในกรณีใด ฉันอยากที่จะเห็นเฟอร์นิเจอร์ในที่ลับของคุณเหลือเกิน หากคุณสามารถมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ได้ละก็นะ
“ฮ่าๆๆๆ เยี่ยมเลย ฉันจะพาคุณไปที่ลับและพาคุณไปดูเอง”
-…ดี ฉันหวังว่าความมั่นใจนี่จัไม่ใช่แค่มาจากความเย่อหยิ่งตามธรรมชาติของมนุษย์นะ
จากนั้น เสียงของวาสโก้ก็ถูกตัดออก คนรับใช้ของวาสโก้ลาชอคจุนกยอง ก่อนจะไปยังแสงสะท้อนก่อนออกเดินทางเช่นกัน
“…ดูเหมือนว่าทฤษฎีของเราจะถูกต้อง”
ทันทีที่พวกเขาหายไป จินเซยอนก็พึมพำด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ทฤษฎีอะไร?”
“ปีศาจตัวนั้นหมกมุ่นกับสิ่งต่างๆ มากกว่ามนุษย์ หากนายคิดเกี่ยวกับมัน จินน์เป็นมนุษย์ที่ได้รับอิทธิพลจากปีศาจเพื่อไล่ตามความต้องการของพวกเขา ในกรณีนี้ปีศาจควรเป็นอวตารของความปรารถนา”
“งั้นเหรอ?”