ตอนที่ 240
บทที่ 606 งานเลี้ยงครั้งสุดท้าย (1)
October 22, 2026
บทที่ 606 งานเลี้ยงครั้งสุดท้าย (1)
[ปราสาทของบาอัล]
คิมซูโฮยังคงปีนขึ้นบันไดที่ไม่มีที่สิ้นสุด เมื่อเขาใกล้กับท้องฟ้ามากขึ้น เขาก็คร่ำครวญในสิ่งที่จินซาฮยอคพูดเมื่อ 2 ชั่วโมงก่อน
‘คิมฮาจินมีความรู้สึกที่ซับซ้อนสำหรับฉันมากจนมันเป็นปัญหาสำหรับฉัน’ ‘ถ้านายรู้ว่าคิมฮาจินรู้สึกยังไง นายทุกคนคงตกใจอะ….’ไม่เข้าใจเลยว่าเธอหมายถึงอะไร แล้วคิมซูโฮก็เรียกชินจงฮัก
“ชินจงฮัก นายรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม?”
“เกี่ยวกับอะไร?”
“เกี่ยวกับสิ่งที่จินซาฮยอคพูดอะ”
ชินจงฮักส่ายหัว
“ไม่มีเงื่อนงำอะไรเลย ฉันตามเธอมาที่นี่เท่านั้นแหละ….แต่ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นจ้องที่คิมฮาจินด้วยท่าทางที่อบอุ่นนะ”
“อะไรนะ? จริงดิ?”
“ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอกน่าซูโฮ ฉันแน่ใจว่าเธอโกหก ทำไมเฟนรีร์ถึงชอบผู้หญิงที่บ้าคลั่งด้วยละ?”
ไอลีนพูดตัดบท เอาตรงๆ คิมซูโฮคิดแบบเดียวกัน แต่เขารู้ว่าจินซาฮยอคไม่ใช่คนประเภทที่จะติดตลก เธอคิดว่าตัวเองเป็นพวกราชวงศ์ และการล้อเล่นเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมกับศักดิ์ศรีของพวกเขา“ยิ่งกว่านั้น ฉันอยากรู้ว่าเมื่อไหร่เราจะไปถึงจุดสิ้นสุดของบันไดนี้สักที!”
ไอลีนไขว้แขนอย่างไม่มีทุกข์ อย่างที่เธอพูด ทุกคนปีนขึ้นบันไดมาเกือบ 3 ชั่วโมงแล้ว แต่พวกเขายังไม่ทันเห็นอะไรที่คล้ายกับทางเดินเลย
“…เฮ้ย! สาวผมสีดำ!”
ไอลีนเรียกจินซาฮยอค ซึ่งกำลังปีนไปข้างหน้า จินซาฮยอคหยุดและมองกลับไปที่ไอลีน
“เธอแน่ใจหรอว่าเรากำลังไปในทางที่ถูกต้อง?”
“…ใครจะรู้?”
จินซาฮยอคยักไหล่อย่างไร้ความรับผิดชอบ
“หะ?”
ไอลีนหน้าซีด ซึ่งจินซาฮยอคยิ้มเยาะ
“เรามีทางเลือกอื่นอีกไหม? ไม่ใช่ว่าเราจะตะโกนให้บาอัลออกมารึไง เราจะไปต่อและในขณะเดียวกันฉันจะส่งกระแสจิตไปยังดอกบัวดำ”
“ …ส่งกระแสจิต? ถึงดอกบัวดำเหรอ?”
“ช่าย”
จินซาฮยอคพยักหน้าและส่งกระแสจิตไปที่คิมฮาจิน วิธีของเธอในการส่งสัญญาณทางจิตนั้นค่อนข้างพิเศษ เพราะเธอใช้ ‘การจัดการความเป็นจริง’ เพื่อทำเช่นนั้น
– ฉันอยู่ในปราสาทของบาอัลกับคิมซูโฮ นายอยู่ข้างนอกนะ อย่าเข้ามาในปราสาท หากนายต้องการช่วยโลกให้ทำตามที่ฉันพูดซะ
คิมฮาจินตอบประมาณ 3 นาทีหลังจากนั้น
-…ทำไม?
มันเป็นคำถามสั้นๆ จินซาฮยอคหัวเราะในใจกับปฏิกิริยาที่น่ารักนี้ ซึ่งข้างหลังเธอ ไอลีนส่งเสียงอันดังออกมา
“เข้าเร็ววว! เราต้องไปอีกนานแค่ไหน -”
“โอ้ นั้นไง”
จินซาฮยอคขัดจังหวะไอลีน และชี้ไปที่จุดหนึ่งบนบันไดวน ชินจงฮัก คิมซูโฮ และไอลีน หันไปจ้องมองยังจุดที่จินซาฮยอคชี้ทันที
“…ฮะ? เธอพูดถูก มันอยู่ที่นั่นจริงๆ แต่เมื่อไม่นานมานี้มันไม่มีอะไรหนิ”
ดวงตาของไอลีนเบิกกว้าง เช่นเดียวกับที่เธอพูด ประตูใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในจุดที่ว่างเปล่าก่อนหน้านี้
“…ฉันจะเข้าไปก่อนแล้วกัน”
ชินจงฮักก้าวไปข้างหน้าทันทีที่เขาเห็นประตู เขากระโดดขึ้นบันได 3 ครั้งในแต่ละครั้งจนกระทั่งเขามาถึงประตู เมื่อเห็นว่าชินจงฮักทำงานอย่างไร จินซาฮยอคก็ยิ้ม
ในไม่ช้า สมาชิกทั้งสี่ก็มาถึงประตู ชินจงฮักยืนอยู่หน้าประตูขนาดยักษ์ ชินจงฮักจ้องมองที่จินซาฮยอคและจินซาฮยอคพยักหน้า ชินจงฮักก็คว้าลูกบิดทางด้านขวา ในขณะที่คิมซูโฮจับลูกบิดทางด้านซ้าย จากนั้นพวกเขาก็ผลักมันไปข้างหน้าด้วยกัน
Kiik-