ตอนที่ 243
บทที่ 609 งานเลี้ยงครั้งสุดท้าย (4)
October 22, 2026
บทที่ 609 งานเลี้ยงครั้งสุดท้าย (4)
“คุณก็ไม่รู้เหมือนกัน”
ยียองจุน จริงจัง ด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเขาเริ่มบ่นเรื่องที่เข้าใจยาก
“แต่เบลล์รู้ เขารู้ว่าโลกนี้เป็นนิยายที่เขียนโดยชายคนหนึ่ง….ใช่แล้วเป็นนิยาย นิยายบัดซบและไร้ค่านั่น โลกที่ฉันต้องการจะได้มามันไม่คุ้มค่ากับ ‘ชายผู้นั้น’ แม้แต่ปีศาจที่ยิ่งใหญ่ก็ไม่มีค่าในสายตาของผู้ที่มาจากโลกที่สมบูรณ์แบบและไร้ซึ่งเวทย์มนตร์…”
ยียอนจุนยังคงพึมพำราวกับว่าเขาเสียสติ จินซาฮยอค พยายามที่จะรับเบาะแสใดๆที่เธอสามารถหาได้แต่ในท้ายที่สุดเธอก็เลิกและถอนหายใจ
“คนโง่ดูเหมือนบาอัลกินสมองของคุณไปแล้ว นี่คือสิ่งที่คุณได้รับจากความโลภและพยายามที่จะได้อะไรจากความโลภของคุณเอง”
“ความโลภ…ถูกต้อง ตัวละครอย่างฉันเองก็กล้าที่จะครอบครองโลก….”
“หุบปาก.”
จินซาฮยอค รวบรวมพลังเวทมนต์ไว้ในมือของเธอ เธอพยายามจะฆ่า ยียอนจุน และแล้ว ทันใดนั้นใบหน้าของเบลล์ก็โผล่ขึ้นมาในความคิดของเธอ ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตเขาบอกว่าเขารู้ความจริงมี ‘2’ แต่เขาเสียชีวิตในขณะที่รักษาหนึ่งของพวกเขากับตัวเอง ความจริงนั้นแน่นอนว่า มันจะไหลไปที่หัวของ บาอัล ในฐานะที่เป็นปีศาจไม่มีข้อสงสัย บาอัล ได้ดูดซับความทรงจำของเจ้าของร่างเก่าไปแล้ว“…เฮ้อออ.”
จินซาฮยอค ดึงพลังเวทมนต์ของเธอกลับและมองเข้าไปในดวงตาของ ยียองจุน
“บอกฉันอย่างช้าๆและละเอียด คุณได้ยินอะไรจากบาอัล ไม่ว่าเขาจะค้นพบอะไรเขาก็ไม่น่ากลัวอะไรแล้ว”
“บาอัลโกรธมาก”
“ไม่ ไม่มีมนุษย์คนใดที่กลัวมด ความโกรธเป็นอีกรูปแบบหนึ่งของความกลัว”
บางคนอาจเกลียดมด แต่ไม่มีใครโกรธพวกมัน ในทำนองเดียวกันไม่มีเหตุผลใดที่บาอัลจะโกรธมนุษย์ เมื่อได้ยินเรื่องนี้ ยียองจุน หลับตาและลืมตาขึ้นมา ใบหน้าที่แข็งกระด้างของจินซาฮยอค อยู่ตรงหน้าเขา
“ไม่เป็นไร ถ้าเธออยากได้ยินมากขนาดนั้น ฉันจะบอกเธอ…”
ยียอนจุนเริ่มอธิบายความทรงจำที่เขาได้รับจาก บาอัล
*************************************************************************
[นอกปราสาท บาอัล]
– ฮาจิน? มันเป็นคุณจริงๆเหรอ?
อีเวนเดล ตอบ ผมเขียนกลับทันที
– แน่นอนว่าเป็นฉัน เธอทำได้ดีมั้ย อาแฮอินปฏิบัติต่อเธอดีใช่ไหม?
– อืม! มันเจ๋งจริงๆ คุณทำแบบนี้ได้ยังไง
ลายมือของ อีเวนเดล นั้นเรียบร้อยและสะอาด เมื่อเห็นว่าเธอโตขึ้นเท่าไร ผมก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่
– ฉันสร้างมันขึ้นมาเอง แต่จอมเวทในโลกนี้ช่วยฉันส่งมันออกไป
ในขณะนั้นจอมเวทก็พูดขึ้นมา
“น่าสนใจมากจริงๆ ฉันไม่คิดว่ามันจะทำงานได้ดีขนาดนี้”
ใบหน้าของเธอไม่ได้แสดงสัญลักษณ์ของความสุขหรือความภาคภูมิใจออกมาแม้แต่น้อย“คุณไม่มีความสุขหรือไง”
“มันไม่เหมือนที่ฉันทำมาก ฉันทำไปโดยไม่มีจุดหมาย นายเป็นคนหนึ่งที่สร้างมันขึ้นมาอย่างไร้สาระ ฉันไม่เห็นนายทำการคำนวณใดๆ ฉันไม่เห็นด้วยซ้ำว่านายทำอะไรเพื่อคําภีร์”
“…อืม.”
ผมเกาที่หลังคอ ผมไม่ได้พูดอะไรมาก นั่นเป็นเพียงความอัปยศเท่านั้น ผู้เขียนร่วมกล่าวว่ามันเป็นสิทธิพิเศษของผู้สร้าง…แม้ว่าผมจะเรียกตัวเองว่าผู้สร้างไม่ได้ในตอนนี้“อย่างไรก็ตามนายช่วยพิสูจน์สิ่งที่ฉันไม่แน่ใจ การเดินทางข้ามมิตินั้นเป็นไปได้ ฉันสามารถข้ามมิติและไปสู่โลกอื่นได้….”
ในขณะที่ชิมูรินกำลังบ่นอยู่ผมรู้สึกว่ามีกลุ่มคนหนึ่งกำลังเข้ามาหาพวกเรา ผมหันหน้าไปในทิศทางนั้น“ฮะ?”
เรเชล,ยุนซึงอา,แชนายอน,อียอนฮาน…ผู้คนที่ผมคุ้นเคยเคยใช้อาวุธไล่ผี ผมรีบสวมหมวกและหน้ากากของดอกบัวดำอย่างรวดเร็วจากนั้นก็หยิบธนูออกมา“…ระวังเจน พวกนั้นกำลังมา”
“หืม ฉันควรจะเปลี่ยนเป็นใคร…?”
เจนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็น ชอคจุนกยอง เธอเกร็งกล้ามเนื้อน้อยๆของเธอและมองมาที่ผม
“มันเป็นยังไงบ้าง ~”
เจนยิ้มอย่างหวานๆด้วยใบหน้าของ ชอคจุนกยอง ผมรั้งตัวเองไม่ให้อ้วกออกมา
“อย่าพูดและอย่ายิ้มอย่างนั้น…มันทุเรศ”
“อ่า แน่นอน ~ แน่นอน ~”