บทที่ 630 Final Name (1)

Chapter 630 Final Name (1)

ภายใต้ท้องฟ้ามืดครึ้ม คลื่นโลหิตปกคลุมโลก ศพทับถมก่อตัวกันเป็นภูเขากองใหญ่ ลำไส้ม้วนตัวเหมือนก้อนหินที่อยู่ตามพื้น แม้ว่าฉากตรงหน้าจะเป็นการสังหารหมู่ที่น่ากลัวที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์ ฆาตกร บาอัลก็ยังคงสงบนิ่ง ท่าทีของเขาดูเหมือนไม่แยแสเหมือนการฆ่ามนุษย์เป็นเพียงการเหยียบย่ำมดตัวหนึ่งเท่านั้น

KWAAAAA …

ที่ไหนสักแห่งไม่ไกลนัก พลังเวทย์มนตร์กำลังบ้าคลั่ง บาอัลจ้องมองไปที่จุดที่กำเนิดของเสียงนั้น การโจมตีด้วยดาบของคิมซูโฮกำลังเข้ามาใกล้เขา บาอัล ปัดดาบที่ฟาดเข้ามาด้วยมือเปล่าด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวเท่านั้น แต่คิมซูโฮก็ไม่ได้ลดละ เขายังคงแกว่งไกวดาบของเขาต่อไป ถึงตอนนี้เขาต้องตระหนักว่าเขาเป็นมนุษย์เพียงคนเดียว ไม่สามารถเทียบเทียมได้กับความชั่วร้ายอันยิ่งใหญ่อย่างปีศาจบาอัลได้

!“-”

คิมซูโฮตะโกนเสียงดัง เขาใส่ทุกอย่างที่เขามีลงไปในดาบนี้ แต่บาอัลกลับสามารถปัดป้องการโจมตีได้อย่างง่ายดาย เคร้ง-! พลังปีศาจของบาอัลและดาบของคิมซูโฮ เข้าปะทะกันเกิดเสียงดังเกรียวกราว ทันใดนั้นดาบอีกเล่มก็ตัดผ่านจุดที่พวกเขาปะทะกันอยู่

“แก- ไอ้สารเลว-!”

แชนายอนคำรามเสียงดัง เธอเหวี่ยงดาบเวทมนต์ของเธอ ซึ่งมีขนาดใหญ่เท่ากับขนาดตัวของโมแร็กซ์ แชนายอนเหวี่ยงดาบของเธอออกไปโดยหวังว่ามันจะไปถึงตัวบาอัล ปีศาจโต้กลับ เขาแผ่ขยายพลังปีศาจของตัวเอง และพลังงานปีศาจบางสายทำลายแกนกลางของดาบของเธอแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“…”

ทันใดนั้น รอยยิ้มได้พาดผ่านใบหน้าของ บาอัลไป ชิ้นส่วนดาบของแชนายอนที่ปิดมุมมองไปครึ่งหนึ่งของบาอัลหายไป และตอนนี้เขาสามารถเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของเศษเหล็กนั่นได้อย่างชัดเจน

ฮีโร่จำนวนนับไม่ถ้วนพร้อมอาวุธเต็มมือและพลังต่างสายกันมุ่งหน้าสู่บาอัลทันที

บาอัลจำทุกคนได้ เรเชล, ยูชีฮยอก, ยูจินวอง, ไอลีน, นิโคลัส….ในขณะที่เขารับรู้ถึงชื่อและใบหน้าของทุกคน เขาก็เริ่มรู้สึกเหนื่อย

เขานึกเสียใจที่เชื่อมต่อกับเบลล์ หากไม่ได้ความทรงจำของเบลล์ เขาก็คงไม่ปล่อยให้มดปลวกเหล่านี้มารบกวนเขาได้ตั้งแต่แรก

แทนที่จะหันไปเผชิญหน้าโดยตรงกับพวกฮีโร่ บาอัลชะลอเวลารอบตัวพวกเขา ในโลกแห่งความเงียบสงบนี้ บาอัลได้เฝ้าสังเกตแต่ละคนจนครบทุกคนอย่างละเอียด

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เห็นได้ชัดว่าไม่มีอะไรสามารถทำลายความตั้งใจของพวกเขาที่ต้องการปกป้องโลกของพวกเขาได้

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของพวกเขา บาอัลเริ่มไตร่ตรองแนวคิดของ ‘นิยาย’

เขาจะต้องตายที่นี่? ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาทำลายโลกอื่นๆทั้งหมดเพื่ออะไร? ทุกปีในชีวิตของเขาเป็นเพียงแค่อุปกรณ์ที่ถูกสวมใส่เพื่อช่วงเวลานี้ไม่ใช่หรือ?

“…”

บาอัลเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยความเงียบ ฝุ่นสีขาวปรากฏขึ้นอย่างช้าๆในท้องฟ้าอันมืดสนิท เศษฝุ่นก่อตัวกลายเป็นรังสีของแสงที่เทลงมายังพื้นโลกอย่างช้าๆ แต่ละรังสีเหล่านี้แสดงถึงการมาของพอร์ทัลที่มีกำลังเสริมจากมิติอื่น

เมื่อมองไปที่ทิวทัศน์เบื้องหน้า บาอัลยกยิ้มออกมาอย่างขมขื่น

-นั่นอะไรน่ะ?– “พระเจ้า” ตอบรับต่อคำอธิษฐานของมนุษย์แล้วหรือ?– แล้วพระเจ้าองค์นี้อยู่ที่ไหนล่ะ เมื่อข้าทำลายโลกอื่นๆนั่น?นี่ไม่ใช่การไตร่ตรองที่เหมาะกับปีศาจอย่างเขาบาอัลหลับตาและความเร็วของโลกก็กลับสู่สภาวะปกติ

“… บาอัล.”

คิมซูโฮเรียกชื่อของบาอัลและมองไปที่โมแร็กซ์ที่อยู่ด้านหลังบาอัลใบหน้าของบาอัลนั้นดูไร้อารมณ์ เมื่อเขามองตรงไปที่คิมซูโฮ คำถามมากมายที่เขาอยากถามฮีโร่ก็ปรากฏขึ้นมา– แกรู้ไหมว่าแกมาจากที่ไหน?– แล้วถ้าแกเป็นแค่ของเล่น – ตุ๊กตาที่ออกแบบมาเพื่อความบันเทิงของ “สิ่งมีชีวิตที่สูงกว่า” แกยังจะเสียสละชีวิตของตัวเองเพื่อฆ่าข้าอยู่ไหม?