บทที่ 632 The Final Name (3)

บทที่ 632 The Final Name (3)

ชินจงฮักมองดูชินมยองชุลผู้ที่สร้างตัวตนขึ้นมาใหม่ภายในจิตใจของเขา ชินจงฮักรู้สึกเหมือนกับว่าเวลารอบตัวเดินช้าลง และเนื่องจากชินจงฮักเป็นเจ้าของพื้นที่นี้ เวลาที่ชะลอตัวลงนั้นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

ชินมยองชุล ลุกขึ้นอย่างช้าๆ คอของชินจงฮักแข็งทื่อ คุณปู่ที่เขาคิดถึงมาก ชายผู้เป็นผู้นำชีวิตของเขา…. ฮีโร่ของเขาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว แต่ชินจงฮักไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ เขาไม่สามารถแม้แต่จะพูดได้เช่นกัน เขาทำได้แค่เฝ้าดูชินมยองชุลราวกับว่าเขาเป็นเพียงภาพลวงตาที่จะหายไปในเวลาอีกไม่นาน….

-สักพักหนึ่ง

น้ำเสียงที่เขาคิดถึงมากที่สุดได้หลุดออกมาจากชินมยองชุล ชินจงฮักยื่นนิ่งงงงวยเหมือนรูปปั้น ชินมยองชุลตบที่บ่าหลานชายของตนเองเบาๆแล้วพูดออกมา

—จงฮัก ปู่มีเรื่องมากมายที่จะพูดกับหลาน…. แต่ก่อนอื่น ให้ปู่ได้เริ่มต้นด้วยการพูดขอโทษ ปู่ขอโทษที่เป็นปู่ที่แย่

ชินจงฮักมองเข้าไปในดวงตาของชินมยองชุล ในอดีตเขาทำได้เพียงเงยหน้ามองคุณปู่ของเขาเท่านั้น แต่ตอนนี้ความสูงพวกเขาสูงเท่า ๆ กัน ชินมยองชุลดูชราลง แต่เขาก็ยังมีเค้าโครงความสง่างามและแข็งแกร่ง เขายังคงยิ้มอย่างใจดีอยู่เสมอ

– แล้ว…อ่า ปู่พูดไม่เก่งสักเท่าไหร่ สิ่งที่ปู่อยากบอกก็คือ…จงฮักเอ๋ย ปู่อยู่กับหลานเสมอ ปู่รู้สึกเหมือนที่หลานรู้สึก และเผชิญหน้ากับสิ่งเดียวกับที่หลานพบเจอ….

เสียงของเขานิ่มนวลเหมือนกับเสียงของคุณปู่ที่อ่านนิทานก่อนนอนให้หลานชายของเขาฟัง ชินจงฮักที่ได้ฟังคำคุณปู่ของเขารู้สึกถึงอารมณ์ที่ร้อนรนในหัวใจ

– … เมื่อปู่ยังมีชีวิตอยู่และแม้กระทั่งตอนนี้ก็ตาม ปู่ก็ทุกข์ใจเสมอกับความรักที่หลานมอบให้ เพราะมันดีเกินไปสำหรับคนขี้ขลาดอย่างปู่

เขาไม่กล้าบอกหลานชายถึงความผิดของเขา ความเจ็บปวดจากการทรยศที่หลานชายของเขาจะได้รับนั้นน่าเป็นห่วงมากกว่าความทุกข์ของตัวเขาเอง– ปู่แน่ใจว่าหลานคงจะรู้ความจริงแล้ว และคงไม่ต้องการคำอธิบายจากปู่คนนี้ จงฮักเอ๋ย ปู่ไม่ใช่ฮีโร่ ผู้คนหลายล้านได้สิ้นชีวิตเพราะปู่ ปู่นำภัยพิบัติมากมายมาสู่โลกและหายนะนั้นมันยังคงอยู่….ชินมยองชุลสารภาพอย่างใจเย็นและ ชินจงฮักก็พยักหน้าอย่างรับฟัง‘ผมรู้แล้วตอนนี้’ ชินจงฮักคิดกับตัวเอง แต่ชินมยองชุลสามารถได้ยินความคิดของหลานชายของเขา

– แต่ถึงตอนนี้ ปู่ยังคงรู้สึกโล่งใจที่เห็นแก่ตัว ท้ายที่สุดแล้ว ถ้าปู่ย้อนเวลากลับไปในเวลานั้นแล้วปู่ไม่ได้ทำแบบนั้น ปู่ก็คงจะไม่สามารถเห็นหลานได้

รอยยิ้มอันขมขื่นแผ่กระจายไปทั่วใบหน้าของชินมยองชุล

– นั่นเป็นเหตุผลที่ปู่ไม่สามารถเสียใจในการตัดสินใจของตัวเองอย่างแท้จริง มันจะหมายถึงการปฏิเสธความรักของปู่ที่มีต่อหลาน

ชินจงฮักรู้สึกได้ถึงน้ำตาไหลที่ลงมาบนใบหน้าของเขา ชินมยองชุลเช็ดน้ำตาของหลานชายด้วยมือที่ใหญ่และหยาบกร้าน

– … จงฮักเอ๋ย

ชินจงฮักพยักหน้าอย่างเงียบงันและชินมยองชุลก็ยังคงพูดต่อไป

– หลานมีความสุขกับสิ่งที่หลานเป็นอยู่หรือไม่?

ชายทั้งสองเงียบลง ชินมยองชุลยิ้มอย่างอ่อนโยน หลังจากใช้เวลาคิดสักครู่ ชินจงฮักก็พยักหน้ารับ แต่นั่นไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้อง และท้ายที่สุด ชินจงฮักใช้เวลาสักครู่เพื่อค้นหาความกล้าหาญที่จะส่ายหัวในที่สุด

– …เป็นเรื่องดีที่หลานยอมรับ จงยอมรับความกับตัวเองเสมอและมีชีวิตอยู่โดยไม่มีความเสียใจใดๆที่ถูกซ่อนไว้ข้างหลัง มันไม่มีอะไรยิ่งใหญ่ แต่ปู่ได้ทิ้งบางอย่างเอาไว้เพื่อช่วยหลานเมื่อจำเป็น แต่ก่อนหน้านั้น ปู่มีบางอย่างจะถามหลาน

ชินมยองชุลวางมือบนไหล่ของชินจงฮัก น้ำหนักของมือที่วางลงมานั้นดูเหมือนถ่วงไปทั้งร่างกายของชินจงฮัก ความรู้สึกที่เกินกว่าจะรับไหวนี้ ชินจงฮักเลื่อนสายสายตาไปมองที่ชินมยองชุล เขามุ่งมั่นที่จะทำตามความปรารถนาของปู่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามแต่สิ่งที่ชินมยองชุลพูดต่อไปนั้นเป็นสิ่งที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน