บทที่ 646 Final Name (17)

Chapter 646 Final Name (17)

“คุณยังไม่ลืมชื่อของผมใช่ไหม”

ผมถามขึ้นในขณะที่จับมือของบอส เธอจ้องมาที่ผมอย่างแข็งๆก่อนที่จะเอียงศีรษะช้าๆ ราวกับว่าเธอกำลังถามถึงความหมายของสิ่งที่ผมพูดถึง และครู่หนึ่งใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆของเธอได้แสดงถึงความแปรปรวนทางอารมณ์ออกมา มันเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ผมมีความสุขมาก ผมแกล้งทำเป็นผิดหวังและถามขึ้นอีกครั้ง

“คุณลืม?”

“… ฮาจิน.”

บอสพึมพำเสียงเงียบ ๆด้วยท่าทางไม่พอใจ ดูเหมือนว่าเธอต้องการจะบอกว่าเธอไม่ได้มีนิสัยชอบเล่นตลกสักเท่าไหร่ อย่างไรก็ตาม ผมถามซ้ำอีกครั้ง ผมยังไม่อาจวางใจได้ เพียงแค่ได้ยินชื่อของตัวเองแล้ว

“ นามสกุลของผมด้วย”

คิ้วของบอสขมวดขึ้น แน่นอนว่ามันเป็นเพียงเสี้ยววินาทีและในไม่ช้าเธอก็ตอบออกมา ‘คิมฮาจิน’ แต่นั่นก็เป็นหลักฐานที่เพียงพอแล้ว

“ ทำไมคุณถึงถามฉันอย่างนั้น?”

“…ไม่มีเหตุผล ยังไงก็เถอะ ขอบคุณครับ”

ผมยกมือของบอสขึ้น เธอสะดุ้งเมื่อไม่ตัวรู้ว่าผมกำลังจับมือของเธออยู่จนกระทั่งตอนนี้ แก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที แต่ในไม่ช้าเธอก็กลับมาสู่ความสงบแล้วปล่อยมือออกไป

“ไปซะ ฉันอยากอยู่คนเดียว”

เธอไล่ผมออกไปเหมือนกับกำลังไล่แมลงวันตัวหนึ่ง ผมหันหลังกลับมาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ บอสเหลือบมามองที่ผมหลายครั้งก่อนที่จะสร้างโลงศพออกมาจากเงามืดของเธอ ผมเห็นจินโยฮาน อาราชิและเจนเดินเข้าไปหาเธอ แต่ผมไม่ได้รอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ผมหยุดอยู่ตรงหน้าป้อมปราการพลังเวทย์มนตร์ที่หยั่งรากส่วนหนึ่งลึกลงไปในปราการของบาอัลที่ผมได้ชำระให้มันบริสุทธิ์ ผมมองเข้าไปในป้อมปราการที่เต็มไปด้วยพลังเวทย์มนตร์ ดวงตาพันไมล์สามารถมองผ่านเข้าไปได้แม้กระทั่งผลงานของช่างฝีมือก็ตาม

– …ยังไงเถอะ ใครอยู่ข้างนอกนั่น?

– เอ๊ะ ~ เธอเคยได้ยินเกี่ยวกับพวกเขาใช่ไหม นายอน? พวกเขามาจาก ‘คณะคมีเลียน’

– ใช่ ฉันได้ทำงานกับพวกเขาในระหว่างภารกิจออร์เดน

– ใช่แล้ว นั่นคือพวกเขา ฉันจ้างพวกเขามา

ยูยอนฮาและแชนายอนกำลังพูดคุยกัน แชนายอนได้จ้องมองออกไปด้านนอก

– แล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็มาจากคณะคมีเลียนด้วยเหรอ? เธอดูเหมือนจะเป็นคนที่ … ค่อนข้างสนิทกับคิมฮาจิน

– โอ้ว เธอรู้ไหมว่าคิมฮาจินทำงานหลายอย่าง พวกเขารู้จักกันตอนนั้น

– พวกเขาดูเขินอายเกินกว่าจะเป็นแค่คนรู้จักกัน แต่….

– …บางทีพวกเขาแค่อาจจะสนิทกันเฉยๆ

ยูยอนฮาหลอกแชนายอนโดยแทบไม่ต้องใช้ความพยายามมากมาย เธอโกหกได้อย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่แม้แต่จะกระพริบตาสักครั้ง

“…ฮึบบบ”

ก่อนที่ผมจะเข้าไปในฐานที่มั่น ผมสูดหายใจลึก ๆ แล้วปิดตาลง ผมลองเช็คสติกม่าของตัวเองซึ่งกำลังฟื้นตัวอย่างช้าๆ ต้องขอบคุณ[ลูกแก้วฟื้นฟู] ที่มากกว่าสองขีดได้ถูกเติมเต็มแล้วผมบังคับหนึ่งในนั้นให้ไหลไปรวมที่ดวงตาทันใดนั้น วิสัยทัศน์ของผมได้พุ่งขึ้นกลายเป็นมุมมองจากดาวเทียม เมื่อมองลงมาจากที่สูง ผมสามารถเห็นได้ทุกอย่างจากมุมมองของบุคคลที่สาม และในที่สุดผมก็สามารถหาจุดที่บาอัลอยู่ได้อย่างรวดเร็ว

คิมซูโฮ, แชจูชึล, เรเชล, เฮย์เนค, ไอรีน …. ฮีโร่เกือบทั้งหมดที่ผมรู้จักกำลังต่อสู้กับบาอัล ผมสามารถเห็นได้แม้กระทั่งชิมูริน, ฮาริน และแม้แต่ ‘เบลล์’ก็ตาม

แม้ว่าบาอัลจะอยู่ตรงหน้าของผม แต่ผมก็ไม่มีทางเลือกนอกจากจะต้องเฝ้ามองจากที่ไกลๆ มันตลกดีที่พูดถึงจุดนี้ แต่นั่นคือบทบาทของ ‘ตัวประกอบ’ อย่างน้อยตอนนี้งานของผมเป็นเพียงการช่วยเหลือพวกเขาจากระยะไกลเท่านั้นอย่างไรก็ตาม แชนายอนนั้นแตกต่างออกไปเธอจะสามารถปลุกคุณค่าที่แท้จริงของเธอเองให้ตื่นได้เมื่อเผชิญหน้ากับบาอัลเท่านั้นหลังจากคิดไปไกลขนาดนั้น ผมไอแห้ง ๆ ออกมาสองสามครั้ง ก่อนเข้าไปในป้อมปราการ ในที่สุดบทสนทนาของยูยอนฮาและแชนายอนก็หยุดลงแชนายอนที่ยืนถัดไปจากยูยอนฮาถามขึ้นในขณะที่เธอแอบมองมาที่ผม

“…นายกำลังทำอะไรอยู่?”

เธอเกาหัวด้วยท่าท่างค่อนข้างงุ่มง่าม ยูยอนฮาสังเกตเห็นว่าแชนายอนและผมแสดงท่าทีออกมายังไงก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างเจื่อนๆผมบอกเธอว่า “เธอไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนี้ มันถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องย้อนกลับไป”

“…ใ-ใช่ แล้วฉันเพิ่งจะ….”

แชนายอนตอบในขณะที่คิ้วของเธอขมวดแน่น เธอดูเหมือนจะไม่พอใจอะไรบางอย่าง

“ฉันจะกลับมาเร็ว ๆ นี้ ยอนฮา”

แชนายอนรู้สึกตัวหลังจากแตะที่ตักของยูยอนฮาสองสามครั้ง ยูยอนฮาพยายามลุกขึ้นด้วย แต่ผมหยุดเธอไว้