บทที่ 649. Ending (1)

Chapter 649. Ending (1)

[เรื่องราวของโมแร็กซ์และจินซาฮยอค]

Jiing – เมื่อรู้สึกถึงการสั่นสะเทือน จินซาฮยอคก็ส่ายหัวทันที พลังงานปีศาจระเบิดจากจุดที่เธอไม่รู้และแผดเผาผิวของเธอ จินซาฮยอคชำระพลังงานปีศาจให้บริสุทธิ์ด้วยการใช้การจัดการความเป็นจริงอย่างง่ายดาย พลังงานปีศาจเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินก่อนที่จะสลายไปในอากาศ

“ยังอยู่มั้ย?” เสียงที่หยิ่งผยองดังขึ้น จินซาฮยอคหันไปมองทางนั้น ชินจองฮักมองดูเธอพร้อมถือหอกในมือ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้รับผลกระทบจากการระเบิดพลังงานปีศาจเมื่อครู่นี้

“… .” จินซาฮยอคลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ จากนั้นเธอก็หันไปมองที่โมแร็กซ์ ปีศาจเต็มไปด้วยรอยเฉือดเฉือน มันเสียนิ้วส่วนใหญ่ไปและเลือดสีดำปกคลุมไปทั่วร่างยักษ์ของมัน ตอนนี้ถ้าเป็นมนุษย์คงจะตายไปแล้ว แต่โมแร็กซ์ก็ยังมีชีวิตอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากนั้น

“น่าสนใจ.”

เสียงที่ไม่ใช่ชินจองฮัคและจินซาฮยอคก็ดังก้องขึ้นในปราการ ชินจองฮักคว้าหอกของเขาขณะที่จินซายุคผูกผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ ผมหางม้านั่นถูกไฟไหม้เล็กน้อย

“ สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าปีศาจนั้นน่าสนใจจริงๆ ไม่มากเท่ามนุษย์แน่นอน แต่ก็น่าสนใจจริงๆ”

ราชาปีศาจออร์เดนพึมพำขณะที่เงยหน้าขึ้นมองโมแร็กซ์ ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความอยากรู้อยากเห็นและจินซาฮยอคอดตกตะลึงกับภาพที่เห็นไม่ได้

“เขาบ้าไปแล้วหรือเปล่าหลังจากฟื้นขึ้นมา?”

ไอ้บ้านั่นปรากฏตัวออกมาจากที่ไหนสักแห่งและจ้องมองไปที่โมแร็กซ์โดยไม่ได้ทำอะไรเลย มันยืนอยู่ติดพื้น มันกำลัง ‘สังเกต’ โมแร็กซ์ เช่นเดียวกับคำที่มันพูดออกมา

ออร์เดนหันหัวของมันและเผชิญหน้ากับจินซาฮยอค

“ต้องการความช่วยเหลือไหม มนุษย์?”

“… .”

จินซาฮยอคยักไหล่กับรอยยิ้มของออร์เดน

“แกสามารถช่วยได้ด้วยการไสหัวไป”

คุรุคุรุซึ่งยืนอยู่ถัดจากออร์เด้นกระพือปีกตอบโต้แสดงท่าทีคุกคามจินซาฮยอโดยพูดว่า ‘แกกล้าดียังไ -‘

ออร์เดนปรามคุรุคุรุและตอบอย่างแห้งๆ

“มันน่าสนใจเกินกว่าที่จะมองผ่านไปได้ไม่ใช่หรือ?”

“ …ฉันเคยไม่รูเว่าแกพูดมาก”

เช่นเดียวกับที่ออร์เดนเจอสถานการณ์ที่น่าสนใจ จินซาฮยอคก็สนใจในการเปลี่ยนแปลงของออร์เดน ร่างกายของมันเล็กกว่าในอดีตมากและอารมณ์ขันดูเหมือนจะเกิดขึ้นแทนที่น้ำหนักที่หายไป

Whoosh-

ในขณะนั้นหอกของชินจองฮักบินไปบนท้องฟ้า เขาพึมพำในขณะที่จ้องมองจินซาฮยอคด้วยท่าทางไม่พอใจ

“ออร์เดนดูเหมือนจะไม่ใช่พันธมิตรหรือศัตรู มันเพียงแค่สนใจปีศาจข้างหน้าเท่านั้น จินซาฮยอค”

ในเวลาเดียวกันโมแร็กซ์ ก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง มันกรีดร้องเสียงกรี๊ดแปลก ๆ แล้วเหวี่ยงแขนออกและชินจงฮักเหวี่ยงหอกของเขาแล้วผลักมันออกไป

แสงสีดำกระพริบจากปลายหอกของเขา แสงสว่างแห่งความมืดนี้ยากที่จะอธิบายในทางทฤษฎี แต่ไม่ว่าในกรณีใดๆมันเป็นพลังของชินมยองจุงซึ่งชินจงฮักประสบความสำเร็จในการใช้งานไดในตอนแล้ว

“… อืมมม.”

ด้วยสิ่งนี้ จินซาฮยอคเห็นโอกาสในการชนะสูง อย่างไรก็ตาม จินซาฮยอคไม่ได้ต้องการฆ่าโมแร็กซ์เลย

Whooosh-

โมแร็กซ์ต่อยออกมา แต่ชินจงฮักป้องกันการโจมตีนั้นด้วยหอกของเขา นั่นไม่ใช่ทั้งหมด แสงสีดำที่อยู่ในหอกนั้นทะลุผ่านกำปั้นของโมแร็กซ์และกักขังรอบร่างกายของมันไว้ทั้งหมด

แสงแห่งความมืดที่แผดเผาและชำระล้างทุกสิ่ง

แสงสีดำนี้ซึ่งชินเมียงชอลทำเพื่อชดใช้บาปของเขานั้นไม่สมบูรณ์แบบ อย่างไรก็ตาม มันมีความได้เปรียบเหนือคู่แข่งอย่างหนึ่ง

ด้วยพลังนี้ ชินจงฮักกลายเป็นศัตรูโดยธรรมชาติที่สมบูรณ์แบบของปีศาจ จากทั้งหมดนั้น แสงสีดำมีอำนาจในการ ‘ชำระล้างพลังปีศาจ’

“เฮ้ย แค่จับมันไว้ อย่าเผามันนะ”

อย่างไรก็ตาม จินซาฮยอคยังไม่ได้ต้องการฆ่าโมแร็กซ์ในตอนนี้ เธอกระโดดขึ้นเบา ๆ

“อะไรนะ เดี๋ยวก่อน เธอจะไปไหน ยัยโง่?”

ชินจงฮักตะโกนเสียงดัง แต่จินซาฮยอคไม่ตอบ เธอค่อยๆบินขึ้นไปและยืนลงบนไหล่ของโมแร็กซ์ ผิวบนไหล่ของโมแร็กซ์ค่อนข้างน่าขยะแขยง โมแร็กซ์รู้ว่าร่างกายขนาดใหญ่ของมันนั้นมีทั้งข้อดีและข้อเสีย เพื่อเอาชนะข้อบกพร่องนี้มันได้เปลี่ยนผิวหนังของตัวเองให้กลายเป็นพลังปีศาจที่แผดเผาได้