บทที่ 653. Ending (6)

Chapter 653. Ending (6)

[ปราการของบาอัล]

ผมเปลี่ยนเดสเซิทอีเกิลเป็นปืนรูปแบบไรเฟิลพร้อมกับเสียงของแข็งของเครื่องกล ปืนพกมีขนาดใหญ่ขึ้น บาร์เรลหลอมรวมกับเอเธอร์และยื่นออกไปข้างหน้าอย่างน่ากลัว ปากกระบอกปืนนั้นสามารถจับเป้าหมายได้อย่างแม่นยำในระยะไกล

บาอัลยังคงอยู่ที่นั่น ผมคิดว่าจะพูดอะไรกับนกปากซ่อมในทุกช่วงเวลา – หัวใจ ศรีษะ ดวงตา…. ไม่มีจุดไหนเลยที่ดูเหมือนจะเป็นจุดอ่อนของมัน ท้ายที่สุดแล้ว แม้แต่กระสุนที่สังหารพระเจ้าก็ยังไม่สามารถเจาะผ่านการป้องกันของบาอัลได้อย่างง่ายดาย

ปัญหาคือความแข็งแกร่งของกระสุนและผิวหนังด้านนอกของบาอัล พลังทำลายล้างของกระสุนสังหารพระเจ้าไม่ใช่สิ่งที่พิเศษ มันไม่สามารถตัดทุกอย่างแบบคิมซูโฮ ไม่สามารถดันไปข้างหน้าด้วยแรงมหาศาลเช่นพลังวิเศษที่น่ากลัวของแชนายอน และไม่สามารถบิดเบือนความจริงได้เช่นจินซาฮยอค

แม้ว่ามันจะสามารถสร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อปีศาจรวมไปถึงเทพ แต่มันจะต้องเจาะ “ผิวหนังชั้นนอก” ของปีศาจก่อน อย่างไรก็ตาม กระสุนสังหารพระเจ้าไม่ได้มีอำนาจที่จะทำเช่นนั้น

“… .”

ผมครุ่นคิดในหลายๆตัวเลือก แต่ในไม่ช้า ผมก็ตระหนักได้ว่านั่นไม่จำเป็นเลยสักนิด

-!

บาอัลโฟกัสไปที่การทำลายตัวเองผ่านการทำลายปราการของมัน ด้วยเหตุนี้ มันจึงไม่สนใจการโจมตีของฮีโร่ ดังนั้นเมื่อการต่อสู้ยังคงดำเนินไปเรื่อย ๆ ผิวหนังชั้นนอกของมันก็ถูกฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ

พลังงานปีศาจไหลลงมาเหมือนกับทราย จากรอยแตกที่ผิวหนังฉีกขาดของมัน

แม้ว่าการบีบตัวของปราการจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะการสังเวยนี้ แต่มันก็ไม่สำคัญสำหรับผม

คลิก-

ผมโหลดกระสุนสังหารพระเจ้าเข้าไปในปืน จากนั้นผมได้ปลุกพลังเวทมนตร์ของสติกม่าให้ถึงขีดสุด เมื่อเทสติกม่าทุกออนซ์ที่ผมยังเหลืออยู่ลงไป รวมไปถึงการใช้แม้กระทั่งโอเวอร์คล็อกเพื่อเพิ่มปริมาณให้มากขึ้น

มันไม่ใช่ขั้นตอนที่ง่ายเลยสักนิด

ผ่านไปครู่หนึ่ง ผมรู้สึกเหมือนจิตวิญญาณของตัวเองกำลังถูกดูดออกมา เหมือนกับสติกม่าที่กำลังอาละวาดถูกจับเข้ามาในจิตใจของผมและเขย่ามันอย่างบ้าคลั่ง

จนกระทั่งมีใครแตะเข้าที่ไหล่ของผม

“ฮาจิน.”

เสียงนั้นทำให้ผมมีสติอยู่ในขณะที่มันกำลังจะกระจัดกระจายออกไป สัมผัสที่อ่อนโยนปลอบประโลมแก้มของผม ผมมองเห็นใบหน้าของบอส เธอจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาที่อบอุ่น

“… ขอบคุณ.”

ผมสลัดความงุนงงของตัวเองออกไปเพื่อบอกขอบคุณกับเธอ

ผมเอานิ้วของเธอออกอย่างช้า ๆ จากนั้นล็อคนิ้วของตัวเองไว้บนไกปืนอีกครั้ง

“ บอส…ผมหวังว่าคุณจะไม่ลืมไปแล้ว… แต่คุณจำความสามารถเฉพาะตัวของผมได้ใช่ไหม?”

ด้วยแรงกดดันอันมหาศาลของสติกม่าที่กดลงมาที่ผม ผมแทบจะพูดไม่ได้ แต่ผมก็ยังฝืนพูดคำบางคำออกไป

“ฉันจำได้”

“ ดังนั้น แม้ดูเหมือนว่าผมกำลังจะตาย….”

ผมปลุกพลังเวทมนต์ของสติกม่าอีกครั้ง มันครอบคลุมทั่วร่างกายของผมราวกับไฟป่า พลังเวทย์ที่โอเวอร์คล็อกขโมยพลังงานจากหัวใจของผม และพลังชีวิตที่ถูกสกัดได้แทรกซึมเข้าไปในกระสุน

“ ผมจะไม่…ตายจริงๆ”

บอสยิ้มอย่างขมขื่นและพยักหน้า ในขณะนั้นการ ‘ชาร์จ’ เสร็จสมบูรณ์ มันไม่สามารถเพิ่มมากไปกว่านี้ได้อีกแล้ว แม้ว่าผมจะเสี่ยงใช้บางสิ่งที่ยิ่งกว่าชีวิตของผม ดังนั้น ถ้าหากสิ่งนี้ไม่ได้ผล มันก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว

[สติกม่าโอเวอร์คล็อกได้ถึง 1,353%]

ข้อความของระบบโผล่ขึ้นมาแจ้งให้ผมทราบว่าตัวเองได้ใช้สติกม่าเพิ่มอีก 13.5 สตรีม ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้ผมรู้สึกโล่งใจ

ผมใส่ทุกอย่างไว้ในกระสุนสังหารพระเจ้านัดนี้

– ไร้ประโยชน์

ในขณะนั้นบาอัลพึมพำอย่างเย่อหยิ่ง

ผมจ้องเข้าไปในดวงตาของบอสเป็นครั้งสุดท้าย แล้วยิ้มเมื่อหันมาเผชิญหน้ากับสนามรบ

– พวกแกแพ้แล้ว

การประกาศชัยชนะของบาอัลดังขึ้น นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุด

“ไร้ประโยชน์? ใครว่า?”

ผมโพล่งออกมาคำหนึ่งพร้อมกับภายในปากที่เต็มไปด้วยเลือด ขณะที่เสียงของผมยังคงถูกระงับโดยพลังเวทย์ของสติกม่า

ทันทีที่ บาอัลหันมามองผม ดวงตาของมันช่างน่ากลัวจริงๆ อย่างไรก็ตาม ผมไม่กลัว ผมมั่นใจว่ากระสุนของผมจะสามารถเจาะหัวใจของมันและทำลายมันได้

“ มาดูกันว่า แกจะสามารถรับสิ่งนี้ได้ไหม มันออกจะแตกต่างออกไปสักเล็กน้อย”