ตอนที่ 389

The Novel’s Extra – ตอนที่ 389 บทที่ 389 การเคลื่อนไหวของแต่ละบุคคล (3)

ผม:「ฉันได้ยินมาว่าเธอเป็นแฟนคลับหมายเลย 1 ของเฟนรีล」

คำตอบตามมา 5 นาทีหลังจากที่ผมส่งข้อความ

CaptainBritain: 「นายหมายถึงอะไร ?;ㅋㅋ;;??;;」

ผมบอกได้เลยว่าเธอรู้สึกประหม่าจากข้อความของเธอ ผมยิ้มและพิมพ์คำตอบของผมลงไป

ผม:「ฉันได้ยินมาจาก นักธนูผู้ศักดิ์สิทธิ์ ฉันแน่ใจว่าเธอพูดออกมาเพราะเขารู้จักกับเธอ」

ผมนึกภาพออกว่าทุกอย่างเป็นยังไง เรเชลคงไม่พูดอะไรกับจินเซยอนมากตอนที่เจอกันครั้งแรก แต่เมื่อมองมองเรเชลนานๆก็มีแต่คำชื่นชม จากนั้นก่อนที่พวกเขาจะแยกกันในที่สุดเธอก็กล้าหาญที่จะขอให้

จินเซยอน เรียกชื่อเล่นของเธอดังนั้นเธอจึงสามารถเพิ่มเธอเป็นเพื่อนกันได้ แม้จะไม่สามารถพูดได้ด้วยตัวเองแต่เรเชลก็ส่งข้อความยาวๆไปหลังจากนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

CaptainBritain: 「…นายได้เจอกับ คุณ จินเซยอน?」

ผม:「ใช่แล้ว เธอบอกด้วยตนเอง」

ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่น่าตกใจมากสำหรับเรเชลเพราะเธอไม่ได้ข้อความจากอีกฝ่ายมานานแล้ว ผมเรียกสปาร์ตันระหว่างรอ มีภารกิจที่ผมต้องให้มันทำตอนที่ผมกลับมาบนโลก

“สปาร์ตัน.”

– เจี๊ยบ เจี๊ยบ เจี๊ยบ

“นายเห็นคนที่หล่อกว่าฉันใช่มั้ย”

ผมคิดถึงคิมซูโฮในใจ ผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่ม ดวงตาแหลมคมและลึกซึ้งราวกับมหาสมุทรและใบหน้าคมเข้มราวกับถูกกำหนดเอาไว้เป็นอย่างดี รูปร่างหน้าตาของเขานั้นเรียบง่าย

“เขาชื่อคิมซูโฮ จับตาดูเขาเอาไว้ละ”

– เจี๊ยบ เจี๊ยบ เจี๊ยบ

สปาร์ตันดูเหมือนจะไม่เต็มใจ แต่ก็พยักหน้าออกมา สปาร์ตันดูเหมือนจะโตขึ้นเล็กน้อยแต่ก็เชื่อฟังมากกว่าเดิม

“เด็กดีๆ….อ้อ ใช่.”

ผมเข้าไปในบ้านประมูลทันที

[บ้านประมูล]

ทุกไอเท็มที่ผมขายไปทำให้ระดับการประมูลของผมถึงระดับสูงสุด (CaptainBritain เป็นลูกค้าอันดับ 1 ของผม….ช่างมันละกัน) แต่ผมไม่ค่อยซื้อสินค้าจากบ้านประมูล เพราะยังไงผมก็สามารถสร้างมันขึ้นมาเองได้

ที่ผมจะหาก็คือ…

[ค้นหา: เสน่ห์]

[พบทั้งหมด 2 รายการ]

‘เสน่ห์’ เป็นสิ่งที่ผมทำไม่ได้ การเพิ่มคุณสมบัติเวทย์มนตร์ให้ตัวเองนั้นยากมากและแม้ว่าผมจะทำสำเร็จมันก็ต้องใช้เวลานานมาก ผมเลยต้องซื้อไอเท็มที่ช่วยเพิ่มมนต์เสน่ห์

[Lv.6 เสื้อคุมโปร่งใส]

[การเสนอราคาปัจจุบัน – 11,000TP]

[ซื้อทันที – 35,000TP]

[เวลาจนกว่าการประมูลจะสิ้นสุด – 3:13:23]

ผมคลิกที่ ‘ซื้อทันที’ แม้ว่าจะราคาถึง 35,000TP แต่ผมมีเงินเยอะมากทั้งในและนอกหอคอย

[คุณซื้อ Lv.6 เสื้อคุมโปร่งใส]

หลังจากซื้อ เสื้อคุมโปร่งใส ผมตัดมันให้พอดีกับร่างของ สปาร์ตัน ด้วยความชำนาญของผมใช้เวลาเพียง 10 นาทีผมตัวเป็นเสื้อน่ารักๆให้กับ

สปาร์ตัน

“ถ้านายตกอยู่ในอันตรายให้หนีไปทันทีโอเคไหม”

– เจี๊ยบ เจี๊ยบ เจี๊ยบ

“เด็กดีๆ.”

ต่อมาผมเหลือบไปมองช่องข้อความ เมื่อเห็นว่าเรเชลยังไม่ได้ตอบผมผมเลยค้นหารายการอื่นๆในบ้านประมูล

[ค้นหา: หนังสือทักษะพิเศษ – เคลิบเคลิ้ม]

[พบทั้งหมด 0 รายการ]

“ชิ เมื่อไรเจ้านี้จะปรากฏออกมาซะที”

ผมไม่สามารถบอกได้ว่ามันหายากจริงๆ หรือมีคนซื้อมันไปแล้ว

(อาจเป็นทั้ง 2 อย่าง) แต่ [หนังสือทักษะพิเศษ – เคลิบเคลิ้ม] ยังไม่พบในบ้านประมูล มันเป็นสิ่งหนึ่งที่ผมรู้ในตอนนี้

“…เราควรลองทอยลูกเต๋ามากกว่านี้ดีไหมนะ”

ผมมีความคิดฉับพลัน [สุ่มลูกเต๋า] ทักษะโบนัสที่ผมได้รับจากตั๋วสีดำตอนนี้อยู่ที่ระดับ 6 ทุกวันนี้ผมไม่ได้คาดหวังอะไรมากจากลูกเต๋าที่ผมสุ่มทุกวัน ตอนนี้ผมอยู่ในครึ่งหลังของ หอคอย ไม่มีของอะไรที่ผมไม่มี

“ก็ไม่เสียหายอะไร…ลองเอาเป็น เคลิบเคลิ้ม”

ผมไม่มีอะไรจะเสียด้วยสิ ผมหยิบลูกเต๋า 4 ชิ้นออกมาจากคลังของผมแล้วทอยออกไปในขณะที่คิดถึงแต่ ทักษะ เคลิบเคลิ้ม เท่านั้น อาจเป็นเพราะระดับสูงของลูกเต๋าสุ่มทำให้ลูกเต๋าทั้ง 4 กลายเป็นหนังสือทักษะ แน่นอนว่าโอกาสที่ เคลิบเคลิ้ม จะออกนั้นต่ำอย่างไม่น่าเชื่อ

“…ฮะ?”

ผมเอียงศีรษะของผมเมื่อผมมองดูหนังสือทักษะ 1 ใน 4 เล่มที่ออกมา

[Lv.3 หนังสือทักษะพิเศษ – ธาตุทั้ง 4]

“มันใช้ได้เหรอ?”

มันเป็น พลังธาตุ ‘ 4 ธาตุ’ ซึ่งฟังดูดีกว่า เวทมนต์ ทั่วไป

“…ฉันแค่ต้องทอยลูกเต๋าจริงๆเหรอ? ทำไมฉันถึงเป็นใบ้เหรอ?”

===

[พลังธาตุ 4 ธาตุ Lv.3]

○ เสริมพลังธาตุ – สามารถร่ายเวทมนตร์ได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

○ คุณสมบัติ 4 ธาตุ – ธาตุที่ผู้ใช้ทักษะครอบครองนั้นสูงสุด 4 ธาตุสามารถผสมกันได้ได้อย่างอิสระ

===

มันก็คุ้มค่าที่จะเรียนรู้อย่างไม่ต้องสงสัย ผมใช้หนังสือทักษะทันที

ในขณะนั้นเองรถไฟก็เริ่มช้าลง

– ตอนนี้พวกเรามาถึงที่ชั้น 26 แล้ว ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม

เสียงของกัปตันดังขึ้นและผมก็ได้รับข้อความด้วยเช่นกัน

CaptainBritain: 「เจอกันสัปดาห์หน้า…」

ด้วยเหตุผลบางอย่างเธอดูหมดเรี่ยวแรง

*************************************************************************

[ชั้น 26 อาณาจักรปีศาจที่แท้จริง]

คิมซูโฮ ลงจากรถไฟก็เจอหมอกหนาและแผ่นดินสีม่วงต้อนรับเขา

“…มอนสเตอร์ที่คิดไว้ไม่มีอยู่ที่นี่ ”

มีป้ายบอกทางที่สถานีรถไฟซึ่งคิมซูโฮอ่านออกมาดัง ๆ

“เฮ้ นายจะปีนหอคอยต่อเลยไหม”

ยียอนฮาน ซึ่งอยู่ถัดจากเขาถามด้วยร่างกายที่สั่นไหว

“พวกแฟร์มุนได้จากไปแล้วแม้กระทั่งแชนายอนก็กลับบ้านไปแล้วทำไมนายถึงตั้งใจจะปีนหอคอยต่อล่ะ”

แฟร์มุนบอกว่าพวกเขามีปัญหากับครอบครัวและจากไปที่ชั้น 24 โดยบอกว่าพวกเขาจะกลับมาเร็วๆนี้ ตอนนี้พวกเขากำลังต่อสู้กับ

มอนสเตอณ์ ในอิตาลี

“ฉันต้องไปต่อ”

“ทำไม? มันไม่เหมือนหอคอยปกตินะตอนนี้ ถ้านายรออีกหน่อย รอให้พวกเรา ไม่สิรอให้นายแข็งแกร่งกว่านี้”

ยียอนฮาน ดูเหมือนจะกลัวถ้าไปไกลกว่านี้

“อืม…มันก็แค่นั้น…”

อย่างไรก็ตามคิมซูโฮไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย คิมซูโฮมองไปที่หอคอยปีศาจจากระยะไกล

“ฉันคิดว่าฉันต้องปีนขึ้นไป”

เมื่อมองไปที่หอคอยราชาปีศาจมีแรงกระตุ้นเพิ่มขึ้นในหัวของเขา

มันรู้สึกเหมือนเขามีเหตุผลที่เขามาสู่ที่แห่งนี้

“แต่ทำไม”