ตอนที่ 440

The Novel’s Extra – ตอนที่ 440 บทที่ 440 ตอนใหม่ (2)

“เขาบอกว่าออร์เดนโผล่มาที่จุดนี้ ลูกสาวของเขาเสียชีวิตลงดังนั้น…แรงจูงใจของเขาก็ชัดเจน”

“…เขาเข้าร่วม ออร์เดน เพื่อฟื้นคืนชีพคนตายให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง? ช่างโง่เหลือเกิน” ชินจงฮัคแสดงความคิดเห็นอย่างเย็นชา

ผมไม่เห็นด้วยกับเขา

“ยังไงก็ตาม…” ผมส่งกระเป๋าซึ่งเต็มไปด้วยอาหารให้พวกเขา

“อยู่ที่นี่จนกว่าพวกเราจะรู้แน่นอนว่าเกิดอะไรขึ้น การออกไปข้างนอกอาจเป็นอันตรายได้”

ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผู้ต้องสงสัยคือใครผมสามารถขอให้ [หนังสือแห่งความจริง] ยืนยันได้ [คนทรยศคือใคร] มันเป็นคำถามที่กว้างเกินไปที่จนรอยสักแค่ 5 สายไม่พอแต่ถ้าแค่ถามว่าปาร์คฮันโฮเข้าร่วมกับ

ออร์เดนหรือไม่นั้นง่ายมาก

ไอลีน บ่นอย่างไม่มีความสุข “มันไม่ใช่ว่าพวกเรามีทางเลือก ที่แห่งนี้ไม่มีทางออก “

“ไม่เป็นไร. ฉันจะทำให้บาเรียนี้อ่อนลงเอง”

ทีมลอบสังหารแรกถูกกำหนดให้ล้มเหลว สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการค้นหาว่าใครเป็นคนทรยศ

“อ่อนลง? ได้ยังไง?”

“ฉันจะบอกพวกเธอเกี่ยวกับเรื่องนั้นในภายหลัง สำหรับตอนนี้พวกเราต้องหา คุณ อียองฮา และ คุณ ซอยองจี ก่อน”

และแล้ว

ตู้มมมมมมมมม

พลังเวทย์มนตร์ดังจากระยะไกล พวกเราลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในอากาศที่ว่างเปล่าพลังเวทมนต์ก็รวมตัวกันและก่อตัวเป็นรูปวงรี

ในไม่ช้าก็มีคนคนหนึ่งเดินออกมา

ไม่ใช่แค่คนๆหนึ่งแค่เป็น 1 คน แบกอีก 2 คน บุคคลนั้นคือ จินซาฮยอค และคน 2 คนที่อยู่ในมือเธอคือ ซอยองจี และ อียองฮา

“…!”

ดวงตาของพวกเราเบิกกว้าง จินซาฮยอค ยิ้มเยาะขณะที่เธอจับ

อียองฮาและซอยองจี

“โย่”.

“….”

“กะ- แกนังบัา! ปล่อยพวกเขาซะ!”

“เธอคือใคร!? เปิดเผยตัวตนของเธอออกมา!”

ผมยังคงนิ่งเงียบ แต่ ไอลีน และ จินเซยอน ตอบโต้อย่างรุนแรง

ดูเหมือนว่าพวกเธอพร้อมที่จะจัดการ จินซาฮยอค ได้ทุกเวลา

“ฉันจะฆ่าพวกเขาถ้าพวกเธอเข้ามาใกล้ โดยเฉพาะเธอ ยัยสาวแคระ ฉันจะฆ่าพวกเขาทันทีที่เธออ้าปาก”

แต่จินซาฮยอค หยุดพวกเธอด้วยประโยคเดียว เธอสร้างดาบขึ้นด้วยพลังเวทมนต์ของเธอแล้วชี้ไปที่ อียองฮา และ ซอยองจี

“แก……….นังสารเลว…เรียกใครว่า………คนแคระ…”

“ฉันไม่มีธุระกับคนโง่เขลา ว่าไง คิมฮาจิน”

จินซาฮยอค เรียกผมขึ้นมาผมจ้องมองเธออย่างเงียบๆ ผมใช้พลังเวทย์ของรอยสักในการจ้องมองของดวงตาพันไมล์

“อะ.” จินซาฮยอค สั่นไหว ในขณะเดียวกันเหงื่อเย็นๆก็ไหลลงบน

หน้าผากของเธอ ผมรู้สึกถึงการบาดเจ็บภายในตัวเธอ ถ้าผมทำต่อไปอีกสักพักเธอก็อาจจะเป็นลมไปเอง

“ อ๊ะ…!”

เธอเหมือนจะเติบโตขึ้นโดยที่ผมไม่รู้ตัวงั้นเหรอ? จินซาฮยอค ปล่อยพลังเวทมนต์ของเธอออกมาและเอาชนะสายตาของผม

“แกไอ้สวะ ถ้าแกไม่อยากให้ 2 คนนี้ตายให้หยุดจ้องมองแบบนั่นซะ-!”

นั่นคือสิ่งที่ จินซาฮยอค พูด แต่ผมรู้ว่าเธอไม่ใช่คนประเภทที่จะฆ่าตัวประกัน ชัยชนะที่ขี้ขลาดนั้นขัดกับหลักการของเธอ

ผมยิ้มแล้วพูดออกมาว่า “เธอจับตัวประกันอยู่งั้นเหรอ? เธอนี้มันดื้นจริงๆ ฉันคิดว่าเธอเป็นคนดี ไม่งั้นฉันคิดว่าฉันน่าจะฆ่าเธอไปแล้ว “

ทันใดนั้นเส้นเลือดก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของจินซาฮยอค เธอโกรธอย่างแท้จริง เธอจ้องมองมาที่ผมที่เย้ยหยันหลักการของเธอ

แน่นอนความเป็นปรปักษ์ของเธอไม่ได้ทำอะไรเพื่อทำให้ผมกลัว

“หุบปากแล้วมาที่นี่ก่อน ก่อนที่ฉันจะฆ่าพวกเขา”

“ทำไมเธอฆ่าฉันไม่ได้งั้นเหรอ”

“…หุบปากก่อนที่ฉันจะฉีกปากของแกออกมา”

“เอาล่ะฉันจะไปก็แล้วกัน”

ผมเดินไปหาเธออย่างผ่อนคลายทุกครั้งที่เตรียมพร้อมที่จะเปิดใช้งานทักษะพิเศษของผมได้ทุกเมื่อ 1 ก้าว 2 ก้าว 3 ก้าว…เหลืออีกเพียงแค่

3 ก้าวระหว่างผมกับจินซาฮยอคเธอก็หยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าของเธอ ตอนแรกผมคิดว่ามันเป็นระเบิด

“อะไรน่ะ…!”

ผมเปิดใช้งาน [โชคชะตา] ทันทีอย่างไรก็ตามสิ่งที่เธอหยิบออกมาไม่ใช่ลูกระเบิด แต่เป็นแสงสีน้ำเงินที่เปล่งประกาย ดวงตาของผมซึ่งตอนนี้มีคุณสมบัติแล็ปท็อปแสดงให้ผมเห็นรายละเอียดของไอเท็ม

===

[พื้นทวีป]

– คุณสามารถใช้ชิ้นส่วนของนี้เพื่อกลับสู่แผ่นดินที่บันทึกเอาไว้ อคทรีน่า ในช่วงเวลาของปี 555.

===

“อ๊ะ รอเดี๋ยวก่อน-”

ผมพยายามหยุดเธอ แต่มันก็สายเกินไป จินซาฮยอค ผสมผสานพลังเวทมนต์ของเธอเข้ากับคริสตัลสีน้ำเงินและคริสตัลก็ระเบิดออกมา

ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม-!

พลังเวทมนต์ควบแน่นภายในคริสตัล กระแสน้ำเชี่ยวกรากทำให้

จินซาฮยอค และ ผมรวมไปถึงคนอื่นๆในพื้นที่ต่างก็สบสน

*************************************************************************

“อา….”

จินซาฮยอค ลืมตา เธอรู้สึกหน้ามืดและค่อนข้างมึนงง เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่คุ้นเคย ดวงจันทร์ 2 ดวงและดวงดาวคล้ายอัญมณีถูกวางไว้อย่างสวยงามบนผืนผ้าใบที่ว่างเปล่า

“พวกเราอยู่ที่ไหน…?”

“ไม่ชัดเจนพอเหรอ?”

เสียงตอบของผม ทำให้เธอตกใจมาก ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนพื้นหญ้าข้างๆ

“ในอดีตที่ถูกบันทึกไว้”

ข้างในความมืดดวงตาที่ค่อนข้างเศร้าของเขาเงยขึ้นมองท้องฟ้า

“พื้นทวีป ปี 555, 8 มีนาคม”

คิมฮาจินหันกลับมามอง ดวงตาของเขาย้อมด้วยพลังเวทมนต์มีประกายราวกับอัญมณี รูปร่างของจินซาฮยอค สะท้อนถึงดวงตาสีฟ้าของเขา

“มันคืออาณาจักรของเธอ”