ตอนที่ 534

The Novel’s Extra – ตอนที่ 534 บทที่ 534 พื้นที่ไร้กฎหมาย (4)

“… .!”

ทันใดนั้นเองพลังแห่งเวทมนต์อันดุเดือดก็ระเบิดออกมา พลังเวทมนต์สร้างแรงกดดันอย่างหนักให้กับร่างกายของพวกเรา ผมกลั้นตัวเองจากการอาเจียนและเดินต่อไป

“ถึงแล้ว” วิซิอัส พูด

พวกเรามองไปข้างหน้าด้วยความงุนงง วิ้งงง…แร่ทรงกลมลึกลับกำลังเต้นรัวด้วยพลังเวทมนต์สีเขียวเข้ม

===

[Dimensional Entropy] [ความทนทาน 10/10]

– หินวิเศษยอดเยี่ยมควบแน่นด้วยพลังแห่งมิติต่าง ๆ

– จะปล่อยพลังเวทมนต์ออกมาจนกว่าความทนทานจะหมด

===

“เอาไป. หากพวกคุณสามารถทำได้”

คราวนี้ผมก้าวขึ้นไปด้วยเอเธอร์ผมคว้า Dimensions Entropy แร่ที่ขนาดเท่าลูกเบสบอล แต่มีน้ำหนักมากกว่า 1 ตัน อากาศธาตุถูกเผาจากพลังเวทมนต์ของแร่

“…เฮ้อออ”

ผมใส่ Dimensions Entropy ไปในกล่องและปิดผนึกไว้ข้างใน

แสงสีเขียวเข้มที่ปล่องเหมืองลดลงทันทีและความรู้สึกไม่สบายใจในท้องของผมก็หายไป

“โอ้? อย่างที่คิด Essence of the Strait มีอุปกรณ์ที่น่าสนใจมาก

มันเบาลงด้วยหรือเปล่า”

“มันเป็นเวทมนต์ลดน้ำหนักน่ะ”

ผมหยิบกระเป๋าขึ้นมา ยูยอนฮาหันกลับมาโดยไม่พูดอะไร ดูเหมือนว่าเธอจะรีบออกไปเพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ไม่ต้องการอยู่ในปล่องเหมือง

ผม จินเซชาน รีบตามเธอไปและ จินเซยอน ก็ส่งมอบไอเท็มทั้ง 6 ให้กับอีกฝ่าย

“เอาไปเลยจ้ะ”

“โอ้โฮ เฮ้ย ลิซ! ประเมินพวกมัน”

“ไปกันเถอะ ฮาจิน ฉันจะทำการค้าเสร็จแล้ว”

ผมพาจินเซยอนกลับตามคำพูดของเธอมีรถสองคันที่เหมือนกันรออยู่ด้านนอก พวกมันทำด้วยแร่วิเศษโลหะที่รู้จักกันดีที่สุดในโลกสมัยใหม่ หน้าต่างเป็นสีดำสนิท มันง่ายมากที่จะเห็นว่ารถซีดาน 2 คันนั้นมีความทนทานเท่ารถถังสงคราม

ต๊อก ต๊อก—

เสียงเคาะดังขึ้นจากรถที่จอดอยู่ด้านหน้า

ผมเปิดที่นั่งผู้โดยสารพร้อมวางเคสไทลูมิเนียมในมือ

“หืม?”

เบาะหลังเป็นของ ยูยอนฮา แต่ผู้ชายที่ผมไม่รู้จักนั่งอยู่ในที่นั่งคนขับ

เมื่อเห็นว่าผมกำลังยืนอย่างงุนงง ยูยอนฮา ก็อธิบาย

“…นายเห็นเขาในวิดีโอแล้วใช่ไหม? นี่คือตัวแทน ลิโครส ฉันมีคนขับแยกต่างหากเพื่อให้นายสามารถจดจ่อกับการปกป้องไอเท็มได้ไงละ”

ลิโครส มองมาที่ผมแล้วพยักหน้า

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ.”

“อ๋อ ใช่ ยินดีที่ได้รู้จัก”

ผมทักทายเขาแล้วก็นั่งลงข้างๆเขา

ยูยอนฮา พูด “พวกเราจะกลับไปทันทีเมื่อ คุณ จินเซยอน กลับมาอีก”

จินเซชาน และ จินเซยอน จะนั่งรถคันอื่นซึ่งได้เตรียมไว้ในกรณีที่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่ช้า จินเซยอน ก็ออกมาจากเหมืองและนั่งบนที่นั่งคนขับของรถคันอื่น เมื่อจินเซชานนั่งอยู่ที่เบาะหลังจินเซยอนก็เริ่มสตาร์ทเครื่องยนต์

“ไปกันเถอะ.”

ลิโครส พยักหน้าและเหยียบคันเร่ง

บรื่นนนนน

– เสียงเครื่องยนต์แก๊สค่อนข้างทำให้ผมคิดถึงเพราะผมมักนั่งเมื่อก่อน

แต่ในเวลานั้น ยูยอนฮา เริ่มแสดงท่าทางแปลกๆที่เบาะหลัง เธอครางแล้วกัดเล็บ

“เธอสบายดีไหม?”

เมื่อผมถามเธอเธอก็กำลังนวดหน้าอกด้วยมือทั้งสอง

“อา…ฉันสบายดี ฉันแค่เกลียดที่แคบๆ”

“อ้อ…เธอง่วงนอนหรือเปล่า”

“…ไม่ มันค่อนข้างรุนแรง”

“…ฉันเข้าใจ”

ในฐานะคนที่แต่งพื้นหลังให้ ยูยอนฮา ผมรู้ได้อย่างชัดเจน ไม่ใช่เพียงกลัวที่แคบ ขี้กังวล ย่ำคิดย่ำทำ…ยูยอนฮา ถูกผมแต่งให้มีชีวิตอยู่กับความเจ็บป่วยทางจิตนับไม่ถ้วน ความเจ็บป่วยทางจิตเหล่านี้จะแย่ลงเรื่อยๆเนื่องจากเธอจะถูกคุกคามจากการลอบสังหารอย่างต่อเนื่องเนื่องจากตำแหน่งของเธอ

“นอนหลับลงเถอะ ฉันจะดูแลเธอเอง”

“…อา……โอเค”

ยูยอนฮา หัวเราะแล้วพยักหน้า

รถซีดานออกจากใจกลางของพื้นที่ไร้กฏหมายและไปถึงรอบนอก

ผมมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยประสาทสัมผัสของผมที่เพิ่มขึ้น ผมไม่รู้สึกถึงการคุกคามใด ๆ

“พวกเรากำลังจะออกจากพื้นที่ไร้กฎหมาย” ผมพูดออกมา

“เข้าใจแล้ว” ยูยอนฮา ดูเหมือนจะรู้สึกดีขึ้นเธอตอบด้วยรอยยิ้ม

“โอ้ จริงสิสมาคมถอดรหัสภาษารูนนิกรอบๆประตูอสูรอสูรไอ้แล้ว

พวกเขาคงจะเริ่มรวบรวมฮีโร่อย่างเป็นทางการในอีกไม่กี่วัน”