ตอนที่ 535

The Novel’s Extra – ตอนที่ 535 บทที่ 535 พื้นที่ไร้กฎหมาย (5)

ผมซ่อนตัวอยู่หลังรถและสั่งไปยังสปาร์ตัน เขาปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็วบนท้องฟ้าและมองลงมาที่เรา

วิ้งงงงงง!

ในขณะนั้นมีลูกศรอีก 1 ดอกลอยมาหาพวกเราโดยเล็งไปที่ยางรถยนต์เอเธอร์ พยายามปกป้องมัน แต่เนื่องจากยางไม่แข็งแรงพอมันจึงไม่สามารถต้านทานการโจมตีได้แม้จะมีความช่วยเหลือจาก เอเธอร์

ปัง!

ยางแตกเหมือนบอลลูนขณะที่สปาร์ตันแบ่งปันทัศนวิสัยของเขามาให้ผม ผมเห็นศัตรูจากระยะประมาณ 5 กม. ทางทิศตะวันออก มันไม่ยากที่จะเห็นเขาผ่านสายตาของสปาร์ตันแต่ตำแหน่งของเขามันชัดเจนมากต่อมาเขาก็ยิงธนูไปที่สปาร์ตัน

– …!

สปาร์ตันกระพือปีกของเขาและหลบการโจมตี แต่ลูกศรหันหลังอย่างรวดเร็วและไล่ล่าหลังจากสปาร์ตัน

เพี้ยว…ลูกศรพุ่งมาอย่างรวดเร็วนั้นเร็วกว่าสปาร์ตันในอัตรานี้สปาร์ตันต้องตายลงอย่างแน่นอน ช่วงเวลาที่ลูกศรเฉี่ยวขนสปาร์ตันผมสั่งให้เขาหนีไปทันที สปาร์ตันเคลื่อนย้ายในพริบตาได้ทันเวลาและลูกศรทะลุผ่านอากาศไปแต่ในขณะนั้นระบบเตือนที่ไม่พึงประสงค์ก็โผล่ขึ้นมา

[ปีกของสปาร์ตันได้รับบาดเจ็บ – เขาไม่สามารถใช้พลังของเขาได้]

ผมกัดริมฝีปาก เมื่อกลับไปสู่ทัศนวิสัยปกติของผม ผมมองไปรอบๆ

พวกเราถูกโจมตีในเขตชานเมืองที่ไร้กฎหมาย แม้ว่าจะมีผับและโรงแรมเล็กๆอยู่ใกล้ๆแต่การต่อสู้ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่นี่แม้ว่าผมจะขอความช่วยเหลือจากใครก็ตามมันก็ไม่น่าเป็นไปได้ที่พวกเขาจะฟังผม

“….เอาละนะ”

สิ่งเดียวที่ปกป้องผมคือรถซีดานที่ห่อหุ้มด้วยเอเธอร์ ผมไม่มีเวลาแล้ว ผมสงสัยว่ารถซีดานจะสามารถต้านทานลูกศรที่น่ากลัวของศัตรูได้ขนาดไหนกันนะ

ผมเลือก [ธนูแห่งเตมูจิน] และ [ลูกศรแห่งแสงจันทร์] ของ อเธน่า ออกมาอย่างไม่มีทางเลือกผมไม่ลังเลเลย เพื่อช่วย ยูยอนฮา และช่วยตัวเองผมต้องทำสิ่งนี้

ทันทีที่ผมคว้าลูกศรความรู้สึกของนักธนูในตำนานก็เพิ่มขึ้น ผมมองไปทางทิศตะวันออก วิสัยทัศน์ของผมยืดออกอย่างรวดเร็วจนถึงเป้าหมาย 5 km

ในที่สุดผมก็ได้เห็นนักแม่นปืนที่ลอบทำร้ายพวกเรา

เป็นผู้หญิงที่ถือธนูสีดำ ดวงตาสีเข้มของเธอดูเหมือนจะจ้องมองมาที่ผมโดยตรง ไม่สิเธอมองมาที่ผมอย่างแน่นอน ดวงตาของพวกเราสบกันจากระยะ 5 กม.

วิ้งงงงง

ศัตรูดึงสายธนูของเธอด้วยเหตุผลบางอย่างผมรู้สึกเหมือนผมรู้จักเธอ ผมสีน้ำเงินไหลผ่านเกราะหนังสีดำของเธอ ผิวสีแทนเล็กน้อยและใบหน้าที่สวยคม…นักธนูคนนี้ดูเหมือนคนที่ผมจินตนาการในขณะที่เขียนนิยาย

“… เลราจ.”

นั่นคงเป็นชื่อของเธอ เธอเป็น 1 ใน 10 มารที่ผมคิดว่าจะใช้ในบทสุดท้ายของเนื้อเรื่อง – มารเขียว เลราจ

ตามฉายาสีเขียวเป็นสีสัญลักษณ์ของเธอ เนื้อเรื่องจริงๆของเธอคือเธอเกลียดสีเขียวมากจนเธอย้อมผมสีเขียวของเธอเป็นสีน้ำเงิน เลราจ

มีมุมมองที่เป็นกลางมากขึ้นในบรรดาปีศาจและมารจากท่าทางของเธอ ก็ยังดูเหมือนจะอยู่ในร่างกายของเธอ ถึงกระนั้นเธอยังเป็นนักธนู

คนเดียวในบรรดาปีศาจ เธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ผมสามารถรับมือได้อย่างง่ายดาย

“เฮ้ออออ.”

ทำไมมารอันดับที่ 14 ถึงมาอยู่ที่นี่? ผมรู้สึกรำคาญกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่ผมรู้ว่าการบ่นไม่ทำให้อะไรมันดีขึ้นเลย

ผมหายใจลึกๆและจับ [ธนูแห่งแสงจันทร์] ขึ้นบนสายจากนั้นผมก็ถ่ายเททุกอย่างที่ผมมีลงไปทั้ง พลังเวทย์ของรอย สักระบบเสริมความแข็งแกร่งแบบสุ่ม

พลังเวทมนต์ที่น่าสะพรึงกลัวลงไปอยู่ที่ลูกศรแสงจันทร์และแสงไฟที่เจิดจ้าก็เริ่มแผ่ออกไปในทุกทิศทางพลังศักดิ์สิทธิ์ของแสงจันทร์โอบรอบโลกและท้องฟ้า ผมมุ่งเป้าไปที่เลราจและดึงธนูอย่างแรง

…แต่เนื่องจากปฏิกิริยาแปลกประหลาดของ เลราจ ผมจึงไม่ได้ยิงธนูออกไป

– …

เธอก้มตัวลงและจ้องมองมาที่ผม สายตาของเธอไม่มีความเป็นปรปักษ์หรือจิตสังหาร ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเธอแสดงให้เห็นถึงความงดงามที่แสนเย็นชาของเธอเท่านั้น หลังจากจ้องมองกันอยู่นาน เลราจ ก็พึมพำ

– ชื่อของฉันคือ……..

เสียงหายวับไปจากริมฝีปากที่ขี้อายของเธอ ต่อจากนั้น เลราจ ก็ยื่นคันธนูและลูกศรกลับไปผมไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน แต่เห็นได้ชัดว่าเธอไม่อยากโจมตีอีกต่อไป ดังนั้นผมจึงโค้งคำนับลงเช่นกัน ในทันใดนั้นร่างของ เลราจ ก็หายไปเหมือนภาพลวงตา

“…อะไรกัน?”

ผมผงะ

“ลูกศรของฉันทำให้หล่อนกลัวงั้นเหรอ? ไม่สิแบบนี้มัน… ”

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดสถานการณ์ปัจจุบันก็ดีสำหรับผมไม่เพียงแต่ผมจะรักษาความแข็งแกร่งของผม และผมก็ไม่เสี่ยงชีวิตต่อสู้กับเธอจนตายกันไปข้าง

[โชคชะตาทำงาน!]