ตอนที่ 548

The Novel’s Extra – ตอนที่ 548 บทที่ 548 ความจริงเหมือนมีความจริง (4)

ในขณะเดียวกัน แชนายอน และคนอื่นๆมาถึงที่โรงแรมแห่งหนึ่งในพื้นที่ A แม้ว่าห้องนี้จะเล็กไปหน่อยสำหรับคน 6 คนแต่ก็ไม่ได้แย่เกินไปสำหรับตอนนี้เพราะ คิมซูโฮ และ ยุนซึงอา เพิ่งออกไปเดินเล่น

“มีโจรจำนวนมาก แต่มีเฉพาะในซอยเท่านั้น บนถนนสายหลักมีร้านค้าและผับดังนั้นมันจึงไม่แย่เท่า Pandemonium ฉันจะไม่พูดถึงระดับที่ความสูงกว่านี้ก็แล้วกันมันยากเกินไป”

ยูยอนฮา กำลังวิเคราะห์เกมอยู่มองลงไปที่ถนนผ่านหน้าต่างโรงแรม

“นายอนพวกเราไม่ควรวิ่งไปรอบๆเมืองเพื่อรับภารกิจเหรอ? เหมือน เควสต์หลักหรือเควสย่อยอะไรแบบนี้?” ยีจินยูนถามแชนายอนด้วยความตื่นเต้นอย่างชัดเจน

“ฮะ? อ้อ ใช่แล้ว แต่ตอนนี้มัน….”

“โอ้ จริงสิ”

ทันใดนั้น เพี๊ยบ ยูยอนฮา ปรบมือของเธอ

“เธอคิดว่าคอมพิวเตอร์เครื่องนี้ใช้งานได้ไหม”

“เอ่อ…ไม่รู้สิ ลองเปิดเครื่องดูก่อน”

ยูยอนฮา เริ่มตรวจสอบคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าๆที่เต็มไปด้วยฝุ่นด้วยดวงตาเธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“นี่มันเก่ามาก ฉันจะใช้งานมันได้ยังไง”

เธอไม่คุ้นเคยกับ ‘เดสก์ท็อป’ แบบนี้เลยแม้แต่น้อย

ยูยอนฮา พยายามค้นหาปุ่มเปิดปิดหลังจากตรวจสอบเคสคอมพิวเตอร์อย่างถี่ถ้วน

“ว้าว มันเปิดได้อยู่”

วิ้งงงงง— เสียงดังขึ้นบนหน้าจอ คนอื่นยืนอยู่ข้างๆยูยอนยอน

วิ้งงงงง— วิ้งงงงง— วิ้งงงงง—

“…”

“…เฮ้ออออออออ.”

“มันช้ามากจริงๆ”

พวกเขาจ้องหน้าจอเป็นเวลานาน 3 นาที ในที่สุดการบูตก็สิ้นสุดลงและสิ่งแรกที่ ยูยอนฮา ทำคือตรวจสอบคือวันที่

“…18 ธันวาคม 2549?”

ยูยอนฮา ยังไม่ได้เกิดเลยตอนนั้น

รอยยิ้มอันยิ่งใหญ่ปรากฏบนใบหน้า ยีจินยูน อุทาน

“ว้าว~ พวกเราอยู่ในยุค 2000 ใช่ไหม”

“ใช่. แต่กลางปี ​​2000 เป็น…การตั้งค่าที่แปลกสำหรับเกมนี้”

หลังจากยุค 60 เกิดเหตุการณ์ปั่นป่วน ยอดมนุษย์ เกิดในยุค 70 และ 80 ใน 90 ด้วยความช่วยเหลือของยอดมนุษย์เกาหลีเลยได้เข้าตะครุบดินแดนที่ถูกขโมยและระบบ ฮีโร่ ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นครั้งแรก

ในยุค 2000 เกาหลีเติบโตอย่างสำคัญของเทคโนโลยีพร้อมกับจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นของวีรบุรุษแต่จากปี 2000 ถึงปี 2010 เป็นช่วงเปลี่ยนผ่าน ช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจนกว้างมากขึ้นด้วยความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีอย่างรวดเร็วและจำนวนสลัมเพิ่มขึ้นเกินขอบเขตอำนาจของรัฐ หลายคนถือว่ามันเป็นยุคที่น่าอับอาย

“อย่างน้อยรายละเอียดดูเหมือนแม่นยำ….”

ยูยอนฮา ปิดคอมพิวเตอร์หลังจากท่องเว็บไประยะหนึ่ง จากนั้นเธอมองไปรอบๆ ห้องเพื่อดูว่าชินจงฮักอยู่ที่ไหน เขากำลังฝึกฝนตัวเองอยู่

“จงฮัก นายอยากไปเดินเล่นไหม”

“ …เดินเล่นเหรอ”

“ใช่ พวกเราไปเดินดูรอบๆว่ามีอะไรที่ไหน พวกเรายังมีเงินเหลืออยู่จากโจรเพื่อให้พวกเราสามารถซื้อสิ่งของได้อยู่นะ”

ชินจงฮักดูเหมือนจะไม่เต็มใจและแชนายอนก็เข้ามาแทรกทันที

“ฟังดูน่าสนุกนะ! ไปสิ ไปกันเถอะ!”

แชนายอน ดึง ชินจงฮัก ไปกับ ยูยอนฮา เห็นได้ชัดว่าเธอทำตัวแปลกๆ แต่โชคดีที่ทั้งคู่ไปด้วยกันโดยไม่พูดอะไรมาก

ตอนนี้เธอกับยีจินยูนเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในห้อง

แชนายอน มอง ยีจินยูน และ ยีจินยูน มองที่ แชนายอน ด้วยดวงตาที่กลมโตของเธอ

“เฮ้ออออออออออ….”

แชนายอน ถอนหายใจ เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงมือของเธอวางบนหัวของเธอ

“นายอน?”

“…ฉันคิดว่าฉันต้องนอนบ้าง ทำไมเธอไม่ออกไปข้างนอกและเดินเล่นบ้างละ?”

ยีจินยูน พยักหน้า แต่แทนที่จะจากไปเธอกลับนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ของโรงแรม เธอไม่เคยเห็นระบบปฏิบัติการแบบนี้มาก่อน แต่เธอก็มีความสามารถพอที่จะใช้งานของมันได้อย่างรวดเร็ว

…ก็ผ่านไป 3 ชั่วโมง

“อืมมมมม~”

ยีจินยูน ดึงหัวเธอออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วเหยียด ในช่วงเวลานั้นเอง ยูยอนฮา และ ชินจงฮัก กลับมาที่ห้อง พวกเขาถือมีดสั้น หอก ดาบและอาวุธประเภทอื่นๆเข้ามาด้วย

“นี่ นายอน สำหรับเธอ”

แชนายอน รับดาบ และตรวจสอบว่ามันเป็นไอเท็มที่ชื่อว่าอะไร

[ดาบเหล็กทั่วไป]

เอี๊ยดดดด—

ในขณะนั้นประตูก็เปิดออกอีกครั้งและ คิมซูโฮ และ ยุนซึงอา เข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มทั้งคู่ส่งของว่างและอาหารอื่นๆให้กับทีมที่เหลือ

พวกเขาใช้เวลาเคี้ยวหมากฝรั่งและกินขนม

…15 นาทีต่อมา

ยูยอนฮา ที่กำลังเคี้ยวปลาหมึกแห้ง แสร้งทำเป็นไม่อร่อยแต่จริงๆแล้วชอบมาในที่สุดเธอก็ถามออกมา “อย่างไรก็ตาม นายอน เธอออกจากเกมนี้ได้ยังไงเหรอ?”

“…!”

ออกจากระบบ.

คำนี้ทำให้ชานายอนประหลาดใจและ ยูยอนฮา ถามอีกครั้งว่า