บทที่ 794 ตายอย่างศพอนาถ

บทที่ 794 ตายอย่างศพอนาถ

“ฮึ่ม!”

หลังจากที่เทแล้ว หลินเฟยได้โยนแก้วลงบนพื้นอย่างไม่แยแส

อยากดูว่าคนตรงหน้าจะพูดอย่างไร

และใบหน้าของซูยุ่นนั้น เต็มไปด้วยความตกใจ

หากรู้ว่า คนที่อยู่ตรงหน้า เป็นคนยังไงละก็?

“นายช่างไม่ฉลาดเอาเสียเลย!”

ผ้าเช็ดหน้าสีขาวคลุมอยู่บนหน้าของเฉินเกอ กำลังแช่อย่างสบายอารมณ์ ได้ถูกขัดจังหวะแบบนี้ เฉินเกอไม่พอใจอย่างมาก

“เธอ.......เธอพูดอะไร?”

หลินเฟยตะโกนด้วยความโกรธ

“เจ้าหนุ่มน้อย เกรงว่าแกคงไม่รู้ว่าฉันเป็นใครละมั้ง? พ่อของฉัน มีความเกี่ยวข้องกับราชวงศ์อาหรับ!”

หลินเฟยพูดอย่างโกรธเคือง

เฉินเกอไม่ได้ต่อกรด้วย

เพราะเวลานี้ ด้านนอกบ่อออนเซ็น เสียงฝีเท้าสั่นสะท้านฟ้า ฉาบๆๆ ก็เห็นเงาคนสิบกว่าคน กำลังวิ่งเข้ามาจากด้านนอก

หัวหน้าคือชายวัยกลางคนคนหนึ่ง แต่งกายสมาร์ต แต่เวลานี้ สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“แม่งเอ๊ย ทำไมคนจำนวนมากจึงฝ่าเข้ามาได้?”

ชายวัยกลางคนที่เห็นสถานที่แล้ว เสียขวัญไปทันที

หรือพูดอีกอย่าง ก็คือถูกความหวาดกลัวครอบงำเขาแล้ว

เขาก็คือประธานของวิลล่าแห่งนี้

“ประธานชา นี่มันยังไงกันแน่ ที่นี่เป็นที่ที่ทำสมาธิของคุณชายบ้านผม คุณยังกล้าปล่อยคนนอกเข้ามาอีก คุณไม่อยากมีชีวิตแล้วใช่มั้ย?”

เสี้ยวชางเซิงที่อยู่ด้านข้างใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

เวลานี้ เขาก็ตกใจจนสะดุ้ง

“ไม่กล้าไม่กล้า!”

ประธานชาส่ายหัวถี่ๆ

“ใครให้พวกแกเข้ามา?”

เขาตะโกนใส่หลินเฟยและคนอื่น ๆ

หลินเฟยและพวก รู้สึกเสียหน้าอย่างมาก

วันนี้เป็นอะไรกันแน่?

ดาราสาวคนหนึ่งไม่เห็นตัวเองอยู่ในสายตา ตอนนี้ แม้แต่ตัวเองมาเที่ยวที่วิลล่า ยังถูกคนรังเกียจ

แต่ยังดี ประธานชาคนนี้เขารู้จัก เมื่อหลายปีก่อน ตัวเองและพ่อ เคยพบเจอกับเขาหลายครั้ง

“ประธานชาใช่มั้ย? คุณคงจะลืมแล้ว ผมชื่อหลินเฟย พ่อของผมก็คือหลินเจี้ยนเหริน!”

หลินเฟยรู้สึกว่า ฟ้าคงมืดเกินไป ประธานชาก็เลยลืมตัวเองไปแล้ว

และเห็นหลินเฟยที่จัดการทุกอย่างอย่างง่ายดาย เจียงหรานหรานมองเขาอย่างชื่นชม

ขณะที่พูด หลินเฟยก็เดินเข้าไปจับมือกับประธานชา

“เพี้ย!”

คิดไม่ถึง ประธานได้ยกมือตบที่บ้องหูเขาอย่างแรง:

“หลิน? หลินเย็ดแม่งสิ ใครใช้ให้เศษสวะอย่างพวกแกฝ่าเข้ามา?”

ประธานชาคำรามด้วยความโกรธ

และหลินเฟยถูกตบจนอึ้ง

“ประธานชา พ่อผมคือหลินเจี้ยนเหริน!”

หลินเฟยกล่าวอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เพี้ย!

“คนเหี้ยอะไรก็ช่าง ไสหัวไปให้หมด!”

ประธานชาแค่ยกมือ ยามได้มาล้อมรอบหมดแล้ว

ทำให้ชายหญิงที่อยู่ตรงนี้ต่างตกใจจนสะดุ้ง

“ให้พวกเขาไสหัวไป เกรงว่าคนจะไม่ง่ายขนาดนี้มั้ง!”

และในเวลานี้ ก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

ทุกคนต่างเงยหน้ามองไป

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เฉินเกอได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ยืนอยู่ด้านหน้าของทุกคน

เพียงแต่มือของเฉินเกอไขว้อยู่ด้านหลัง มองหลินเฟยด้วยรอยยิ้มจางๆ

“เฉิน........เฉินเกอ?”

เจียงหรานหรานสั่นไปทั่วร่าง คิดไม่ถึง คนคนนี้เป็นเฉินเกอจริงๆด้วย

ขนาดนั้น มีคนไม่น้อยต่างประหลาดใจ

“เฉินเกอ ทำไมถึงเป็นนาย?”

เจียงหรานหรานกล่าวขึ้นอีกครั้ง

“เจียงหรานหราน? เธอก็อยู่ที่นี่..........”