บทที่ 855 หอผงาดเวหา

บทที่ 855 หอผงาดเวหา

“เอาล่ะ การประลองในวันนี้สิ้นสุดลงแค่นี้ พรุ่งนี้จะเป็นการทดสอบของหอผงาดเวหา หวังว่าพวกนายจะกลับไปพักผ่อนได้ดีๆ ในคืนนี้! "

เมื่อสิ้นสุดการประลองลง ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง ปรมาจารย์หยุนคงจึงประกาศออกมา

จากนั้น ผู้คนทั้งหมดก็กระจัดกระจายออกไปทีละคน

หอผงาดเวหา เป็นการทดสอบที่ทรงพลังที่สุดในสถานศึกษาหลินคง มันถูกแบ่งออกเป็น 20 ชั้น

จนถึงขณะนี้ ยังไม่มีใครประสบความสำเร็จในการปีนขึ้นสู่จุดสูงสุด แม้แต่สวีหมีเองยังหยุดลงแค่ชั้นสิบแปดเท่านั้น ส่วนสี่ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ก็หยุดอยู่ที่ชั้น 17 เท่านั้น

การทดสอบของแต่ละชั้นล้วนแตกต่างกันออกไป อีกทั้งการทดสอบของทุกคนก็แตกต่างกันด้วย ดังนั้นจึงไม่มีใครรู้ว่าการทดสอบในหอผงาดเวหานั้นจะเป็นแบบไหน อีกทั้งยังไม่มีทางที่จะโกงได้เลย

ในตอนเย็น เฉินเกอถูกเรียกไปที่ห้องนอนของเขาโดยสวีหมี

"อาจารย์ คุณหาผมหรือ! "

เฉินเกอเข้าไปในห้องนอนด้วยความเคารพและทักทายสวีหมีที่กำลังนั่งอยู่บนแท่นบำเพ็ญ

สวีหมีลืมตาขึ้นช้าๆ และมองไปที่เฉินเกอที่อยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้ม

"เฉินเกอเอ๋ย เมื่อบ่ายนี้นายทำได้ไม่เลว อาจารย์พอใจอย่างมาก เพียงแต่นายพร้อมสำหรับหอผงาดเวหาในวันพรุ่งนี้หรือยัง?"

สวีหมีกล่าวชื่นชมเฉินเกอ จากนั้นจึงสอบถามเขาด้วยความใส่ใจ

"อาจารย์ ผมได้ยินปรมาจารย์หยุนคงแนะนำเกี่ยวกับหอผงาดเวหาสั้นๆ มาก่อน เพียงแต่ผมอยากรู้สักหน่อยว่าที่แห่งนั้นมีการทดสอบอะไร? ท่านอาจารย์ได้โปรดช่วยชี้แนะ! "

เฉินเกอถาม สวีหมีทันที

“ฮ่าฮ่า! "

สวีหมียิ้มจางๆ

“หอผงาดเวหาถูกสร้างขึ้นโดยเทพเจ้าโบราณแห่งสถานศึกษาหลินคง นับตั้งแต่เทพโย๋วแห่งดาวเข้าสู่โลกีย์ หอผงาดเวหาก็ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ถึงการมีอยู่ของสถานศึกษาหลิงคง ผู้ที่เข้าสู่สถานศึกษาหลิงคงทุกคนล้วนต้องผ่านการทดสอบจากหอผงาดเวหา มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่พวกเขาจะกลายเป็นศิษย์ของสถานศึกษาหลินคงได้อย่างแท้จริง! "

“สำหรับการทดสอบด้านใน ฉันเองก็ไร้หนทางบอกนายได้ หอผงาดเวหามีความมหัศจรรย์อย่ายิ่ง การทดสอบของแต่ละคนล้วนแตกต่างกันออกไป มีเพียงแค่ตัวนายเองที่เผชิญกลับมันแล้วจึงจะรู้ได้! "

สวีหมีไม่ได้ตอบคำถามของเฉินเกอ แต่เขากลับบอกเล่าข้อมูลเฉพาะบางอย่างเกี่ยวกับหอผงาดเวลาออกมาให้เฉินเกอฟัง

“อาจารย์ ได้ยินปรมาจารย์หยุนคงบอกว่าคุณเองก็หยุดอยู่แค่ที่ชั้น 18 ใช่ไหม?”

เฉินเกอถามสวีหมีอย่างระมัดระวัง

“ไม่ผิด หอผงาดเวหาเมื่อยิ่งเข้าไปลึกขึ้นก็ยิ่งยากลำบาก ชั้นสิบแปดเป็นเรื่องหลายสิบปีก่อนของฉัน หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยก้าวเข้าไปใสหอผงาดเวหาอีก!” สวีหมีพยักหน้าเล็กน้อยและตอบกลับ

เมื่อได้ยินคำพูดของสวีหมี เฉินเกอก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้นเรื่อยๆ และคิดว่าตนเองจะต้องเป็นคลื่นลูกใหม่ที่ไปได้ไกลยิ่งกว่า

ในเมื่อแม้แต่สวีหมียังหยุดลงแค่ที่ชั้น 18 ของหอคอยผงาดเวหาเท่านั้น ดังนั้นเขาจะต้องอยู่เหนือกว่าสวีหมีให้ได้ และปีนขึ้นไปบนยอดหอคอยผงาดเวหาเพื่อพิสูจน์ตัวเอง

สิ่งที่รุ่นก่อนทำไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าคนรุ่นหลังจะทำไม่ได้ เวลาแปรผันไปทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเปลี่ยนแปลง

จากนั้นสวีหมีก็หยิบถุงผ้าออกมาจากแขนเสื้อของตนและส่งให้เฉินเกอ

“อาจารย์ นี่คือ?”

เฉินเกอเห็นเข้า ก็เอ่ยถามอย่างสงสัย

"นี่คือถุงผ้าที่ฉันได้มาจากหอผงาดเวหาในปีนั้น มันไม่เคยถูกเปิดออกมาก่อน ตอนนี้ฉันส่งมอบมันให้นาย บางทีภายหลังจากที่เข้าไปในหอผงาดเวหาแล้วสิ่งนี้อาจจะเป็นประโยชน์สำหรับนาย เพียงแต่จงเปิดมันออกในช่วงเวลาที่คับขันอย่างที่สุด จะต้องจำคำของฉันเอาไว้! " สวีหมีเอ่ยเตือนเฉินเกอด้วยสีหน้าจริงจัง

“ครับ อาจารย์ ผมจะจำไว้! ”

เฉินเกอพยักหน้ารับ

หลังจากพูดคุยเสร็จ เฉินเกอก็ออกจากห้องนอนของสวีหมี

ไม่นานหลังจากที่เฉินเกอจากไป สวีหมีก็โบกมือ จากนั้นตรงหน้าเขาก็มีแผนที่ดาวปรากฏขึ้นมา

มีดวงดาวมากมายอยู่ในภาพ เพียงแต่ภายใต้แสงดาวนั้นกลับมองไม่ออกเป็นอะไร

"แผนที่ดาวไร้ระเบียบ แสงดาวแตกดับ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นหายนะสำหรับแผ่นดินหลิงคงที่กำลังใกล้เข้ามา! "

หลังจากมองดูแล้ว สวีหมีก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความหนักใจ

“ติ้ง!”

อย่างไรก็ตามในเวลานั้นเอง บนท้องฟ้าก็ปรากฏแสงดาวสีขาวสว่างจ้า โดดเด่นขึ้นมา