บทที่ 857 ทะลวงแตกออก

บทที่ 857 ทะลวงแตกออก

พลังงานที่แข็งแกร่งส่งผลกระทบต่อจุดดานเถียนของเฉินเกออย่างต่อเนื่อง

“ใช่สิ ฉันยังมีผลวิหายสะ! ”

ในกรณีคับขัน เฉินเกอก็นึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง

หลังจากคิดได้ เฉินเกอก็หยิบผลวิหายสะออกมาจากแหวนเก็บของเขาทันที จากนั้นจึงกินมันลงคำโต

หลังจากกินผลวิหายสะแล้ว เฉินเกอก็รู้สึกว่าภายในร่างกายของตนเย็นสบายขึ้นมา พลังสายนั้นราวกับถูกกำจัดออกไปทันที

ไม่ผิด ภายใต้ผลวิหายสะ เฉินเกอประสบความสำเร็จในการบรรลุเข้าสู่การบำเพ็ญจิตชั้นเก้าของขอบเขตเจินเหริน และพัฒนาความแข็งแกร่งไปยังขั้นชั้นที่หนึ่งของขอบเขตเจินเสิน

ในตอนนี้ เฉินเกอรู้สึกว่าทั้งร่างของตนเต็มไปด้วยพลัง และแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนมาก

"ยินดีด้วย เฉินเกอ ขอแสดงความยินดีกับการก้าวบรรลุสู่อีกขั้นของการบำเพ็ญจิตขอบเขตเจินเสิน

ตอนนี้นายมีความสามารถที่จะแปรเทพได้แล้ว หลังจากเข้าสู่การแปรเทพความแข็งแกร่งของนายจะยิ่งเพิ่มขึ้นหลายเท่า เพียงแต่ความสามารถในการแปรเทพสามารถใช้ได้แค่ในสถานการณ์ที่รุนแรงที่สุดเท่านั้น ถือเป็นวิธีสุดท้ายในการปกป้องชีวิตของนาย!”

จิตวิญญาณที่เหลืออยู่ของเทพโย๋วแห่งดาวมองไปที่เฉินเกอและเอ่ยยินดี

การแปรเทพ มีแค่การเข้าสู่ขอบเขตเจินเสินแล้วเท่านั้นถึงจะสามารถมีพลังพิเศษนี้ได้

สุดท้ายแล้วมันก็คือวิธีการป้องกันตนจากศัตรูครั้งสุดท้าย มันสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้อย่างรวดเร็วหลายเท่าในพริบตา เป็นวิธีในการต่อสู้กับศัตรูในครั้งสุดท้าย

แน่นอนว่า ทุกอย่างล้วนมีทั้งข้อดีและขอ้เสีย แม้ว่าการแปรเทพจะแข็งแกร่งอย่างมาก แต่หลังจากใช้งานแล้วทั้งร่างของคนผู้นั้นจะตกอยู่ในสภาพอ่อนแออย่างยิ่งและต้องใช้เวลานานในการฟื้นตัว ดังนั้นหากไม่คับขันจริงๆ ก็อย่าได้ใช้มันออกมา

“ขอบคุณเทพโย๋วที่เอ่ยเตือน ผมจะไม่ทำให้คุณต้องผิดหวัง! "

จากนั้นเฉินเกอก็รีบหันไปทางเทพโย๋วแห่งดาวเพื่อขอบคุณเขาอย่างสุดซึ้งและโค้งคำนับ

“ฮ่าฮ่า!”

“เฉินเกอ จำไว้ หลังจากนี้ไป 300 วัน ทุกสิ่งในโลกขึ้นอยู่กับนาย! ”

หลังจากได้คำสั่งสอนที่เทพโย๋วแห่งดาวทิ้งเอาไว้ จากนั้นดวงจิตที่เหลืออยู่ก็หายไปต่อหน้าเฉินเกอ

ภารกิจสุดท้ายของเทพโย๋วแห่งดาวสำเร็จลงแล้ว ดังนั้นในที่สุดเขาก็สามารถเข้าสู่โลกีย์ได้อย่างวางใจ

ตอนนี้ภาระทั้งหมดตกอยู่ที่เฉินเกอแล้ว เฉินเกอคือผู้กอบกู้โลกทั้งใบ แน่นอนว่าเรื่องนี้มีเพียงเฉินเกอเท่านั้นที่รู้

ในเวลานั้นเอง ประตูของหอผงาดเวหาก็ถูกเปิดออกแล้ว

เฉินเกอค่อยๆ ออกมาจากหอคอยผงาดเวหาอย่างช้าๆ บนร่างของเขามีพลังรุนแรงสายหนึ่งแผ่ออกมา วินาทีที่เขาเดินออกมา มวลสารรอบๆ ก็วนพัดปลิวไปทั่ว และมุ่งหน้าเข้ามาที่ที่ทุกคนอยู่

สวีหมีที่นั่งอยู่บนที่สูงเห็นฉากนี้เข้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างมีความสุข เขารู้ว่าเฉินเกอประสบความสำเร็จแล้ว

เวลามาถึงช่วงบ่าย

ในห้องโถงของสถานศึกษาหลินคง เฉินเกอยืนอยู่กลางห้องโถง สวีหมีนั่งอยู่บนนั้นและมีปรมาจารย์ใหญ่ทั้งสี่นั่งอยู่ด้วย

"เฉินเกอ ยินดีด้วยกับการขึ้นสู่ยอดหอคอยผงาดเวลาเป็นผู้แรก ฉันคิดว่านายน่าจะรู้ทุกอย่างแล้ว! "

สวีหมียิ้มน้อยๆ และกล่าวกับเฉินเกอ

“อาจารย์ ปรมาจารย์ทั้งสี่ ผมคิดว่าพวกคุณก็น่าจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นใน 300 วันเช่นกันใช่ไหมครับ! "

เฉินเกอมองไปที่ปรมาจารย์ทั้งสี่ที่นั่งอยู่รอบตัวเขา จากนั้นก็มองไปที่สวีหมีและเอ่ยตอบ