บทที่ 887 แดนเชียนสวน

บทที่ 887 แดนเชียนสวน

จนกระทั่งกลางดึกเวลาห้าทุ่ม เฉินเกอและคณะจึงได้มาถึงแดนเชียนสวน

แดนเผ่าผีตั้งอยู่ในภูเขาลึกด้านในป่าเก่าแก่ในแดนเชียนสวน จากสมัยโบราณมาถึงปัจจุบันน้อยมากที่จะมีคนเข้ามาตามหาเผ่าผีในนี้

โชคดีในกลางดึกแบบนี้รอบๆบริเวณยังมีโรงแรมและรีสอร์ตเปิดบริการอยู่ แบบนี้แล้วเฉินเกอและพวกก็มีที่ให้สำหรับพักผ่อนกันแล้ว

เฉินเกอเปิดห้องเสร็จแล้ว ก็ให้ทุกคนไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง พรุ่งนี้ถึงจะได้ออกเดินทางไปยังแดนเผ่าผีอย่างเป็นทางการ

เช้าวันรุ่งขึ้น

เฉินเกอและพวกต่างตื่นแต่เช้า คืนห้องแล้วก็จากไป ขับรถมุ่งหน้าไปภูเขาลึกในป่าเก่าแก่

จากการขับรถสี่สิบห้านาที รถจะต้องจอดอยู่ด้านล่างภูเขา รถไม่สามารถขับเข้าไปในภูเขาลึกได้ ดังนั้นเฉินเกอและพวกจึงได้เลือกวิธีเดินเท้า

ทั้งห้าคนเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้วจึงเดินเข้าไปในภูเขาลึกในป่าเก่าแก่

“ว้า สถานที่ตรงนี้อากาศช่างสดชื่นเหลือเกิน โอกาสที่ออกจากความวุ่นวายในเมืองมีไม่บ่อยนัก รู้สึกดีทีเดียว!”

เล๋ยเล่พลางเดินไปพลางตะโกนไป

เป็นอย่างนั้นจริงๆ หากเทียบกับสภาพแวดล้อมในเมืองแล้ว สภาพแวดล้อมในป่าดีกว่ามาก อากาศก็บริสุทธิ์ ทุกที่เต็มไปด้วยออกซิเจนของต้นหญ้าใบไม้

เดินไปครึ่งชั่วโมงแล้ว ทั้งห้าคนก็ไปถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง

หมู่บ้านแห่งนี้เป็นหมู่บ้านที่คนเผ่าผีสร้างไว้ข้างในนี้ คนทั้งหมู่บ้านต่างถูกเรียกว่าคนเผ่าผี สถานที่และวัฒนธรรมไม่เหมือนกันเลย

เฉินเกอและพวกเดินเข้ามาในหมู่บ้าน

การมาของทั้งห้าคน ชั่วพริบตาเดียวก็ได้ดึงดูดความสนใจของคนเผ่าผีที่อยู่รอบๆ ทุกต่างวางของในมือลงแล้วลุกขึ้นมาจ้องมองพวกเขาทั้งห้าคน สายตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

“พวกคุณเป็นใคร?”

วินาทีต่อไป ชายคนหนึ่งสวมชุดกันหนาวได้เดินออกมา มาขวางไว้ด้านหน้าของเฉินเกอและพวก จ้องมองเฉินเกอและพวกแล้วถาม

เฉินเกอและพวกรีบหยุดฝีเท้าลงทันที

“สวัสดีครับ พวกเราเป็นพ่อค้าที่มาจากด้านนอก!”

เฉินเกอยิ้มเล็กน้อยมองไปชายที่อยู่ตรงหน้าแล้วกล่าว

“ฮึ่ม พ่อค้าเหรอ ฉันจะบอกพวกคุณให้นะ อย่ามาโกหกฉัน ฉันเห็นมาเยอะแล้ว พูดมาเลย พวกคุณมานี่เพราะสมบัติในป่าใช่มั้ย?”

เสียงชายคนนี้เย็นเฉียบ ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก

ทำให้ที่เฉินเกอฟังแล้วต้องขมวดคิ้วขึ้นมา ดูเหมือนว่าคนเผ่าผีเหล่านี้จัดการยากกว่าที่คิดไว้เยอะเลย

“เล๋อเล่ เอาของกินออกมา!”

นิ่งไปสักพัก เฉินเกอก็ได้มองทางเล๋ยเล่แล้วสั่งการ

เล๋ยเล่ฟังแล้ว ก็รีบตอบสนองทันที ได้หยิบของกินส่วนหนึ่งออกมาจากกระเป๋ายื่นให้กับเฉินเกอ

เฉินเกอรับมาแล้วก็ยื่นให้กับชายที่อยู่ตรงหน้า

“พวกเราเป็นแค่พ่อค้า มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนของขึ้นชื่อของท้องถิ่น คุณดูสิ ของเหล่านี้เป็นสินค้าที่พวกเรานำมา!”

เฉินเกอรีบร้อนอธิบายให้กับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ไม่อยากให้ผู้ชายคนนี้เห็นความผิดปกติใดๆ

ได้ยินคำพูดของเฉินเกอแล้ว ชายคนนี้จึงได้คลายความหวาดระแวงลง รับของกินจากมือของเฉินเกอ จากนั้นจึงได้หยิบมันขึ้นมาตรวจดู

ชั่วขณะเดียว คนทั้งเผ่าผีก็ได้รุมกันเข้ามา ล้อมรอบเฉินเกอและพวกไว้

ทันใดนั้น เฉินเกอและพวกได้กลายเป็นคนที่ชื่นชอบของคนในหมู่บ้าน

เพียงเพราะเหตุนี้ ขนมที่เฉินเกอและพวกนำมาทั้งหมดถูกค้นไปจนหมดสิ้น

นี่เป็นสิ่งที่ทำให้พวกเล๋ยเล่คนอดกังวลไม่ได้

หากไม่มีของกินเหล่านี้ พวกเขาเข้าไปในภูเขาลึกในป่าเก่าแก่นี้จะกินอะไรล่ะ?

“หลีกไปให้หมด!”

ในเวลานี้ เนื้อเสียงที่หนาเสียงหนึ่งได้ดังขึ้น

สิ้นเสียง ชายพุ่งใหญ่คนหนึ่งก็ได้พาเหล่าลูกน้องที่แต่งตัวสกปรกเดินออกมา

“โอ๊ย มีคนนอกมาเหรอ เอาของอร่อยอะไรมาบ้างล่ะ?”