บทที่ 888 อุบัติเหตุกลางดึก

บทที่ 888 อุบัติเหตุกลางดึก

ตกกลางคืน

สภาพโดยรอบเข้าสู่ภาวะที่เงียบสงบ สภาพแวดล้อมถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด

ในบ้าน เฉินเกอและพวกนั่งอยู่หน้ากองไฟ

บนกองไฟได้ย่างเนื้อชิ้นใหญ่ไว้หนึ่งชิ้น

นี่เป็นสิ่งที่เฉินเกอเก็บไว้ในกระเป๋าโดยที่ไม่ได้เอาออกมา ก็เพื่อเก็บไว้เป็นอาหารค่ำในคืนนี้ เขาไม่มีทางที่จะเอาอาหารออกมาให้ชาวบ้านทั้งหมด

โชคดีที่ยังมีเนื้อชิ้นใหญ่ มันเพียงพอสำหรับที่จะทำให้เขาทั้งห้าคนกินอิ่ม

“พี่เฉิน พี่ว่าพวกของนายฝูโม๋จะมาหาเรื่องพวกเราอีกมั้ย?”

เล๋ยเล่เวลานี้มีความกังวลเล็กน้อยจึงได้ถามเฉินเกอ

“วางใจเถอะ คืนนี้นายและพี่เปลี่ยนกันเฝ้ายาม นายนอนก่อน จากนั้นสองชั่วโมงพี่ค่อยเปลี่ยนเวรกับนาย ขอเพียงมีความเคลื่อนไหวเล็กน้อยเราก็จะรู้ทันที!”

เฉินเกอพูดปลอบเล๋ยเล่ จากนั้นจึงได้เสนอเรื่องเวร

อย่างไรเสียที่ตรงนี้พวกเขาต่างไม่คุ้นเคย และไม่รู้สถานการณ์โดยรอบเป็นยังไงบ้าง

ดังนั้นวิธีที่ดีสุดก็คือเขาทั้งสองคนเปลี่ยนกันเฝ้ายาม ด้วยวิธีนี้ก็จะสามารถป้องกันไม่ให้พวกฝูโม๋แอบมาโจมตีตัวเองได้

ประเด็นสำคัญก็คือเจินจีและโจวโน่ทั้งสองคน เฉินเกอไม่มีทางยอมให้เขาทั้งสองได้รับอันตรายใดๆทั้งสิ้น ต้องคุ้มครองพวกเธอให้ดี ยังมีท่านฟ่านก็เช่นกัน

ได้ฟังข้อเสนอของเฉินเกอ เล๋ยเล่ก็ไม่ได้มีความเห็นอื่นใด ก็พยักหน้าตกลงทันที

จนกระทั่งกลางดึก เจินจีและโจวโน่นอนด้วยกัน นอนหลับอยู่ข้างกายของเฉินเกอ และท่านฟ่านนั้นนั่งขัดสมาธิคนเดียวอยู่อีกฝั่งหนึ่ง

เล๋ยเล่พิงหลับอยู่ที่ข้างเสา

มีเพียงเฉินเกอ เฉินเกอนั่งอยู่หน้ากองไฟ เงยหน้ามองท้องฟ้า

ท้องฟ้าในป่าก็สวยไม่เบา พระจันทร์เสี้ยวที่สว่างแขวนอยู่บนท้องฟ้า พระจันทร์ส่องแสงลงมา ยังมีท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ระยิบระยับสวยงามมาก

อยู่ใน่เขาลึกสามารถเห็นท้องฟ้าแบบนี้ ทำให้รู้สึกจิตใจชื่นบาน เป็นภาพที่ไม่สามารถหาดูได้ในเมือง สิ่งที่สามารถเห็นได้ในเมืองคือแสงไฟนีออนและแสงไฟตามข้างถนน

คืนนี้ เป็นคืนปลอดภัย

ตลอดทั้งคืนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย

ดูเหมือนฝูโม๋และลูกน้องต่างรู้ตัวเองแล้ว และไม่ได้อาศัยช่วงเวลากลางคืนมาหาเรื่องของเฉินเกอและพวก

ตอนเช้า ได้ยินเพียงเสียงทะเลาะกันที่ดังมาจากข้างนอก

เฉินเกอก็รีบตื่นขึ้นมา เดินออกมาสำรวจดู เห็นเพียงชาวบ้านกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมรอบบ่อน้ำไว้แล้วปรึกษาหารือกัน สีหน้าของทุกคนนั้นดูแย่มาก น่าจะเกิดเรื่องอะไรบางอย่างขึ้น

เฉินเกอสงสัยจึงได้เดินไปยังทางที่ชาวบ้านอยู่

เห็นเฉินเกอเดินมา ชาวบ้านก็ได้ล้อมรอบเฉินเกอเอาไว้

“ใช่คุณหรือเปล่า?”

ชาวบ้านคนหนึ่งก็ได้ชี้ไปที่เฉินเกอแล้วถาม

ใบหน้าของเฉินเกองงงวยและประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”

เฉินเกอถามอย่างประหลาดใจ

“ฮึ่ม!”

“เมื่อวานฝูโม๋ล่วงเกินคุณ คุณเลยฆ่าฝูโม๋ใช่มั้ย?”

ชวนบ้านชี้ไปที่เฉินเกอแล้วก็ถามอย่างโกรธเคือง พลางพูดไปพลางชี้ไปบ่อน้ำที่อยู่ตรงหน้า

เฉินเกอได้ฟังแล้ว จึงได้เดินขึ้นไปสำรวจดู

มองแล้ว ก็เห็นบ่อน้ำด้านในมีศพรอยอยู่ ศพนั้นก็คือฝูโม๋

เห็นดังนี้แล้ว ก็ทำให้เฉินเกอตกใจไปสักพัก เขาคิดไม่ถึงว่าฝูโม๋ตายแล้ว และยังตายอยู่ข้างในบ่อน้ำด้วย

“เขา เขาตายได้ยังไง?”

เฉินเกอมึนงงมองไปชาวบ้านที่อยู่รอบๆแล้วถามขึ้น

“ไม่ใช่คุณที่ฆ่าเขาเหรอ? ตอนนี้คุณยังมาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง เมื่อวานนอกจากคุณที่มีความแค้นกับเขาก็ไม่มีคนอื่นแล้ว!”

ชาวบ้านกล่าวหาว่าเฉินเกอเป็นฆาตกร