บทที่ 919 รอดพ้นจากอันตราย

บทที่ 919 รอดพ้นจากอันตราย

“เอี๊อด!”

แค่ได้ยินเสียงแตก

สะพานไม้หัก!

ทันใดนั้น ทุกคนก็ตกลงไปในหุบเขาลึก

ขณะนั้นมีเสียงกรีดร้องในหุบเขา เสียงนั้นก็หายไปหลังจากดังก้องอยู่ในหุบเขาเป็นเวลานาน

ในเวลานี้ หลังจากที่เฉินเกอทั้งสี่คนตกลงไปในหุบเขาด้วยกัน พวกเขาก็ตกลงไปในแม่น้ำของหุบเขาโดยตรง

โชคดีที่ด้านล่างของหุบเขาไม่ใช่พื้นดินแต่เป็นแม่น้ำ มิเช่นนั้นพวกเขาทั้งสี่คนอาจตกลงไปและกระแทกพื้นเสียชีวิตทันที

แต่น้ำในแม่น้ำนั้นเย็นมาก

เฉินเกอรีบค้นหาตำแหน่งของเจินจีและพวกเขาทั้งสามคน และรีบว่ายน้ำไปคว้าตัวพวกเขาสามคน

เห็นว่าในเวลานี้เล๋ยเล่หมดสติไปแล้ว และดูเหมือนจะตกใจจนเป็นลม

หลังจากว่ายน้ำอย่างลำบาก เฉินเกอเจินจีและหยูซินก็สามารถพาเล๋ยเล่ไปที่ริมฝั่งแม่น้ำได้สำเร็จ

ทั้งสี่คนนอนอยู่บนฝั่ง

หลังจากพักเหนื่อยไปสักพัก เฉินเกอก็ตั้งสติขึ้นมาทันที

“เร็ว พวกเราพักแบบนี้ไม่ได้ ต้องรีบออกไปจากที่นี่โดยเร็ว และหาที่ก่อไฟเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น!”

เฉินเกอเตือนและมองไปที่เจินจีและหยูซิน

แม่น้ำสายนี้เย็นยะเยือกมาก อุณหภูมิร่างกายของคนจะลดลงอย่างรวดเร็ว หากล่าช้าร่างกายจะมีอุณหภูมิต่ำสุด ถึงคราว

นั้นจะเกิดปัญหาแน่นอน

หลังจากพูดจบ เฉินเกอก็แบกเล๋ยเล่ขึ้นมา และพาเจินจีและหยูซินออกจากฝั่งแม่น้ำ

พวกเขาทั้งสี่คนหาสถานที่ว่างเปล่า เฉินเกอก็วางเล๋ยเล่ลง

“พวกคุณรออยู่ที่นี่ ฉันจะไปหาเศษไม้!”

เฉินเกอสั่งพวกเขาทั้งสามคน จากนั้นก็รีบเดินเข้าไปในป่า

ในไม่ช้า เฉินเกอก็เอาเศษไม้บางส่วนกลับมา

จากนั้นเฉินเกอก็ก่อกองไฟ

“รีบถอดเสื้อผ้า ผื่นให้แห้งก่อน ถ้าใส่อย่างนั้นจะเป็นหวัดได้!”

เฉินเกอสั่งเจินจีและหยูซิน

เจินจีและหยูซินไม่มีความเห็นใดๆ ในตอนนี้ไม่อยากสนใจอะไรมากมาย ชีวิตสำคัญที่สุด ไม่สนใจเรื่องเขินอายแล้ว

ตามคำแนะนำของเฉินเกอ ทั้งสี่คนถอดเสื้อผ้าออกมา และตากไว้ข้างกองไฟ

เฉินเกอหยิบเสื้อผ้าสองชิ้นออกจากกระเป๋าเป้ของเล๋ยเล่และส่งให้เจินจีกับหยูซิน

ยังไงพวกเธอก็เป็นผู้หญิง แน่นอนว่าต้องดูแลพวกเธอให้ดี

ในทางกลับกัน เฉินเกอรู้สึกว่าหุ่นของหยูซินดีเหมือนเจินจี

แต่ตอนนี้ เฉินเกอไม่อยากสนใจอะไรมากนัก

ประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดเสื้อผ้าของทั้งสี่คนก็แห้ง เฉินเกอทั้งสามคนก็ใส่เสื้อผ้า

“เล๋ยเล่เป็นอะไรไป? ”

ในตอนนี้หยูซินมองไปที่เล๋ยเล่และถามเฉินเกอ

“คงจะตกใจจนหมดสติ! ไม่เป็นอะไรมากหรอก!”

เฉินเกออธิบาย

เมื่อกี้เฉินเกอได้ตรวจการเต้นของหัวใจและชีพจรของเล๋ยเล่ และพบว่าทุกอย่างเป็นปกติ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเล๋ยเล่คง

ตกใจจนหมดสติ

เมื่อได้ยินคำอธิบายของเฉินเกอ เจินจีและหยูซินก็โล่งใจทันที

“เฉินเกอเป็นอย่างที่คุณคิดไว้ สะพานไม้นั่นมีปัญหาแน่นอน!”

ทั้งสามคนนั่งเงียบๆ เจินจีพูดกับเฉินเกอด้วยความหวาดกลัว

“ตั้งแต่แรกฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ คุณคิดสิ แดนจี๋หยิงไม่ได้หาง่ายๆ และในหุบเขาจะมีสะพานไม้ให้ข้ามได้ง่ายๆ

เช่นนี้ได้อย่างไร? ”

เฉินเกออธิบายและมองไปทางเจินจีทั้งสองคน

“แต่เมื่อกี้นี้มันคืออะไร? ทำไมน่ากลัวขนาดนี้!”

หยูซินถามด้วยความหวาดกลัว

เฉินเกอและเจินจีส่ายหัวพร้อมกัน และทั้งสองคนก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

“ฉันไม่รู้ แต่ฉันรู้ว่าแมลงพวกนั้นไม่ธรรมดาแน่นอน พวกมันกินคนโดยเฉพาะ คุณเห็นไหมว่านักล่าถูกกินทันทีเหลือ